"ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ"

Κρητικό Δοκίμιον καθηγητού Χρήστου Τζούλη - Παρουσίαση Ανθολογίας Περιοδικού "ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ"

2011-10-12T04:45:00.000-07:00

Κρητικό Δοκίμιο

ΧΡΗΣΤΟΥ Χ. ΤΖΟΥΛΗ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ

Μουσικολογικού – Εκκλησιαστικού

Περιοδικού

«ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ»

Σεβασμιότατε Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, Άγιε Πρωτοσύγκελε, Σεβαστό Ιερατείο, Κύριε Δήμαρχε Αγρινίου, Κυρίες και Κύριοι

Επιτρέψτε μου εν προοιμίου να ευχαριστήσω το σεμνό και εκλεκτό φίλο και συμπολίτη κ. Θεόδωρο Καραπάνο, καθώς επίσης τη συντακτική ομάδα για την ιδιαίτερα τιμητική πρόκληση να «παραδώσω» την πνευματική τους πράξη, το ανθολογικό «Ψαλτήρι», στον έξω κόσμο. Εύστοχα η λειτουργία αυτή αποκαλείται «έκδοση», δηλαδή παράδοση στην κρίση των συνανθρώπων, οι οποίοι δέχονται το πνευματικό έργο. Όμως αυτή η «κατηγορία» της πνευματικής πράξης υψώνει τον άνθρωπο στο υψηλό επίπεδο προσχωρήσεώς του στην κοινωνία και τον κόσμο της, κυρίως όμως σώζει τον άνθρωπο και το λόγο του μέσα στην οικονομία του χρόνου και του πολιτισμού. Αλλ’ ίωμεν επειδή και ο χρόνος βιάζει.

Από Θεού έρχεται ως θεία χάρις ο Λόγος στον άνθρωπο, άποψη ιερή για την αποστολή των εκλεκτών δημιουργών, που τη βρίσκουμε έκτυπη στο στόμα των μεγάλων προφητών και ποιητών της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς και στους προπάτορες της Ποίησης Όμηρο και Ησίοδο και στους αρχαίους λυρικούς.

Στην ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ.κ. Βαρθολομαίου στο ιστορικό μοναστήρι «Παναγία Σουμελά» στις 15 Αυγούστου του 2011, ακούμε ένα λόγο ποιητικό, συναισθηματικά φορτισμένο, καθώς ύστερα από εννέα περίπου δεκαετίες ξανά – λειτουργείται η εκκλησία της Μεγαλόχαρης· (ακούμε) ένα λόγο ισχυρό, καταρρακτώδη, βροντώδη, λόγο ως φωνή υδάτων πολλών, όπως λέει ο προφήτης. Εννοώ αυτή τη γλωσσική γαλουχία που ενώνει το ποντιακό «Θεομητοροσκέπαστον» όρος Μελά, την «αγιοτόκο» και «αγιοτρόφο» γη του Πόντου με τον Ουρανό. Γι’ αυτό και το ουράνιο και επίγειο κάλλος δεν χωρίζονται, γιατί και το πρώτο, που προς αυτό κατατείνει ο θεοφόρος πατριάρχης Βαρθολομαίος, τρέφεται από το δεύτερο (όπως ο Ιησούς που αναζήτησε καρπό από την αθώα συκή) [σελ. 11].

Συνηχεί μαζί του ο Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμάς, καθώς μας παραπέμπει στους μυστικούς της Ορθοδοξίας, όπως ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, οι οποίοι ενσταλάζουν τις κυμάνσεις των σπλάχνων τους, καθώς λέει ο ταπεινός Ρωμανός ο Μελωδός, στα κείμενά τους και στον ένυλο κόσμο που τους περιβάλλει (σ. 15).

Στο ίδιο άγιο όρος («στη ράχη του Μελά») με τον Ιωάννη της Κλίμακος κατασκηνώνει ο Μητροπολίτης Πέργης κ.κ. Ευάγγελος, ο οποίος αρθρώνει στη ντοπιολαλιά λίγα λιτά και ταπεινά λόγια για την «καινή ανάβαση» και «της Σουμελιώτισσας τα στεφανώματα»:

και να το πρώτο στην πορεία θαύμα

όταν αντί σε «Κοίμηση» τη Μεγαλόχαρη

χαριτωμένη την αντίκρισε με στέμμα

βασίλισσα του ουρανού σε όραμα

Η ασκημένη ευαισθησία του ιεράρχη Ευαγγέλου και οι επιθυμίες του, όπως και οι προσδοκίες του, που αποτελούν και συν – προσδοκίες του λαού, εμμεσοποιούνται και μετουσιώνονται στο «ποίημα, διά την Παναγία Σουμελά» (σελ. 17) γι’ αυτό και λάμπουν όπως οι δροσοστάλες στην έγκαρπη αναδενδράδα.

Αλλά και ο αβρός και ευγενικός Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου Καστελλίου και Βιάνου κ.κ. Ανδρέας, από άσκηση και πείρα και κυρίως από πίστη, συγκατάβαση και ευλάβεια ερευνά τις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας ή καλύτερα το πρόβλημα των σχέσεων μεταξύ Ελληνισμού και Χριστιανισμού. Πέραν των Συνταγματικών ρυθμίσεων, των Πολιτειοκρατικών συστημάτων, πέραν των εξελίξεων (από την πολιτειοκρατία στη συναλληλία), η ιστορία της Εκκλησίας δείχνει ότι ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός συγκλίνουν, συναιρούνται και συγχέονται στον ΕλληνοΧριστιανικό πολιτισμό. Πάντως, δεν είναι λίγη εύνοια ούτε λίγη τύχη να είναι κανείς εγκάτοικος και κληρονόμος αυτού του αδαπάνητου μεταλλείου, που λέγεται ελληνικό πνεύμα με τις νωπές φλέβες του Βυζαντίου, της Ορθοδοξίας και του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, το οποίο ακόμα δεν έχει ερευνηθεί και μελετηθεί στο βαθμό που του αρμόζει (σελ. 19).

Με την ίδια πίστη και από τη δική του κέλλα, ο Μητροπολίτης Μεξικού κ.κ. Αθηναγόρας, όπως ο αββάς Ζαχαρίας του Γεροντικού, ξέρει να ευλογεί τον άνθρωπο, τα όντα και τα πράγματα. Τέτοιες έντονες και σύνδρομες αυτενέργειες και συνενέργειες τις χρειαζόμαστε, για να έχουμε προκλήσεις κήπων και στην καρδιά του Γενάρη, ιδίως τότε (σελ. 22).

Ο Σίσυφος είναι ίσως το πρώτο πρόσωπο, το οποίο κίνησε τη γνώση του ανθρώπου πέρα από το σύνορο της μοίρας. Ο Θεός τον τιμώρησε και εκείνος υπερέβη το μέγεθος της τιμωρίας, απελευθερώθηκε από τα εξωτερικά στοιχεία και γνωρίσματα της τιμωρίας του, κατέκτησε ένα μεγάλο μέτρο ανθεκτικότητας, άσκησης, έργου τόλμης και αυτοθυσίας. Μάταια ανέμενε το λυτρωτικό χέρι του Θεού να αναπαύσει την αγωνία του, το άχθος του, τη δραματική αγωνία της ψυχής του. Αυτόν τον Θεό της ταπείνωσης και της αγάπης αποκαλύπτει ο Άγιος Πρωτοσύγγελος Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Επιφάνιος Καραγεώργου και συνάμα με την επικουρία του Ιερού Χρυσοστόμου λυτρώνει τον άνθρωπο από προκαταλήψεις, οι οποίες θόλωναν την δράση ακόμη και μεγάλων επιστημόνων, που αδίκησαν καθεαυτή τη διδασκαλία του Χριστού για τη μέλλουσα κρίση.

Ο π. Επιφάνιος υπογραμμίζει την ευθύνη του ανθρώπου για τη σωτηρία του και επισημαίνει ότι ο Ιησούς είναι Θεός με άπειρες πύλες, εισόδου για κάθε άνθρωπο, συγκαταβαίνει, τον πλησιάζει και τον ενισχύει. Ο άνθρωπος προσμετράται προς τη δική του ευθύνη απέναντι στον κόσμο, στον εαυτό του και γίνεται μέτρο της ζωής και των πραγμάτων.

Υπάρχει ο δρόμος του ανθρώπινου εγωισμού κάτω από αυτή τη σκέψη, αλλά και η χαρά της δημιουργίας προτύπων, αληθινών μέτρων ζωής, πράξεως, σκέψεως, δημιουργίας με θεϊκή διάρκεια. «Ο αγωνοθέτης Θεός και ο υπεύθυνος άνθρωπος», γράφει ο π. Επιφάνιος, «είναι πρωταγωνιστές της μέλλουσας κρίσης για τον Ιερό Χρυσόστομο» (σελ. 72).

Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν υψηλής στάθμης παιδεία. Δυστυχώς στην εποχή μας λείπει το συνθετικό όραμα της παιδείας καθώς και η φιλοσοφία της· η παιδεία έγινε χρησιμοθηρική και ωφελιμιστική· έχασε τους οφθαλμούς της που ήταν στραμμένοι στο φωτεινό τμήμα του όντος, που είναι το αγαθόν, όπως και δίδαξε ο μεγάλος θεωρητικός της Πλάτων, διαλονίκης η Δέσπω Λιάλιου (σελ. 28).

Περισσότερο όμως η «Παιδεία μας παρακάμπτει κατουσίαν την τέχνη γενικότερα και τη μουσική ειδικότερα» (την παραθεωρεί ή την παρερμηνεύει) και αν δεν κάλυπταν από απόσταση και εν μέτρω τα δικά της κενά οι παντοειδείς πολιτισμικές εκδηλώσεις που αναλαμβάνονται από διαφόρους φορείς, η μουσική τέχνη θα παρέμενε ακόμη φτωχός συγγενής και δεν θα πρωτοστατούσε στη διακονία της ψυχής.

Θέλω εδώ να επισημάνω ότι η Μουσική δημιουργεί τους αναγκαίους εκείνους συνεκτικούς δεσμούς, οι οποίοι λειτουργούν ως δίαυλοι επικοινωνίας ανάμεσα στους λαούς. Από την αρχαιότητα ήταν γνωστός ο ενωτικός και αδελφοποιός ρόλος της Μουσικής στην αγωγή των πολιτών: Ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης στο τέταρτο βιβλίο των ιστοριών του αναφέρεται στη δύναμη εξανθρωπισμού και εξημέρωσης της Μουσικής· ψέγει μάλιστα τους Κυθαινείς που κατοικούσαν στην περιοχή των σημερινών Καλαβρύτων, γιατί παραμέλησαν την καλλιέργεια της Μουσικής αχρηστεύοντας ταυτόχρονα και το μεταξύ τους δεσμό, αφού έφθασαν σε αλληλοσφαγή.

Ο Πλούταρχος επίσης αναφέρει ότι οι Αθηναίοι σκλάβοι που ζούσαν κάτω από άθλιες συνθήκες στα λατομεία της Σικελίας, έπειθαν τους Συρακούσιους να χαλαρώσουν τα δεσμά τους και να απολαμβάνουν ένα είδος ελευθερίας, καταφεύγοντας στο τραγούδι – απήγγειλαν μάλιστα και τραγούδια χορικών του Ευριπίδη.

Όταν σκάφτει κανείς στα στρώματα της παράδοσης συναντά άφθονα παραδείγματα σωστής επίδρασης της Μουσικής πάνω στα ήθη του λαού μας. Ο Αμφιών, ο μέγιστος των κιθαρωδών, κατόρθωνε με τη μουσική να μετακινεί ακόμη και τις πέτρες· ο Ορφέας με το άσμα του εξημέρωνε τα άγρια θηρία· στους χρόνους της μακράς δουλείας οι ύμνοι και τα δημοτικά μας τραγούδια ενίσχυαν και καθιστούσαν ακατάλυτη τη συνείδηση του συν – ανήκειν στο Γένος μας. Επί τετρακόσια χρόνια, λέει ο μεγάλος νεοέλληνας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο λαός μας ακούει τους αίνους ψαλλόμενους εν τοις ιεροίς ναοίς υπέρ των παλαιών αυτών βασιλέων και των κατορθωμάτων αυτών:

Χαίρε τίμιον διάδημα βασιλέων ευσεβών

Χαίρε δι’ ης εγείρονται τρόπαια

Χαίρε δι’ ης εχθροί καταπίπτουσι

Αν δει κανείς τα αιθεροβάμονα ιερά κείμενα, όπως τους Οίκους του Τιμίου Σταυρού και τους Χαιρετισμούς ή τα αδαμάντινα ψηφία του Παρακλητικού Κανόνα και των Καταβασιών θα συνειδητοποιήσει ότι η Ποίηση, μαζί με τη Μουσική και τη Ζωγραφική αποτελούν το τρίδυμο το ονειρικό, μέσα στο οποίο αναπαύεται η ψυχή, γιατί της χαρίζουν συγκίνηση και αισθητική ηδονή και προπάντων τη μορφοποιούν, όπως γράφει ο Ε. Π. Παπανούτσος (Νέα Εστία 1953, σ. 83).

Ανήκω στους θαυμαστές της Βυζαντινής Τέχνης, της Μουσικής, της Αρχιτεκτονικής, της Ζωγραφικής και της Βυζαντινής Λογοτεχνίας, που είναι χαρακτηριστικά ιδιότυπη. Η Βυζαντινή Μουσική δεν είναι δημιούργημα με αυτοτέλεια γενετική, αλλά αποτελεί κληρονομιά που οι ρίζες της φθάνουν ως τα προ-ομηρικά χρόνια. Η περιδιάβαση στα πεδία της μουσικής τέχνης (αρχαία μουσική σημειογραφία, Οκτώηχος βυζαντινής μουσικής, δημοτική μουσική) που επιχειρεί ο Σωτήρης Δογάνης (σελ. 54) σμίγει αρμονικά τις δυο άκρες του μουσικού λόγου ανάμεσα από μια ροή τριών και πλέον χιλιάδων χρόνων.

Με τη Βυζαντινή τέχνη έγινε κάτι σύστοιχο με τη δημοτική μας ποίηση, θέμα που πραγματεύεται η Νεκταρία Καραντζή (σελ. 76). Στα τραγούδια της χαράς (του γάμου) ο χαρακτήρας της μουσικής είναι χαρούμενος και η παρεμβολή των τσακισμάτων ή γυρισμάτων πλουτίζουν το τραγούδι σε ψυχικό πάθος και ρυθμό.

Ομοίως μας τέρπει και μας κάνει χορευτές Χριστού (όπως θα έλεγε ο ιερός Κλήμης ο Αλεξανδρεύς) το τρόπαιο που ψάλλεται κατά την Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως:

Έθελψας πόθω με Χριστέ

και ηλλοίωσάς με τω θείω σου έρωτι·

αλλά κατάφλεξον πυρί αΰλω τας αμαρτίας μου

και εμπλησθήναι της εν Σοϊ τρυφής καταξίωσον

ίνα τας δύο σκιρτών μεγαλύνω, αγαθέ, παρουσίας Σου

Γνωστοί και ανώνυμοι ιεροψάλτες άφησαν θαυμάσιες συνθέσει, που τις τεχνούργησαν μέσα σε αυστηρά κελιά πάνω στο Όρος, μέσα στα πάναγνα στοιχεία της φύσης. Αναφέρομαι στον ιερομόναχο Γαβριήλ Καρεώτη, για τον οποίο γράφει η Νέα Αδελφότητα Εσφιγμένου Αγίου Όρους (σελ. 32), για το ύφος το λεγόμενο «Καρυωτικό», για τη μουσική κλίμακα που τη γύρευε ο ιερομόναχος Γαβριήλ – ως γέφυρα και παραμυθία – ώστε να γίνει η μετοίκιση από το «ενθένδε» στο «εκείσε» ευτυχής.

Κάτω από τη βουλή και την αγάπη του Θεού συνθέτει το δικό του έργο και ο Απόστολος Παπαχρήστος, ο οποίος αναπνέει μέσα στο κλίμα της βυζαντινής κληρονομιάς, όπως γράφει ο Ιωάννης Γκιάφης (σελ. 49). Βέβαια, η μίμηση δεν είναι ο καλύτερος τρόπος βίωσης ενός κατακτημένου πνευματικού χώρου. Η επίδραση λειτουργεί, γενικότερα, σαν δύναμη παρορμούσα προς ενέργεια, προς έργο, ακόμα και σαν δύναμη που επηρεάζει την έμπνευση. Ο Απόστολος Παπαχρήστος, κατά τη γνώμη μου, είδε τη Μουσική σαν μια πηγή ηδονής που τον αποζημιώνει προσφέροντάς του (όπως και σε μας) παραμυθία. Κάτι ανάλογο διαβάζουμε στο «Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου» του Οδυσσέα Ελύτη:

«Έλα τώρα χέρι μου δεξί

κείνο που σε πονεί δαιμονικά ζωγράφισέ το …»

το γεγονός ότι ο Κων. Λειβαδάρου εμφανίζεται δύσπιστος απέναντι στην ευρωπαϊκή πολυφωνία, στη χορωδία ευρωπαϊκής μουσικής, πέρα από την ολοφάνερη προτίμησή του στη βυζαντινή Μουσική (σελ. 113) αναδεικνύει τον προσωπικό δρόμο προσέγγισης της μουσικής. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι ότι στις αντιθέσεις μας πρέπει να επικρατεί η σύνθεση.

Ο ΕλληνοΧριστιανικός πολιτισμός έχει μέσα του το αιώνιο και το υπερχωρικό στοιχείο και επηρεάζει την πνευματική, θρησκευτική και ηθική ζωή όλων των ανθρώπων. Έτσι «μια ιστορική μουσικολογική ανασκόπηση της Εκκλησιαστικής Μουσικής της Ορθόδοξης Ρωσίας», που πραγματοποιεί η Σάντρα Πάκου (σελ. 121), αποδεικνύει περίτρανα ότι αυτή συγκεντρώνεται γύρω από την Ορθοδοξία.

Όταν ένα πνευματικό γεγονός υπερβαίνει την καταναλωτική χρήση ενός χώρου και υποτάσσει το χρόνο καθιστάμενο πάντοτε αγαθό πλήρες, χωρίς να υπόκειται στην ανακύκληση της ακμής και της παρακμής, μέρα με τη μέρα το πνευματικό αυτό γεγονός ή έργο έχει μια υπέρ – γεωγραφική ή διεθνική εξάπλωση έως ότου γίνεται κοινό αγαθό της οικουμένης, όπως όλα τα φυσικά στοιχεία ή οι γόνιμες φυσικές δυνάμεις της ζωής, ο ήλιος, η βροχή κ.λπ. Τελικά το Βυζάντιο είχε τη μεγάλη ικανότητα να διαμορφώνει με τον πολιτισμό του, με τη Βυζαντινή τέχνη, την Ορθόδοξη Ρωσία.

Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το περίγραμμα και το ψυχικό κλίμα, πρέπει να δει κανείς, όπως νομίζω μια ακόμα εργασία, αυτή του Χαράλαμπου Θεοτοκάτου, «Η ελληνική μουσική» (σελ. 62). Όλοι οι μουσικοί και οι υμνογράφοι από τον πρώτο μέχρι τον έβδομο μ.Χ. αιώνα είχαν ελληνική παιδεία και γνώριζαν την αρχαία ελληνική μουσική: ο Ρωμανός ο Μελωδός, ο Ιωάννης Δαμασκηνός, ο Ανδρέας Κρήτης, αργότερα ο έξοχος θεωρητικός της μουσικής Εμμανουήλ Βρυένιος και αρκετοί άλλοι εργάστηκαν με πάθος και πέτυχαν τη συναίνεση, τη σύζευξη στοιχείων της αρχαίας ελληνικής μουσικής, της βυζαντινής και της δημοτικής μουσικής. Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της προσφοράς τους, θα πρέπει να παλινδρομήσει στους αιώνες της δουλείας, ώστε να διαπιστώσει ότι ο Ελληνισμός ακούμπησε στους προγόνους του, στην Ορθοδοξία, στους αίνους και ύμνους, που τους εξηγεί ο ιερέας και στα τραγούδια του.

Μπορεί σήμερα το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Ορθοδοξίας να συγκεντρώνει όλη την επίθεση του κακού· όμως από το «λόφο του Χριστού», όπως εύστοχα παρατηρεί ο Χαράλαμπος Καραπάνος (σελ. 85) ανατέλλει η ελπίδα, και η Ορθοδοξία μέσα από οδύνες και μαρτύρια ανεβαίνει το δρόμο της αντοχής της.

Δεν εξέλιπε η πίστη ότι η Πόλη είναι θεοφρούρητη και η Παναγία Υπέρμαχος Στρατηγός, στην οποία ο Ελληνισμός αφιερώνει τον λεγόμενο Ακάθιστο Ύμνο. Πολύτιμα ενημερωτικά στοιχεία για το Κοντάκιο μας δίνει ο π. Βασίλειος Δημόπουλος (σελ. 52).

Δεν είναι λοιπό δύσκολο τώρα να καταλάβουμε γιατί ο λαός μας πάντοτε, και ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές, επικαλείται τη βοήθεια της Παναγίας. Δέεται επίσης του Θεού της Ορθοδοξίας ο άνθρωπος, το τρυφερό και ντελικάτο καλάμι, όπως τον προσονόμασε ο Pascal, γιατί έχει πρόγνωση των αδυναμιών του. Στον κήπο του Θεού, στο όρος των Ελαιών κατασκηνώνει και η Αναστασία Καλλιοντζή για να προσευχηθεί (σελ. 66), για τον πλούτο των δωρημάτων. Αλλά και στον ιερό ναό καταφεύγουν και προσφεύγουν στην παραμυθία της θείας λειτουργίας, αιτούμενοι τη θεία Χάρη, τόσο ο π. Δοσίθεος Κανέλος (σελ. 68) όσο και η Μαρία Βουλδή (σελ. 41), για να μετάσχουν του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Ταπεινός ακόλουθος του «Κατανυκτικού Τριωδίου» ο Λυκειάρχης Γιάννης Κωστάκης, μας προετοιμάζει να υποκλιθούμε στο μεγαλείο του Σταυρού και να πανηγυρίσουμε το θρίαμβο της Ανάστασης (σελ. 101).

Βλέπετε, δεν μπορεί να γίνει ιερουργία ή να έχουμε ευχαριστιακή συμμετοχή χωρίς άρτο και οίνο· το εκκλησίασμα προσκομίζει το πρόσφορο, τυλιγμένο σε καθαρή σινδόνη, μοσχοβολημένη, ωσάν να φέρει στο ναό το βρεφικό και σταυρικό μαζί σώμα του Θεού μας.

Στο Βυζάντιο ακουμπά και η Δήμητρα Βουλδή και με το κείμενό της «Εγκαυστική ζωγραφική» (σελ. 38) αλλά και με την Ορθοδοξία μέσα στην καρδιά της μας μυεί στην τεχνική της εγκαυστικής, με την οποία πειραματίστηκαν μεγάλοι ζωγράφοι, όπως ο Κόντογλου, ο Τσαρούχης, ο Νικολάου, ο Μαυροϊδής και άλλοι. Τράφηκαν πολλοί από το Βυζάντιο και πρέπει ο βυζαντινός μας πολιτισμός να γίνει ευρύτερα γνωστός σε όλους μας, γιατί υπάρχουν πολλοί και στη λογοτεχνία μας και στη ζωγραφική μας κυρίως που δέχτηκαν τεράστια και παραγωγική μαζί επίδραση από την αγιογραφία της Ορθοδοξίας.

Η Αθωνιάς Εκκλησιαστική Ακαδημία (σελ. 92) και η Ιστορία της Ιεράς Θεολογικής Σχολής της Χάλκης (σελ. 96), αμφότερα σκεπάζουν τα όνειρα και τους καημούς της Ορθοδοξίας και της Ρωμιοσύνης· στην παλιά και στην καινούρια ιστορία, στις νέες γενιές, γυρίζουν σε περιόδους ακμής και σε χρόνους σκλαβιάς ο φιλόλογος καθηγητής κ. Χρήστος Κουλιάτσης και ο Άγιος Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας Αμβρόσιος Κατσουρίδης. Σ’ όλο αυτό το αναφύτεμα των αναμνήσεων νιώθουμε νοσταλγία και πόνο, «μνησιτήμων πόνος», όπως λέει και ο ποιητής που «όπου και να ταξιδέψει, η Ελλάδα τον πληγώνει».

Άλλοι γράφουν για τον «παλαιό Άγιο Χριστόφορο» και άλλοι για τον «Άγιο του Αγρινίου»· ο Χριστόδουλος Θεοδωρόπουλος θυμάται τα σπίτια με συντροφιά τους τα δέντρα, που τα έφαγε η «αντιπαροχή» ή η καταπάτηση, και ο Κώστας Κακαβιάς θυμάται τον Άγιο της πόλης, τον Παπαποστόλη «τον ακαταπόνητο Λενίτη», που κατέχει μια θέση αδιαχώρητη στην καρδιά των Αγρινιωτών. Στέμμα σωστό, πολύτιμο της πόλης μας ο Άγιος στο ναό του Θεού, της φύσης και της καρδιάς τελετουργεί μυστικά τη διάρκεια και την έξαρση (σελ. 60, 64).

Η συγκίνηση μεγάλη, καθώς αναφέρεται στην ιερά Μονή της Παναγίας, του καταφυγίου Δρυμώνα (Μπερίκου) ο Κώστας Δήμου Μαραγιάννης (σελ. 115). Θυμάται τη γη του τόπου του, της θρησκείας μας το κτίσμα και των ραγιάδων και καπεταναίων το καταφύγιο.

Για την Ιερά Μονή Φωτμού Αιτωλίας, ένα λησμονημένο μοναστήρι του 16ου αιώνα στην Τριχωνίδα , γράφει η Δρ. Βυζαντινής Αρχαιολογίας Μαρία Π. Σκαβάρα (σελ. 130). Με τη γραφή της ξανα-χτίζει το Μοναστήρι, τόπο που φαίνεται σαν να έμεινε πιο πολύ πάνω του αφημένο, ακουμπισμένο, αναπαυμένο το χέρι του Θεού σε ώρα που έλαμπε μέσα στο νου του το ποίημα της δημιουργίας του, υπογραμμίζω την κραυγή αγωνίας και διαμαρτυρίας της κ. Σκαβάρα για την εγκατάλειψη της μονής.

Τη χορεία προσώπων σημαινόντων να οδοιπορεί διεγερτικά στην ύπαρξή μας, κεντρώνοντας θεσμούς και ιδανικά και κρίση, σκέπτονται ο Αρχιμ. Νεκτάριος Κιούλος που γράφει για τον αείμνηστο Μητροπολίτη Ναυπακτίας και Ευρυτανίας Χριστόφορο (σελ. 89) και ο Χρήστος Μουσελίμης που γράφει για τον Γεράσιμο Πρεβεζιάνο (σελ. 117), τον επιστήμονα που πάνω στο άνθος της δραστηριότητάς του μετώκισε από το «ενθένδε» στο «εκείσε» (σελ. 119). Σκιές φωτεινές, ιεράρχης με πίστη, αγωνιστής και μαχητής ο Μητροπολίτης Χριστόφορος, επιστήμονας και άνθρωπος ο Γεράσιμος.

Μαζί με τους παραπάνω σέρνει της ρωμιοσύνης το όραμα, πάνω στο άρμα της εκπαιδευτικής παράδοσης και του δικαιωμένου αγώνα, η αλησμόνητη δασκάλα Ευφροσύνη Τσακάλου – Παπαγαλάνη, για το έργο και τη ζωή της οποίας γράφει ο καθηγητής Πανεπ. Γρηγόρης Κωσταράς. Η δικαιολογημένη φραστική και συναισθηματική φόρτιση σε όσα λέει, δεν τον εμποδίζει να δει τη μορφή της δασκάλας του Φρόσως Παπαγαλάνη με καθαρό μάτι και με σέβας και να αναδείξει τη «θεήλατη» όπως γράφει παιδαγωγό με το «θελκτικό της λόγο», «την πλαστουργό των παιδικών του χρόνων».

Ο καλός μελετητής της κλασικής φιλολογίας κ. Κωσταράς ανοίγει καρπερό διάλογο με το Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τους τραγικούς και εξετάζει τους δύο βασικούς πόλους, Ζωή – Θάνατος, για να τονίσει την αυτάρκεια του δικαιωμένου θανάτου, κάτι που ο Αριστοτέλης θα το έλεγε ευτυχή και ηδονόφορα κάθαρση και λύση της τραγωδίας της ζωής.

Στον περίβλεπτο φυσικό εξώστη της Αγίας Ευφροσύνης Καλλιθέας όρθιος προσκυνητής, απολαμβάνω με την οπτική περιπλάνηση το αισθητικό αριστούργημα να κεντά τη δύναμη του μεγαλείου στην ψυχή μου, με τις κλωστές της μαγείας του τοπίου. Το χάρμα των ματιών, τα μονοπάτια στην εξοχή, τα σπίτια ανάκατα, χωρισμένα από δρόμους, με συντροφιά τους τα δέντρα, και κάτω η λίμνη της Τριχωνίδας και το συμπαθητικό (που συμπαθαίνει) βιβλίο «Το Ψαλτήρι» οδήγησαν τη σκέψη μου σε όσα έγραψα παραπάνω.

Από καρδιάς εύχομαι η αξιόλογη προσπάθεια της έκδοσης του περιοδικού με την πλειάδα την εκλεκτών συνεργατών να συνεχισθεί όχι μόνο για να προσφέρει πνευματική τροφή στο αναγνωστικό κοινό, γαλήνη ψυχής, ηρεμία, ανάταση, αλλά και για να αποδίδει κυρίως φόρο τιμής στα ιερά και τα όσια της Πατρίδας μας.

Χρήστος Τζούλης
Καθηγητής Νεοελληνικής Λογοτεχνίας
Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Υ/γ Το Ανθολόγιο ειναι όπως αναφέρεται στην πρώτη σελίδα του αφιερωμένο : "Στην Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ και σε όλους τους κληρικούς και ιεροψάλτες που υπηρετούν στο Ιερό Κέντρο της Ορθοδοξίας στο Φανάρι"

Για όποιον επιθυμεί να προμηθευτεί το Ανθολόγιο ή για οποιεσδήποτε παρατηρήσεις να επικοινωνήσει στο email ! anthologiopsaltiri@hotmail.gr

Θρησκευτική Εκδήλωση - Παρουσίαση βιβλίου

2011-09-17T22:03:00.000-07:00

Την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου - ημέρα εορτασμού μνήμης της Αγίας Ευφροσύνης- θα τελεσθεί Αρχιερατική Θεία Λειτουργία χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. ΚΟΣΜΑ στον Ιερό Ναό Αγίας Ευφροσύνης, στην Καλλιθέα Τριχωνίδας.
Με το πέρας της Θείας Λειτουργίας θα ακολουθήσει η παρουσίαση του βιβλίου «Ανθολόγιο Μουσικολογικού – Εκκλησιαστικού Περιοδικού ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ» . Την παρουσίαση θα κάνει ο ομότιμος Καθηγητής Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Χρήστος Τζούλης.
Το Ανθολόγιο περιέχει επιλογές άρθρων, ανταποκρίσεων και μουσικών συνθέσεων από τα οχτώ χρόνια εκδόσεως του περιοδικού «ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ» με περιεχόμενο που φτάνει τις 176 σελίδες. Το βιβλίο προλογίζουν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. ΚΟΣΜΑΣ και ο εκδότης του, πρώην Πρόεδρος της ΕΛ.Μ.Ε Θεόδωρος Καραπάνος – Πτυχιούχος Ιεροψάλτης. Το βιβλίο είναι μια έκδοση που επιμελήθηκαν οι συντελεστές του περιοδικού οπότε είναι φτιαγμένο από ερασιτέχνες με πολύ μεράκι και αγάπη. Αξίζει να σημειωθεί ότι το εν λόγω Ανθολόγιο θα διανεμηθεί ΔΩΡΕΑΝ.
Τόσο η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία όσο και η παρουσίαση του βιβλίου θα μεταδοθεί απευθείας από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας στην συχνότητα 106,3 FM αλλά και από το διαδίκτυο www.imma.gr .
Για επικοινωνία – ερωτήσεις σχετικά με το βιβλίο μπορείτε να επικοινωνείτε στο anthologiopsaltiri@hotmail.gr

Αναστολή των εργασιών του περιοδικού μας.

2011-03-15T10:21:00.000-07:00

Μετά από πέντε χρονια παρουσίας η διεύθυνση και η ομάδα συνεργατών του περιοδικού "ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ" ανακοινώνουν σε όλες και όλους εσάς που μας αγκαλιάσατε με την αγάπη και τον ενδιαφέρον Σας την αναστολή εργασιών του περιοδικού μας.
Στόχος μας είναι να εκδοθεί κάποια στιγμή που τα οικονομικά δεδομένα θα το επιτρέψουν ένα ανθολόγιο των κυριωτέρων άρθρων και ανταποκρίσεων που εκδόθηκαν μέσα από το "ΨΑΛΤΗΡΙ". Την στιγμή που θα υπάρξουν τα δεδομένα αυτά που θα επιτρέψουν την έκδοση του ανθολογίου αυτό θα ανακοινωθεί και βέβαια το ανθολόγιο θα διανεμηθεί ΔΩΡΕΑΝ όπως και τόσα χρόνια το περιοδικό μας.
Το ιστιολόγιο θα παραμείνει ανοιχτό με την διαφορά οτι δεν θα ανανεώνεται.
Σε περίπτωση που κάποιος θέλει να αναδημοσιέυσει κάποιο άρθρο η ανταπόκριση από αυτάς που περιέχονται στο παρόν ιστιολόγιο θα μπορεί χωρίς κάνενα πρόβλημα να το κάνει με την παράκληση να αναφέρεται οτι είναι αναδημοσίευση από "ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ" και να μας ενημερώνει για να μπορούμε να το διαβάζουμε και εμείς.
Σας παραθέτουμε τον λόγο του εκδότη και ιδρυτή του περιοδικού "ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ" ενώπιον της Αυτού Θειοτάτης Παναγιώτητος του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ στο Φανάρι σε επίσημη ακρόαση και εν μέσω πλήθους φίλων και συνεργατών που μετέβησαν γι' αυτόν τον λόγο στο Ιερό Κέντρο.

Παναγιώτατε Αυθέντη και Δέσποτα,
Μετά από πέντε συναπτά έτη λειτουργίας της Ελληνικής Μουσικολογικής Εταιρίας και εκδόσεως του περιοδικού «ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ», την αρχή των εργασιών των οποίων πραγματοποιήσαμε ενώπιον της Παναγιότητάς Σας το 2006 εις τον Άγιο Νικόλαο Υψωμαθειών, φτάνουμε στο πέρας της προσπάθειάς μας.
Η πρωτοφανής οικονομική κρίση που βάναυσα πλήττει την πατρίδα μας καθιστά την συνέχεια της προσπάθειάς μας σήμερα πιο δυσχερή από ποτέ. Μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια εθελοντικής παρουσίας στον χώρο της εκκλησιαστικής βυζαντινής μουσικής παράδοσης, χωρίς την στήριξη της πολιτείας, με την στήριξη ιδιωτών φίλων και αναγνωστών μας αλλά και την κύρια οικονομική συνδρομή των μελών της εταιρίας μας, αποφασίσαμε την λήξη των εργασιών μας.
«ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ» Παναγιώτατε Αυθέντη και Δέσποτα, εκδίδοτο τριμηνιαίως εις σύνολο καθεκάστην 2500 αντιτύπων και με περιεχόμενο 20 έως 24 σελίδων και διενέμετο ΔΩΡΕΑΝ με την άδεια του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. ΚΟΣΜΑ σε διάφορους ναούς της Μητροπόλεως μας αλλά και αποστέλλονταν ταχυδρομικά σε όλη την χώρα και στο εξωτερικό. Στο περιοδικό μας έγραψαν μεγάλες προσωπικότητες της Εκκλησίας και της βυζαντινής Μουσικής Παράδοσης καθώς και ο κόσμος με αγάπη το αγκάλιασε και το στήριξε ηθικά. Περιείχε δε κατεξοχήν θέματα σχετικά με την Βυζαντινή Μουσική Παράδοση, την Αισθητική της Λατρείας, Κοινωνικά ζητήματα αλλά και ανταποκρίσεις από την Ιερά Μητρόπολη της έδρας μας, την Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία και το Ιερό μας Κέντρο. Άλλωστε για μας Παναγιώτατε αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την έκδοση του περιοδικού η Μητέρα μας Εκκλησία, Η μεγάλη του Χριστού Εκκλησία που μεταξύ των άλλων μας δωρίζει το φως που αενάως λάμπει από το μαρτυρικό φανάρι ανά άπασα την οικουμένη καθώς έμπνευση αποτέλεσε και η προσωπικότητα Σας που αγωνίζεται εκ της θέσεως της ουσιαστικώς για την Ορθοδοξία, την Ρωμιοσύνη και το Περιβάλλον.
Παναγιώτατε Αυθέντη και Δέσποτα,
Ένα μεγάλο ευχαριστώ εκ μέρους του περιοδικού και της εταιρίας μας για την προσφορά Σας στην Χριστιανοσύνη και την ανθρωπότητα. Στην Πόλη συνεχώς επιστρέφουμε, για να προσκυνήσουμε το Ιερό μας Κέντρο και να περιηγηθούμε στα σοκάκια τα ποτισμένα με αίμα ηρώων αλλά ευχόμαστε σύντομα να επιστρέψουμε με τα ευχάριστα νέα της προσπάθειάς μας για να εκδώσουμε ανθολόγιο με τα βασικότερα άρθρα και ρεπορτάζ του περιοδικού το ΨΑΛΤΗΡΙ.
Καλή Σαρακοστή!

Θεόδωρος Χαρ. Καραπάνος
Πτυχιούχος Ιεροψάλτης

Ευκαιρία της εορτής των τριών Μεγίστων Ιεραρχών

2011-01-28T10:36:00.000-08:00

Ἀγαπητά μου παιδιά,
Γιά μία ἀκόμη φορά ἐφέτος, ἑορτάζετε τήν δική σας ἑορτή, τήν ἑορτή τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων, τιμῶντας τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρες, τούς τρεῖς ἁγίους Ἱεράρχες.
Ἀρχικά τό 1826 καί ὁριστικά τό 1843 καθιερώθηκε ἡ ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν γιά τό ἐλεύθερο πλέον ἑλληνικό κράτος, σάν ἑορτή τῆς ἑλληνικῆς παιδείας.Τό νεοσύστατο τότε Ἑλληνικό κράτος, ἤθελε ὁλοκληρωμένα πρότυπα ἀρετῶν καί ἐπιστήμης γιά νά ἐμπνέουν τήν ἑλληνική σπουδάζουσα νεότητα.
Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες, τά ὁλοκληρωμένα πρότυπα, τά ὁποῖα μέ τή φιλομάθειά τους, τή φιλοπονία τους, τίς πολυετεῖς ἐπιτυχημένες καί ἄριστες σπουδές τους στά ἐπιφανέστερα τότε κέντρα γραμμάτων, τήν καλλιέργεια ἀρετῶν καί τήν κοινωνική τους δρᾶσι, γίνονται ὁδηγοί καί χειραγωγοί τῆς ἑλληνικῆς μας νεότητος.
Πῶς τά ἐπέτυχαν ὅλα αὐτά;Ἐπέτυχαν τόσα πολλά γιατί στήριξαν τή ζωή τους καί τήν πρόοδο τους στό αἰώνιο θεμέλιο, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό μας. Χωρίς Χριστό, καί ὁ ἰσχυρότερος ἄνθρωπος εἶναι ἀδύναμος. Καί ὁ ὑψηλότερος μπορεῖ νά πέσει καί νά συντριβεῖ.
Παρ’ ὅλες τίς προόδους τίς ἐπιστήμης, παρ’ ὅλα τά τεχνικά καί ἠλεκτρονικά ἐπιτεύγματα, ὁ ἄνθρωπος εἶναι μικρός καί μετέωρος, ὅταν στηρίζεται σέ ἀνθρώπινες μόνο δυνάμεις.
Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες παρ’ ὅτι ἦταν πλούσιοι, προσοντοῦχοι καί παιδιά ὀνομαστῶν οἰκογενειῶν, δέν παρασύρθηκαν ἀπό φωνές ἐντυπωσιακές καί φθοροποιές, γιατί ὁδηγούμενοι ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί στηριζόμενοι στήν ἀλήθειά Του ἔμειναν ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι στό χῶρο τῆς ἀληθινῆς προόδου.
Τώρα πού τούς τιμοῦμε ὡς πρότυπα της νεότητος καί προστάτες τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων, σᾶς παρακαλῶ παιδιά μου νά θελήσετε νά θέσετε στή ζωή σας σάν μόνα αἰώνια πρότυπα, τούς Τρεῖς Ἱεράρχες.
Καί ὅπως ἐκεῖνοι ἄκουσαν, μιμήθηκαν τόν Χριστό καί ἑνώθηκαν μαζί Του μέ τά ἅγια μυστήρια, ἔτσι κι ἐσεῖς θελῆστε νά γίνετε μαθητές τοῦ Χριστοῦ μας, νά φέρετε τό φῶς του στίς νεανικές καρδιές σας, νά στηρίξετε τό μέλλον σας στήν πανσοφία Του καί τήν παντοδυναμία Του.
Μήν ἀκοῦτε ξένες ἀπό τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ φωνές. Ἄν κάποιοι σᾶς καλοῦν νά ἀπομακρυνθῆτε ἀπό τό Χριστό, ζητῆστε τους νά σᾶς ὑποδείξουν, ἔξω ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, πρότυπα ὁλοκληρωμένα σάν τούς Τρεῖς Ἱεράρχες. Δέν θά βροῦν.
Μόνο ὁ Χριστός ἀναδεικνύει Τρεῖς Ἱεράρχες, γιατί μόνο ὁ Χριστός εἶναι Θεός.
Μείνετε πιστοί στή φωνή τῆς Ἐκκλησία μας, μή παρασύρεσθε ἀπό μεγάλα καί τρανά ὀνόματα ἀνθρώπων. Μή θαμπώνεσθε ἀπό σβησμένους ἀστέρες, πού ποτέ δέν εἶχαν φῶς. Μή δώσετε τήν καρδιά σας σέ ὑλικά πράγματα καί φιλήδονες ἀπολαύσεις.
Στηρίζοντας τό οἰκοδόμημα τῆς ζωῆς σας καί τῆς προόδου σας στό αἰώνιο θεμέλιο, τό Χριστό, ὅπως οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες, θά ἐπιτύχετε παντοῦ, ὅπως ἐκεῖνοι.
Ὡς πνευματικός σας Πατέρας προσεύχομαι καί θά προσεύχομαι πάντοτε, γιά τήν ἀληθινή πρόοδό σας. Εὔχομαι νά σᾶς χαρίζει ὁ Κύριος ὑγεία, δύναμι, φωτισμό καί ἐπιτυχημένη πρόοδο, ἀλλά καί στούς καλούς σας ἐκπαιδευτικούς νά προσφέρει ἁπλόχερα τήν εὐλογία καί πλούσια τή χάρι Του.

Μέ πατρική ἀγάπη
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Αιτωλίας και Ακαρνανίας
ΚΟΣΜΑΣ

Ὁ Μακ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος Β’ εἰς Φανάριον(18.01.2011).

2011-01-19T09:32:00.000-08:00

Ἡ Α. Μακαριότης, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος Β’, συνοδευόμενος ὑπό τῶν Ἐντιμ. κ.κ. Ἀντωνίου Ζαμπέλη, Διευθυντοῦ τῶν Οἰκονομικῶν Ὑπηρεσιῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί Τριανταφύλλου Γεωργούση, Ἀστυνομικοῦ, ἐπεσκέφθη τήν Α. Θ. Παναγιότητα, τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαῖον, μετά τοῦ Ὁποίου συνειργάσθη ἐπί μακρόν ἐν πνεύματι ἀδελφικῷ, παρόντος τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἐλπιδοφόρου, Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, ὅστις καί ὑπεδέχθη τήν Α. Μακαριότητα ἐν τῷ ἀερολιμένι τῆς Πόλεως ἐκ μέρους τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τήν πρωΐαν τῆς Τρίτης, 18ης τ.μ. .

Τήν μεσημβρίαν οἱ δύο Προκαθήμενοι ἐπεσκέφθησαν τόν ἑορτάσαντα τά ὀνομαστήρια αὐτοῦ Σεβ. Μητροπολίτην Γέροντα Χαλκηδόνος κ. Ἀθανάσιον, ἐν τῇ ἕδρᾳ αὐτοῦ, μεθ’ ὅ ὁ Πατριάρχης παρέθεσε γεῦμα ἐν τῷ Ναυτικῷ Ὁμίλῳ Χαλκηδόνος, εἰς ὅ παρεκάθησε καί ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναῖος.

Τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας, ὁ Μακαριώτατος ἐπέστρεψεν εἰς τά ἴδια, προπεμφθείς ἐν τῷ ἀερολιμένι ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιγραμματέως.

Με λαμπρότητα ο εορτασμός της Αγίας Ευφροσύνης και η εκδήλωση ευκαιρία πέντε χρόνων εκδόσεως "ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ"

2010-09-28T23:51:00.000-07:00

Στις 25 Σεπτεμβρίου ημέρα Σάββατο εκατοντάδες πιστών προσήλθαν στον Ιερό Ναό Αγίας Ευφροσυνης στην Καλλιθέα Ορεινής Τριχωνίδας για να εορτάσουν την μνήμη της Οσίας αλλά και την επετειακή εκδήλωση ευκαιρία πέντε ετών εκδόσεως του περιοδικού "ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ".
Παρόλες τις δυσκολίες που προέκυψαν λόγω των βροχοπτόσεων η προσέλευση ήταν μεγαλειώδης και η Θεία Λειτουργία τελέστηκε με κατάνυξη και μεγαλοπρέπεια χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ.κ. ΚΟΣΜΑ και συλλειτουργούντων των ιερέων: αιδεσ. π. Βασιλείου Δημοπούλου, αιδεσ. π. Ιωάννη Ραυτόπουλου, αιδεσιμ. π. Κωνσταντίνου Λαζαρίνη, αιδεσιμ. π. Παν. Ραυτόπουλου, αιδεσιμ. π. Ιωάννη Κολιώνη, αιδεσιμ. π. Αθανασ. Ραυτόπουλου. Με την παρουσία τους τίμησαν και λάμπρυναν την λειτουργία και την εκδήλωση ο πανοσιολογιώτατος πρωτοσύγκελος π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ και ο πανοσιλογιώτατος ιεροκήρυκας π. ΜΑΞΙΜΟΣ. Ο χορός απέδωσε σε μαθήματα κλασικά με πατριαρχικό ύφος με χοράρχη τον μουσικολογιώτατο πρωτοψάλτη κ. Απόστολο Παπαχρήστο και συμμετεχόντων των μουσικολογιωτάτων : πρωτοψάλτη κ. Λουκά Σκιαδά, πρωτοψάλτη κ. Θωμά Μωραίτη, πρωτοψάλτη κ. Παν. Βίγλα, πρωτοψάλτη κ. Κωστα Καμζέλα, πρωτοψάλτη κ. Ιωάννου Μυλωνά, λαμπαδαρίου κ. Πάνου Μήτσου.
Στο πέρας της θείας λειτουργίας τελέστηκε μνημόσυνο υπερ αναπαύσεως της κτήτορος του Ναού αειμνήστου διδασκάλισσας κ. Ευφροσύνης Παπαγαλάνη και πάντων των κεκοιμημένων αδελφών.
Την εκδήλωση προλόγισε ο Αντιπρόεδρος της ΕΛ.Μ.Ε πτυχίουχος ιεροψάλτης κ. Θεόδωρος Καραπάνος ενώ τον κεντρικό λόγο απεύθυνε ο μουσικολογιότατος πρωτοψάλτης και πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Ιεροψαλτών Αιτωλοακαρνανίας "Άνθιμος Αρχιδιάκονος" κ. Θωμάς Μωραΐτης. Ακολούθησε η απονομή των τιμητικών διακρίσεων ως εξής : Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ.κ. ΚΟΣΜΑΣ απέδωσε εκ μέρους του περιοδικού "ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ" την τιμητική διάκριση στον εξοχώτατο Υφυπουργό Περιβάλλοντος. Την τιμητική διάκριση για τον Ελλογιμότατο καθηγητή της νομικής, πρώην Υπουργό Εσωτερικών και πρόεδρο του διοικητικού δικαστηρίου του ΟΗΕ κ. Σπυρίδωνα Φλογαΐτη ο ποίος απέστειλε εκ του εξωτερικού επιστολή, παρέλαβε η Ελλογιμοτάτη Δρ & επιστημονική συνεργάτιδα του πανεπιστημίου του Muenster στην Γερμανία κ. Ελένη Δαουσάλη. Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Μουσικολογικής Εταρίας απέδωσε την τιμητική διάκριση στον Μουσικολογώτατο Συνταξ. πρωτοψάλτη και πρώην πρόεδρο του Συλ. Ιεροψαλτων Αιτ/νιας κ. Λουκά Σκιαδά. Στην συνέχεια ο εντιμότατος δήμαρχος Παραβόλας κ. Βασ. Καπέρδας απέδωσε τιμητική διάκριση στον μουσικολογιώτατο πρωτοψάλτη, τυπικολόγο, συγγραφέα και θεολόγο κ. Απόστολο Παπαχρήστο ενώ τέλος στην μουσικολογιωτάτη κ. Νεκταρία Καραντζή -η οποία είναι ερμηνεύτρια παραδοσιακής μουσικής, καθηγ. βυζαντινής μουσικής και δικηγόρος- την τιμητική διάκριση απένειμε ο Δρ. Ανδρέας Βλάχος δασολόγος - επικ. καθηγητής ΤΕΙ Μεσολογγίου.
Ακολουθεί Φωτορεπορτάζ ενώ σύντομα και ο λόγος του κ. Θωμά Μωραΐτη.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2010-09-10T06:38:00.000-07:00

Στις 25 Σεπτεμβρίου ημέρα Σάββατο θα μας τιμήσει η παρουσία σας στην Αρχιερατική Θεία Λειτουργία που θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό Αγίας Ευφροσύνης Καλλιθέας Τριχωνίδας χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. ΚΟΣΜΑ.
Με το πέρας της Θείας Λειτουργίας θα ακολουθήσει εκδήλωση με μια αναδρομή στην πορεία του περιοδικού "ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ" και απονομή τιμητικών διακρίσεων σε προσωπικότητες που με την θεσμική το...υς ιδιότητα και δράση προσέφεραν στην Ορθόδοξη Βυζαντινή παράδοση, την θεολογία και την Ορθόδοξη Εκκλησία, από την Ελληνική Μουσικολογική Εταιρία και το περιοδικό "ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ" ευκαιρία συμπληρώσεως πέντε ετών από την έναρξη λειτουργίας τους.
Για τον Ιερό Ναό Κωνσταντίνος Παπαγαλάνης και οικογένεια Θεοδώρου & Παρασκευής Καραπάνου
Για το "ΨΑΛΤΗΡΙ" και την Ελληνική Μουσικολογική Εταιρία, Ο Πρόεδρος π. Βασίλειος Δημόπουλος - Ο Γραμματέας Θεοδόσιος Κόκκιος

Πρόγραμμα εκδήλωσης :
Με το πέρας της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας θα ανοίξει την εκδήλωση ο Αντιπρόεδρος της ΕΛ.Μ.Ε κ. Θ. Καραπάνος πτυχ. ιεροψάλτης, ακολουθεί ομιλία από τον Μουσικολογιώτατο πρωτοψάλτη & πρώην πρόεδρο του Συλ. Ιεροψαλτών Αιτ/νιας κ. Θ. Μωραΐτη με θέμα "μια αναδρομή στα 5 χρόνια εκδόσεως του περιοδικού "ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ" και απονομή τιμητικών διακρίσεων για την προσφορά στην βυζαντινή μουσική παράδοση και την ορθόδοξη εκκλησία στους : 1) Μουσικολογιώατο κ.Απόστολο Παπαχρήστο, Θεολόγο - Πρωτοψάλτη - καθ. βυζ. μουσικής, 2)Μουσικολογιώτατο κ.Λουκά Σκιαδά Συνταξιούχο, πρωτοψάλτη - πρ. πρόεδρο του Συλ. Ιεροψαλτών Αιτ/νιας, 3)Μουσικολογιοτάτη κ.Νεκταρία Καραντζή, Ερμηνέυτρια παραδοσ. τραγουδιού - Καθηγ. βυζ. μουσικής- Δικηγόρο, 4)Εξοχότατο κ.Αθανάσιο Μωραΐτη Υφυπουργό Περιβάλλοντος, 5)Ελλογιμότατο κ.Σπυρίδωνα Φλογαΐτη Καθηγ. Νομικής Σχολής- Πρώην Πρόεδρος Δικαστηρίου ΟΗΕ- Πρώην Υπουργος Εσωτερικών

Μήνυμα τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἐπί τῇ 1ῃ Σεπτεμβρίου, ἡμέρᾳ προσευχῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος

2010-08-30T09:44:00.000-07:00

Ἀριθμ.Πρωτ.828

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ ΚΥΡΙΟΥ
ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὁ μακαριστός προκάτοχος ἡμῶν ἀοίδιμος Πατριάρχης Δημήτριος ἔχων πλήρη ἐπίγνωσιν τῆς κρισιμότητος τῆς περιβαλλοντικῆς κρίσεως, καθώς καί τῆς εὐθύνης τῆς Ἐκκλησίας διά τήν ἄμεσον καί ἀποτελεσματικήν ἀντιμετώπισίν της, ἐξέδωκε πρό δύο καί πλέον δεκαετιῶν τήν πρώτην ἐπίσημον ἐγκύκλιον διά τήν διαφύλαξιν τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Ἡ ἐγκύκλιος ἐκείνη, διά τῆς ὁποίας ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία καθιέρωσεν ἐπισήμως τήν α’ Σεπτεμβρίου, ἀρχήν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ὡς ἡμέραν προσευχῆς διά τήν προστασίαν τοῦ περιβάλλοντος, ἀπηυθύνετο πρός τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας εἰς ὅλα τά μήκη καί πλάτη τῆς γῆς.

Ὅπως μέ διορατικότητα εἶχεν ἐπισημάνει τότε ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ σημασία τοῦ εὐχαριστιακοῦ καί ἀσκητικοῦ ἤθους τῆς παραδόσεώς μας ἀναδεικνύεται ὡς μεγίστη καί κρίσιμος προσωπική συνεισφορά εἰς τόν καλόν καί πανανθρώπινον ἀγῶνα τῆς προστασίας τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, ὡς Θείας Κτίσεως καί κοινῆς κληρονομίας. Σήμερον, μεσούσης μιᾶς ἄνευ προηγουμένου οἰκονομικῆς κρίσεως, ἡ ἀνθρωπότης δοκιμάζεται πολλαχῶς. Ἡ δοκιμασία ὅμως αὕτη δέν ἀφορᾷ μόνον εἰς τάς προσωπικάς δυσκολίας ἑνός ἑκάστου ἐξ ἡμῶν, ἀλλά εἰς τήν ἀνθρωπότητα συνολικῶς ὡς κοινωνίαν, συμπεριφοράν καί ἀντίληψιν διά τόν περιβάλλοντα κόσμον καί ἱεράρχησιν ἀξιῶν καί προτεραιοτήτων.

Εἶναι σημαντικόν, ἡ παροῦσα θλιβερά οἰκονομική κρίσις νά ἀποτελέσῃ ἔναυσμα διά τήν πολυθρυλουμένην καί ἀπολύτως ἀναγκαίαν στροφήν πρός τήν περιβαλλοντικῶς βιώσιμον ἀνάπτυξιν. Πρός ἐκεῖνο τό πρότυπον δηλαδή τῆς οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς πολιτικῆς, ἡ ὁποία θέτει ὡς βάσιν τό περιβάλλον καί ὄχι τό ἀνεξέλεγκτον οἰκονομικόν κέρδος. Ἄς ἀναλογισθῶμεν ὅλοι ἐπί παραδείγματι τί δύναται νά συμβῇ εἰς κράτη, τά ὁποῖα σήμερον πλήττονται ἐντόνως ἐκ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως καί πενίας, ὅπως ἡ Ἑλλάς, ἡ ὁποία διαθέτει ταὐτοχρόνως ἐξαιρετικόν φυσικόν πλοῦτον: μοναδικά οἰκοσυστήματα, σπάνια εἴδη χλωρίδος καί πανίδος καί φυσικούς πόρους, ὡραιότατα τοπία, ἄφθονον ἥλιον καί ἄνεμον. Ἐάν τά οἰκοσυστήματα ὑποβαθμισθοῦν καί ἐκλείψουν, οἱ φυσικοί πόροι ἐξαντληθοῦν καί τά τοπία καταστραφοῦν, ἐνῷ ἐκ τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς προκύψουν ἀπρόβλεπται καιρικαί συνθῆκαι, ποία θά εἶναι ἡ βάσις καί τό οἰκονομικόν μέλλον τῶν κρατῶν αὐτῶν καί συνολικῶς τοῦ πλανήτου;

Ἐκτιμῶμεν, λοιπόν, ὅτι τώρα καθίσταται ἀδήριτος ἡ ἀνάγκη διά τήν συνάρθρωσιν κοινωνικῶν συναινέσεων καί πολιτικῶν πρωτοβουλιῶν, ὥστε νά καταστῇ δυνατή ἡ στροφή πρός μίαν ὁδόν ἀειφορίας καί οἰκολογικῶς βιωσίμου ἀναπτύξεως.

Διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μας, ἡ προστασία τοῦ περιβάλλοντος, ὡς θείας καί «καλῆς λίαν» κτίσεως, ἀποτελεῖ μεγίστην εὐθύνην διά τόν ἄνθρωπον, ἀνεξαρτήτως τῶν ὑλικῶν ἤ οἰκονομικῶν ὠφελειῶν τάς ὁποίας δύναται νά ἀποφέρῃ. Ἡ ἄμεσος διασύνδεσις τῆς θεοσδότου ὑποχρεώσεως καί ἐντολῆς «ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν» μέ κάθε πτυχήν τῆς συγχρόνου ζωῆς, ἀποτελεῖ τήν μόνην ὁδόν διά τήν ἁρμονικήν συνύπαρξιν μέ ἕκαστον στοιχεῖον τῆς κτίσεως καί μέ τό σύνολον τοῦ φυσικοῦ κόσμου ἐν γένει.

Καλοῦμεν λοιπόν πάντας, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, εἰς τόν τιτάνειον ἀλλ᾿ ὅμως δίκαιον ἀγῶνα διά τόν μετριασμόν τῆς περιβαλλοντικῆς κρίσεως καί τήν ἀποτροπήν τῶν χειροτέρων ἐκ τῶν ἐπιπτώσεων αὐτῆς, μέ ἀπώτερον σκοπόν τήν ἐναρμόνισιν τοῦ προσωπικοῦ ἀλλά καί τοῦ συλλογικοῦ μας τρόπου ζωῆς καί σκέψεως μέ τάς ἀπαιτήσεις διαβιώσεως καί διατηρήσεως τόσον τῶν φυσικῶν οἰκοσυστημάτων καί ἑνός ἑκάστου ἐκ τῶν εἰδῶν χλωρίδος καί πανίδος, ὅσον καί τοῦ σύμπαντος κόσμου ὡς ἑνιαίου καί ἀδιαιρέτου συνόλου.
,βι’ Σεπτεμβρίου α’
+ ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος, διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΣΟΥΜΕΛΑ του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πέργης κ. Ευαγγέλου

2010-08-17T01:26:00.000-07:00

(15 Αὐγούστου 2010)

̉ Κεῖ στοῦ βουνοῦ τή ράχη τοῦ Μελᾶ

ἀπό τῶν ἄγρυπων ψυχῶν τό νᾶμα

στά τρίσβαθα τοῦ χρόνου στριμωγμένο

ξεχείλησαν τ’ἁγιάσματα στή Σουμελᾶ.

Κι’ἀστράψανε τῆς Παναγιᾶς τά ὅμματα

ἀπό τῶν προσευχῶν κι’αὐτά τή λαύρα

κι’ἀπό τό θεῖο ρεῖθρο τό ἀκένωτο

ἠχήματα ἀκούστηκαν σάν ψάλματα,

λές κι’ἀντιλάλησε τό θεῖο ἔλεος

ἀπό τῶν νηστεμένων τό ἱκέτευμα

τό κερωμένο στήν εἰκόνα Της

ἀένναα ἀποζητώντας ἵλεως.

Κι’ἀρχίνησε τῶν νηστεμένων ἡ πορεία

σά μιά ἡρωϊκή καινή ἀνάβαση

μέ τό ρυθμό τῆς πίστης στήν καρδιά

καί μέ τοῦ προσκυνήματος τήν προσδοκία.

Πρόσφορα στάλθηκαν κι’ἀπό τόν Βαζελῶνα

κι’ἀπό τήν Περιστερεώτα μαρτυρία

μέ τῶν Ρωμηῶν μπλεγμένα τόν παλμό

πού τάχθηκε νά παραμείνει στόν αἰῶνα.

Φτερούγα δέ τ’ἀητοῦ ἡ ἀερόχαρη

στοῦ ὄρους τήν κορφή στριφογυρνώντας

βούτηξε μέ μιᾶς πρός τήν σπηλιά

μαγνητεμένη λές ἀπό τή Χάρη.

Καί ξεχυθήκανε σάν ξεπλερώματα

μέσα στίς καταπράσινες βουνοπλαγιές

καί στούς γρανιτωμένους γεροβράχους

τῆς Σουμελιώτισσας τά στεφανώματα.

Τόν Πατριάρχη ν’ἀνταμώσουν «ἐν τῷ ἅμᾳ»

τῶν Ὀρθοδόξων τό ρῖγος φορτωμένο

πού μέσα στό λιοπύρι τ’αὐγουστιάτικο

ὄρθρισε μέ βακτηρία του τό τάμα.

Καί νά τό πρῶτο στήν πορεία θαῦμα

ὅταν ἀντί σέ «Κοίμηση» τή Μεγαλόχαρη

χαριτωμένη τήν ἀντίκρυσε μέ στέμμα

βασίλισσα τοῦ οὐρανοῦ σέ ὅραμα.

«Ἐμέν Κρωμέτε λέγνε με»

ἀκούστηκαν οἱ Πόντιοι νά λένε,

μέ τόν Σωφρόνιο μαζί καί τόν Βαρνάβα

τ’ἀπολυτίκιο τῆς Παναγιᾶς νά ξαναλένε.

Χαράδρες, δάση καί βουνά

ἀρχίσανε τόν ὕμνο νά ὑφαίνουν

ὅτι «τόν κόσμον οὐ κατέλιπε»

αφοῦ τήν ηὕρανε ξανά.

Φωταυγής τοῦ νόστου ἡ λαμπάδα

μέ τῆς ἀνατολίτικης Μονῆς τό θάμπος

κι’ἀπό τῆς Μεγαλόχαρης τό φάος

στόλισε μ’ἐλπίδα τή λαχτάρα.

+ Ὁ Πέργης Εὐάγγελος

Αποκλειστική συνέντευξη της Αντιπρυτάνεως του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου στον αρχισυντάκτη μας κ. Χαραλάμπη Καραπάνο

2010-08-16T08:32:00.000-07:00

Θα μπορουσαμε ευθαρσώς να πούμε ότι ίσως είναι ένα μικρό θαύμα η εκπροσώπηση στο κορυφαίο διοικητικό ακαδημαικό σχήμα του πανεπιστημίου στην Ελλάδα της θεολογικής σχολής. Στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης όμως πραγματώθηκε στα τέλη του Μαίου η εκλογή πρυτανικού σχήματος στο οποίο συμμετέχει ως αντιπρύτανις η εκλεκτή καθηγήτρια δογματικής του τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Θ.Π κ. Δέσπω Λιάλιου.
Η εκλογή αυτή μπορεί να είναι ελπιδοφόρα για κάθε χριστιανό αλλά ειδικά για το γράφοντα είναι συγκινητική, ιδιαίτερης σημασίας και προσδοκίας για ένα ποιοτικό ανοιχτό πανεπιστήμιο καθώς, γνωρίζει προσωπικά τον «άνθρωπο» αλλά και την ακαδημαϊκό Δέσπω Λιάλιου.

Κυρία Λιάλιου, κυρία αντιπρύτανις, καλώς σας βρήκαμε!

- Αγαπητέ μου Χάρη, καλώς ανταμωθήκαμε και δημοσίως!

Το Σχήμα, το οποίο κέρδισε την εκλογές για την ανάδειξη πρυτανικών αρχών στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο, το σχήμα σας, τιτλοφορείται “Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο επιμένει Ακαδημαϊκά”, τι μπορεί να σημαίνει για έναν νέο άνθρωπο, για ένα φοιτητή ή σπουδαστή αυτός ο τίτλος?

- Δώσαμε αυτόν τον τίτλο στο σχήμα μας, εκφράζοντας περισσότερο τη στάση ζωής μας έναντι της παιδείας, ως κοινού αγαθού, επομένως κοινωνικού, όλων των ελλήνων πολιτών, αλλά και των ομογενών δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς, που έρχονται απ’ όλο τον κόσμο για να σπουδάσουν στο πανεπιστήμιο τις ανθρωπιστικές επιστήμες, ελληνική γλώσσα και πολιτισμό και θεολογία. Επιμένουμε στο δημόσιο πανεπιστήμιο, γιατί είναι, ίσως, ο μόνος δρόμος, που μέσω της παιδείας, είναι δυνατόν να αίρονται οι κάθε είδους ανισότητες και κοινωνικές συμβάσεις, ένας δρόμος δημιουργίας κατά τις δυνατότητες του ανθρώπου, ανεξάρτητα από καταγωγή και οικονομική κατάσταση, ή ακόμη και πιθανή διαπλοκή του όποιου συστήματος. Η παιδεία για όλους, όπως και η υγεία, είναι θέμα δημοκρατίας, είναι πράγματα που καταστατικά κρίνουν τον πολιτισμό μιας κοινωνίας, εντέλει τη φιλογένειά μας.

Αν σας ζητούσαμε να ιεραρχήσετε κατά τη γνώμη σας τις πρωτοβουλίες που είναι απαραίτητες να ληφθούν για να επιμείνει ακαδημαϊκά το Δημόσιο πανεπιστήμιο, ποιες θα ήταν αυτές?

- Ποιότητα στην εκπαίδευση των φοιτητών και υποστήριξη της έρευνας των υποψ. διδακτόρων και των νεοτέρων συναδέλφων, κατά τις ικανότητές τους και μόνο, ώστε να μπορούν να είναι παρόντες στα δρώμενα της διεθνούς ακαδημαϊκής κοινότητας.

Στο εξωτερικό υπάρχει ένα συμβολικό αντίτιμο για την στέγαση των φοιτητών, λειτουργικές βιβλιοθήκες και η δυνατότητα κάποιου δανείου για τους φοιτητές, έτσι ώστε όλοι να μπορούν νε μεταλάβουν της ανώτατης εκπαιδεύσεως. Τί πιστεύετε ότι μπορούμε και οφείλουμε να υιοθετήσουμε από τα πρότυπα του εξωτερικού, έτσι ώστε να μην είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο « πανεπιστήμιο δύο ταχυτήτων» ?

- Ένα- ένα τα θέματα. α) Τα πανεπιστήμια στο εξωτερικό δεν εξασφαλίζουν στέγη για όλους τους φοιτητές στις φοιτητικές εστίες τους και το αντίτιμο δεν είναι καθόλου συμβολικό, γιατί κατά μέσο όρο φτάνει στα 350 με 400 ευρώ, ενώ στην Ελλάδα οι εστιακοί φοιτητές πληρώνουν 50 με 60 ευρώ, και κάποιοι «επινοικιάζουν» τη θέση τους. Οι φοιτητικές εστίες ανήκουν σε υπηρεσία εκτός Πανεπιστημίου και αποτελούν «άβατο» για όποιο έλεγχο, είναι μία μικρογραφία της νεοελληνικής-μεταπολιτευτικής αυθαιρεσίας. Έχει αφεθεί στη μοίρα της η φοιτητική στεγαστική μέριμνα ως προς τις υπάρχουσες υποδομές και δεν βλέπω και καμιά προοπτική, γιατί η πολιτεία, η εκάστοτε κυβερνώσα πολιτεία, με τους πειραματισμούς της μας δείχνει ότι η νεολαία τής είναι βάρος. Την ενδιαφέρει κάθε φορά το παραταξιακό κομμάτι της νεολαίας με τον απίθανο παραγοντισμό του. β) Την τελευταία δεκαετία έχουν οργανωθεί κάποιες από τις βιβλιοθήκες μας, όμως έγιναν και ουκ ολίγες άστοχες ενέργειες, γιατί δεν υπάρχει ένας κεντρικός σχεδιασμός και βιβλιοθηκονομική αγωγή. Εδώ υπάρχει κοσμήτορας, που άλλαξε τους βιβλιοστάτες της βιβλιοθήκης, με δαπάνες, βέβαια, του Πανεπιστημίου, και κάρφωσε επιγραφή για καταγραφή «αιώνια» της ενέργειάς του, ώστε να τον ανακηρύξουμε εθνικό ευεργέτη... Έχουμε σε κάθε τμήμα, ακόμη και σε τομείς και εργαστήρια βιβλιοθήκες, όπου υποαπασχολούνται κάποιοι διεκπεραιωτές υπάλληλοι, χωρίς καμία βιβλιοθηκονομική γνώση, και είναι και τα μέλη ΔΕΠ, που θέλουν να έχουν τα βιβλία δίπλα τους, ή ακόμη στα γραφεία τους. Κι έχουμε τους φοιτητές να περνούν την ώρα τους γύρω από τα τραπεζάκια των φοιτητικών παρατάξεων- κάτι περιμένουν από κει..., ή στα κυλικεία κι όχι στις βιβλιοθήκες ή στην αίθουσα. Αν η διδασκαλία και οι εξετάσεις δεν γίνουν με βάση βιβλιογραφία και όχι με βάση ένα βιβλίο, γραμμένο μάλιστα από τον ίδιο το διδάσκοντα, ούτε παιδεία ούτε βιβλιοθήκες ούτε έρευνα μπορεί να έχουμε σύντομα. Ευτυχώς που σήμερα τα επιτεύγματα της ανθρωπότητας είναι προσβάσιμα με την ψηφιακή οργάνωση της πληροφορίας και αυτό είναι μια ελπίδα, ή η μόνη ελπίδα. Συνήθως η ζωή θεραπεύει το απόστημα και βλέπω να φτάνει η ώρα κατάργησης της αμαρτωλής ιστορίας συγγραμμάτων-συγγραφικών... Το δημόσιο πανεπιστήμιο εκεί πρέπει να επενδύσει, να κάνει δηλ. την πληροφορία προσβάσιμο αγαθό, ενισχύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την παιδεία, δηλ. τη δημοκρατία και την ισοπολιτεία. γ) Έρχομαι στα φοιτητικά δάνεια, που θα αποτελούσαν σημαντική βοήθεια για τους άπορους φοιτητές, ώστε να αρχίσουν ή να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Δεν πιστεύω όμως ότι η πολιτεία έχει τη βούληση να ασχοληθεί σοβαρά με το πανεπιστήμιο, με το μέλλον αυτού του τόπου, στο πανεπιστήμιο εξάγει μόνο την κρίση της κοινωνίας, μία κοινωνία που βυθίστηκε στο «μέσον», το διαμεσολαβητικό χρηματισμό, τον παραγοντισμό, την υπερκατανάλωση και την ιδεολογική υποτέλεια. Η νεοελληνική κοινωνία με τους πολιτειακούς της παράγοντες μου θυμίζουν τον Πύργο του Κάφκα. Η κορυφή κι από κάτω οι υποτελείς και ο άτυχος γεωμέτρης Κωνσταντίνος, που προσπαθεί να προσεγγίσει το δούκα. Χάρη, Χάρη για μια χάρη...

Η θεολογική σχολή λοιπόν του ΑΘΠ έχει κατά κάποιον τρόπο την τιμητική της σε αυτή την κοσμογονία αλλαγής που μέλει να πραγματοποιηθεί στο Αριστοτέλειο καθώς αντίπρυτανις είναι μια καθηγήτρια της, ένας μέλος της οικόγενειάς της… Αν σας έλεγαν να επιλέξετε ανάμεσα στο Πανεπιστήμιο και την Εκκλησία τι θα επιλέγατε?

- Απαντώ απερίφραστα ότι δεν μπορώ να απαντήσω σ’ ένα τέτοιο δίλημμα, γιατί βλέπω τη ζωή ενιαία, όπως ενιαία, με μία οικουμενική, από κτίσεως κόσμου, θέαση της ιστορίας της ανθρωπότητας και του κόσμου την έβλεπαν οι πατέρες της Εκκλησίας μας, γι’ αυτό υπήρξαν ασύλληπτα δημιουργικοί προς τα σύγχρονά τους κοινωνικά συμφραζόμενα και την ιστορία. Απαντώ, λοιπόν, εντέλει ευθέως ότι για μένα η Εκκλησία είναι το παν και δεν θέτω πλάι της κανένα μέγεθος.

Μπορεί η Εκκλησία να βρεί τρόπους συνεργασίας στο πλαίσιο της κοινωνίας των πολιτών με το Δημόσιο πανεπιστήμιο, προκειμένου να στηρίξει εθελοντικά πρωτοβουλίες για ευαίσθητα θέματα και κοινωνικές ομάδες?

- Στο πρόγραμμά μας έχουμε υπογραμμίσει την ανάγκη οργανώσεως του εθελοντισμού, γιατί είναι ένα αίτημα όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας. Είναι ένα αίτημα αναζήτησης ενός οράματος συνοχής και αδελφοσύνης, που άτυπα το ασκούμε πολλοί, βάζοντας μάλιστα το χέρι στην τσέπη μας κι όχι στις τσέπες των άλλων. Δεν τρέφω όμως και πολλές ελπίδες για τις δυνατότητες των επίσημων φορέων της Εκκλησίας για έξοδο από τα όρια της ενορίας. Εδώ και είκοσι χρόνια που ζω στη Θεσσαλονίκη, χωρίς να αγνοώ τα των Αθηνών, είδαν κι είδαν τα μάτια μου κι άκουσαν απίστευτα πράγματα τα αυτιά μου. Λείπει η σοβαρή θεολογική παιδεία, η ακτημοσύνη, ο ταπεινός λόγος, ενώ κάνουν θραύση οι εκκλησιαστικές αυλές, οι αποκλεισμοί, οι ιδεοληψίες και ο ταυτισμός με την εξουσία και το παρασκήνιο. Φαντάσου, Χάρη, ότι εδώ κι ένα χρόνο προσπαθώ να μάθω, γιατί κόπηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος η υποτροφία ενός άριστου υποψηφίου διδάκτορά μου, με αριστεία από το Α.Π.Θ., που σπούδαζε συμπληρωματικά στο Στρασβούργο... Δεν είμαι άνθρωπος του «συστήματος», γι’ αυτό αμφιβάλλω για τους ανθρώπους εκτός του Πανεπιστημίου, δεν μπορώ να παρακολουθήσω τη λογική, τα οράματα και τις ενέργειές τους. Ψηθυρίστηκαν κατά την προεκλογική πρυτανική περίοδο, όσα είχα ακούσει κατά την υποψηφιότητά μου ως λέκτορας, κατά τεκμήριο από τους ίδιους ανθρώπους που έχουν αλλάξει, χωρίς αιδώ, μέσα στο χρόνο κατ’ αναλογία των εν εξουσία όντων κι ενέπλεξαν ακόμη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο...

Ανήκετε πνευματικά σε μια εκ των Μητροπόλεων των Νέων Χωρών που πνευματικά υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τι ακριβώς είναι για σας το Οικουμενικό Πατριαρχείο?

- Το σημαντικότερο είναι ότι προέρχομαι από Μητρόπολη των Νέων Χωρών και είχα τη μοναδική ευλογία να ζήσω κοντά στο μακαριστό Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Διονύσιο Ψαριανό και την οικογένεια της αδελφής του στην Κοζάνη. Στη Μητρόπολη υπήρχε το κρεβάτι του Πατριάρχη Αθηναγόρα 2, 40 μέτρα, ειδική παραγγελία, όπου κοιμήθηκε ο Πατριάρχης όταν είχε έλθει στην Κοζάνη το 1963. Όταν ανεβαίναμε, λοιπόν, στη βιβλιοθήκη του Δεσπότη- βρίσκεται τώρα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Κοζάνης, όπως όλες οι βιβλιοθήκες των μητροπολιτών της Κοζάνης- κάναμε μετάνοια μπρος στο κρεβάτι του Αθηναγόρα, κι ύστερα μπαίναμε στη βιβλιοθήκη. Ο Διονύσιος μου έμαθε τί σήμαινε το Οικουμενικό Πατριαρχείο για την Εκκλησία, σε μία εποχή, αρχές δεκαετίας του ’70, που η Ελλάδα ζούσε μόνο το μετεμφύλιο παραλογισμό. Ερευνητικά διαμορφώθηκα στο εξωτερικό στις εκκλησιαστικές κοινότητες των Μητροπόλεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Έμαθα για τις εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες φοιτήτρια στη Θεολογική Σχολή και θεολογικά και εκκλησιολογικά αμφιβάλλω για την αναγκαιότητα υπάρξεως της Εκκλησίας της Ελλάδος, μιας «εθνικής»-επαρχιακής Εκκλησίας. Οι εθνικές εκκλησίες είναι η τραγωδία των Ορθοδόξων, γιατί είναι αποτελέσμα του εθνοφυλετισμού και των πάσης φύσεως εθνικισμών, που ξερίζωσαν ανθρώπους από την πατρογονική τους γη και δίχασαν τους λαούς της Βαλκανικής, με καταστροφή μνημείων πολιτισμού και ζωής παγκόσμιας κληρονομιάς. Καταλαβαίνεις, Χάρη, γιατί για μένα Εκκλησία σημαίνει Οικουμενικό Πατριαρχείο και Οικουμενικό Πατριαρχείο σημαίνει Εκκλησία που εκτείνεται στην Οικουμένη. Με το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχω την αίσθηση ότι αγκαλιάζω όλο τον κόσμο.

Ως χριστιανή και μάλιστα ακαδημαικός θεολόγος φαντάζομαι θα έχετε ιδιαίτερη άποψη για το ζήτημα της Χάλκης και τον αγώνα που κάνει ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ.

- Κατανοώ πλήρως τον αγώνα του Οικουμενικού Πατριάρχη, γιατί είναι ένας άνθρωπος θεολογικής-εκκλησιαστικής, και όχι μόνο, παιδείας. Διασώζει στους δύσκολους καιρούς μας την εκκλησιαστική παράδοση πράξης και λόγου, τη στιγμή που οι εν Ελλάδι ασχολούνται με αγοραπωλησίες οικοπέδων, παράκτιες εταιρείες και μητροπολιτικά μέγαρα.

Πιστεύετε ότι στο πανεπίστημιο «χωράει» ο δημοκρατικός διάλογος για την επίλυση προβλημάτων?

- Είναι ο μόνος τρόπος, και η ψήφος των πλειόνων, όπως μας τη δίδαξαν η αρχαία πόλη και η συνοδική πράξη της Εκκλησίας. Το πανεπιστήμιο είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος της δημοκρατίας, γιατί παραμένει χώρος ελεύθερης έκφρασης είτε μέσω των συλλογικών οργάνων είτε με την ατομική έκφραση του καθενός μας. Η παιδεία είναι ελευθερία και η δύναμή της είναι ακαταγώνιστη. Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει, που λέει και η παροιμία.

Το ίδιο θεωρείτε ισχύει και μεταξύ των διαφόρων εκκλησιών και δογμάτων?

- Ασφαλώς, αν μας ενδιαφέρει ο άνθρωπος, δεν μπορεί παρά να διαλεγόμαστε. Ο λόγος είναι το ιδιάζον χαρακτηριστικό του ανθρώπου και αυτόν οφείλουμε να εξαντλούμε κατά τα αίτια και τα αιτιατά.

Σας ευχαριστούμε θερμά για την ευκαιρία να συνομιλήσουμε και να εκθέσετε τις απόψεις σας μέσω του περιοδικού μας. Καλή δύναμη από καρδιάς!

- Κι εγώ σ’ ευχαριστώ, Χάρη μου, και εύχομαι να είσαι πάντα δημιουργικός.

ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΣ ΕΙΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥΠΟΛΙΝ 16-18 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010

2010-08-05T00:37:00.000-07:00

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος, ἐπεσκέφθη τήν Φιλιππούπολιν τῆς Βουλγαρίας μεταξύ 16ης καί 18ης Ἰουλίου 2010 ἀνταποκριθείς εἰς τήν ἀπευθυνθεῖσαν Αὐτῷ πρόφρονα πρόσκλησιν τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου Σεβ. Μητροπολίτου κ. Νικολάου, τῇ ἐπινεύσει καί ἀσμένῳ ἐγκρίσει τῆς Αὐτοῦ Μακαριότητος τοῦ Πατριάρχου Σόφιας καί πάσης Βουλγαρίας κυρίου Μαξίμου καί τῆς περί αὐτόν Ἱερᾶς Συνόδου, ἵνα προστῇ τῶν αὐτόθι διοργανωθεισῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων ἐπί τῇ ἐτησίᾳ ἱερᾷ μνήμῃ τῆς Ἀγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης.
Κατά τήν ἱεράν ἀποδημίαν ταύτην τήν Α.Θ. Παναγιότητα συνώδευσαν οἱ Θεοφ. Ἐπίσκοπος Συνάδων κ. Διονύσιος, Πανοσιολ. διάκονος κ. Ἰωακείμ, Κωδικογράφος τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου Ἐντιμ. κ. Συμεών Φραντζελατζόγλου, Ἀρχικλητήρ τοῦ Πατριάρχου, Νικόλαος Μαγγίνας, φωτογράφος-δημοσιογράφος, καί Δαμιανός Μπαρντακτσῆς, ἐκπρόσωπος τῆς νεολαίας τῆς Πόλεως.
Ὁ Παναγιώτατος ἀνεχώρησε τό ἑσπέρας τῆς 16ης Ἰουλίου ἀπό τοῦ διεθνοῦς ἀερολιμένος Sabiha Gökçen τῆς Πόλεως διά τοῦ εὐγενῶς ἐπί τούτῳ ἀποσταλέντος ἀεροσκάφους τῆς Κυβερνήσεως τῆς Βουλγαρικῆς Δημοκρατίας, προπεμφθείς τιμητικῶς ὑπό τε τοῦ Πανοσιολ. Μ.Ἀρχιδιακόνου κ. Μαξίμου, Πρωτοσυγκελλεύοντος, καί τοῦ Ἐντιμ. κ. Νικολάου Σαπουντζῆ, Προξένου τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα, ἐνῷ διά τοῦ ἀεροσκάφους ἀφίχθη ἐκ Σόφιας εἰς Πόλιν πρός ὑπάντησιν καί τιμητικήν συνοδείαν Αὐτοῦ ὁ Ἐξοχ. Καθηγητής Δρ. Emil Velinov, Διευθυντής Θρησκευμάτων τῆς Βουλγαρικῆς Κυβερνήσεως. Τόν Πατριάρχην καί τήν τιμίαν Συνοδείαν Αὐτοῦ ἀφικομένους εἰς τόν ἀερολιμένα Φιλιππουπόλεως ὑπεδέχθησαν μετ’ ἰδιαιτέρας συγκινήσεως καί εὐλαβείας ὁ οἰκεῖος Ποιμενάρχης περιστοιχούμενος ὑπό κληρικῶν τῆς κατ’αὐτόν Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ἡ Ἐξοχ. κ. Δανάη Μαγδαληνή Κουμανάκου, Πρέσβυς τῆς Ἑλλάδος ἐν Σόφιᾳ, καί οἱ Ἐντιμ. κ. Cüneyt Yavuzcan καί Νικόλαος Πιπερίγκος, Γεν. Πρόξενοι τῆς Τουρκίας καί τῆς Ἑλλάδος, ἀντιστοίχως, ἐν Φιλιππουπόλει. Κατά τήν σύντομον παραμονήν του ἐν τῷ ἀερολιμένι ὁ Πατριάρχης ἐπεσκέφθη τόν ἐπ’ὀνόματι τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ τιμώμενον ἰδρυματικόν ναόν, ὁ ὁποῖος κατεσκευάσθη ἐντός τῶν ἐγκαταστάσεων τοῦ ἀεροδρομίου πρός ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐργαζομένων ἐν αὐτῷ καί τῶν διερχομένων ἐπισκεπτῶν.
Ἡ ἐπίσημος ὑποδοχή τοῦ Πατριάρχου ἐγένετο ἐν τῇ κεντρικῇ πλατείᾳ τῆς Φιλιππουπόλεως, παρουσίᾳ πολλῶν Ἀρχιερέων ἐκ τῶν Ἐκκλησιῶν Ἱεροσολύμων, Ρουμανίας καί Ἑλλάδος, προσκληθέντων ἐπί τῇ ἱερᾷ μνήμῃ τῆς πολιούχου Ἁγίας Μαρίνης καί πολλῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχον συρρεύσει εἰς τήν πλατείαν τόσον διά νά ὑποδεχθοῦν μετά ζωηροῦ ἐνθουσιασμοῦ τόν Πρῶτον τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅσον καί διά νά προσκυνήσουν τήν ἀφιχθεῖσαν εἰς τήν πόλιν ἐξ Ἱεροσολύμων, ὀλίγον μετά τήν ἄφιξιν τοῦ Πατριάρχου, θαυματουργόν ἱεράν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῶν Πατέρων τῆς Ἁγιοταφικῆς Ἀδελφότητος, γνωστῆς καί ὡς «Παναγίας Ἁγιοταφιτίσσης». Ἐπί τῆς εἰδικῶς διαμορφωθείσης ἐν τῇ κεντρικῇ πλατείᾳ ἐξέδρας ὡμίλησαν ἐν ἀρχῇ ὁ Ἐντιμ. κ. Slavcho Atanasov, Δήμαρχος Φιλιππουπόλεως, ὅστις ἀνέγνωσε δημοσίως τήν Πρᾶξιν ἀπονομῆς εἰς τήν Α.Θ.Παναγιότητα τοῦ ἐπιζήλου τίτλου τοῦ ἐπιτίμου δημότου τῆς πόλεως, ἐν συνεχείᾳ ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Νικόλαος καλωσορίζων τόν ὑψηλόν ἐπισκέπτην τῆς κατ’αὐτόν τοπικῆς Ἐκκλησίας, καί ἐν κατακλεῖδι ὁ Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἀπηύθυνε πρός ἀμφοτέρους τούς προσφωνήσαντας Αὐτόν λόγους πατρικῆς ἀγάπης καί στοργῆς, μετενεγκών αὐτοῖς τήν εὐλογίαν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας.
Ἐσχηματίσθη ἱερά πομπή προπορευομένων τῆς εἰρημένης ἱερᾶς εἰκόνος, τῆς φιλαρμονικῆς τοῦ Δήμου, κληρικῶν, τῶν χορῶν τῶν ἱεροψαλτῶν, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου καί τῆς χορείας τῶν ἐπισκεπτῶν Ἀρχιερέων, ἡ ὁποία κατέληξεν εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ναόν τῆς Ἁγίας Μαρίνης, ἔνθα ὁ Πατριάρχης προέστη τῆς ἱερᾶς Ἀκολουθίας τοῦ Ἑσπερινοῦ, παρουσίᾳ πλήθους Ἱεραρχῶν, κληρικῶν καί πιστῶν, οἵτινες εἶχον ὑπερπληρώσει ἀπό ἐνωρίς τόν Ναόν καί τόν αὔλειον χῶρον αὐτοῦ, ἀντεφώνησεν ἀπό στήθους διά λίαν τιμητικῶν λόγων τόν προσφωνήσαντα Αὐτόν Μητροπολίτην Φιλιππουπόλεως καί ηὐλόγησε τόν ἱερόν Κλῆρον καί τό εὐσεβές χριστεπώνυμον πληρώμα τῆς Ἐπαρχίας ταύτης.
Ἡ ἡμέρα κατέκλεισε διά τῆς παραθέσεως ὑπό τοῦ Ποιμενάρχου τῆς πόλεως ἰδιωτικοῦ ἀνεπισήμου δείπνου πρός τιμήν τοῦ Πατριάρχου ἐν τῷ ξενοδοχείῳ Sankt Petersbourgh, ὅπερ ἀπετέλεσε τό κατάλυμμα τῆς Α.Θ.Παναγιότητος καί τῆς τιμίας συνοδείας Αὐτῆς κατά τήν διάρκειαν τῆς ἐν Φιλιππουπόλει παραμονῆς Της.
Τήν ἑπομένην, κυριώνυμον ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς Ἁγίας Μαρίνης, ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐτέλεσε τήν Θείαν Λειτουργίαν, συλλειτουργησάντων Αὐτῷ τοῦ Ποιμενάρχου καί πολλῶν Ἀρχιερέων ἐκ τῶν Ἐκκλησιῶν Ρουμανίας, Βουλγαρίας καί Ἑλλάδος. Πρό τοῦ πέρατος τῆς Θείας Λειτουργίας ἀντηλλάγησαν προσφωνήσεις, δι’ὧν ἐτονίσθησαν οἱ ἐρειδόμενοι ἐπί τῆς κοινῆς πίστεως διαχρονικοί δεσμοί μεταξύ τῆς Μητρός Ἐκκλησίας καί τῆς θυγατρός τοιαύτης τῆς Βουλγαρίας, καθώς καί ἀναμνηστικά δῶρα μεταξύ Αὐτοῦ καί τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου. Πάνδημος καί μετ’ αἰσθημάτων βαθείας θρησκευτικῆς κατανύξεως ὑπῆρξεν ἡ συμμετοχή εἰς τήν Πατριαρχικήν καί Πολυαρχιερατικήν Θείαν Λειτουργίαν τοῦ προσελθόντος ἀπό ὅλας τάς Ἐπαρχίας τῆς κατά Βουλγαρίαν Ἐκκλησίας εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ναόν τῆς Φιλιππουπόλεως λαοῦ, τόσον διά τήν προσκύνησιν τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Ἁγιοταφιτίσσης, ὅσον καί διά τήν ἐκδήλωσιν τῆς ἀγάπης καί τοῦ σεβασμοῦ αὐτοῦ πρός τόν Σεπτόν Προκαθήμενον τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας.
Τήν μεσημβρίαν ὁ Πατριάρχης ηὐλόγησε τό πρός τιμήν Του παρατεθέν ἐν τῷ ξενοδοχείῳ ἐπίσημον ἄριστον, κατά τήν διάρκειαν τοῦ ὁποίου ὡμίλησαν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως, ἐκφράσας καί αὖθις τάς εὐγνώμονας εὐχαριστίας του τόσον πρός τήν Α.Θ.Παναγιότητα ἐπί τῇ αὐτοπροσώπῳ παρουσίᾳ Αὐτῆς, ὅσον καί τούς λοιπούς Ἱεράρχας τούς ἀνταποκριθέντας ὡσαύτως εἰς τήν πρόσκλησιν τῆς κατ’αὐτόν τοπικῆς Ἐκκλησίας, καί ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, ἐξ ὀνόματος πάντων τῶν ἐπισκεπτῶν Ἀρχιερέων.
Τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας ὁ Πατριάρχης, ἀφοῦ παρεχώρησε συνέντευξιν εἰς τό τηλεοπτικόν δίκτυον τῆς Ὀρθοδόξου τοπικῆς Ἐκκλησίας ἐν εἰδικῶς πρός τοῦτο διαμορφωθείσῃ αἰθούσῃ τοῦ ἀνωτέρω διαληφθέντος ξενοδοχείου, ἐπεσκέφθη τό εὐφήμως γνωστόν Ἰατρικόν Πανεπιστήμιον τῆς πόλεως, ὑπαντηθείς μετά μεγάλου σεβασμοῦ ὑπό τοῦ Ἐξοχ. κ. Sergei Ignatov, Ὑπουργοῦ Παιδείας τῆς Βουλγαρίας, τοῦ Πρυτάνεως τοῦ Πανεπιστημίου, Ἐλλογιμ. Καθηγητοῦ κ. Georgi Paskalev, καί μελῶν τοῦ Καθηγητικοῦ Συλλόγου αὐτοῦ. Πρῶτος σταθμός ὑπῆρξε, πλέον συγκεκριμένως, τό Πανεπιστημιακόν Νοσοκομεῖον τῆς Πόλως, εἰδικώτερον δέ ὁ ἐντός τῶν ἐγκαταστάσεων αὐτοῦ πρό τριετίας ἀνεγερθείς Ἱ. Ναός τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, ἔνθα ἡ χωρωδία τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ ἀπέδωσεν ἐμμελῶς τροπάρια καί ἐκκλησιαστικούς ὕμνους. Ἐν συνεχείᾳ, μετά ἀπό σύντομον στάσιν εἰς τά κεντρικά Γραφεῖα τῆς Πρυτανείας τοῦ Πανεπιστημίου πρός γνωριμίαν μετά τῶν μελῶν τῆς Συγκλήτου αὐτοῦ, ἠκολούθησεν ἐντός τοῦ κεντρικοῦ ἀμφιθεάτρου τοῦ Πανεπιστημίου ἡ τελετή ἀπονομῆς εἰς τόν Πατριάρχην, τιμήν ἕνεκεν, τοῦ τίτλου τοῦ ἐπιτίμου Διδάκτορος τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς αὐτοῦ. Ὁ Πρύτανις ἐξῆρε διά τῆς εἰσαγωγικῆς ὁμιλίας τοῦ τήν χαρισματικήν προσωπικότητα καί τάς πολυσχιδεῖς πρωτοβουλίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Ὁ Πατριάρχης ηὐχαρίστησεν ἐπί τῇ προσγενομένῃ Αὐτῷ τιμῇ καί ἀνέπτυξεν ἐνώπιον τοῦ πυκνοῦ ἀκροατηρίου, ἐν μέσῳ τοῦ ὁποίου ἵσταντο ὁ Ποιμενάρχης τῆς πόλεως, Ἀρχιερεῖς ἐκ τῶν Ἐκκλησιῶν Ἱεροσολύμων καί Ἑλλάδος, οἱ Γεν. Πρόξενοι τῆς Τουρκίας καί τῆς Ἑλλάδος καί οἱ ἐφετινοί διπλωματοῦχοι τοῦ Πανεπιστημίου, ἐμπνευσμένην ὁμιλίαν με θέμα: «θεραπεύοντες τόν ἄνθρωπον-θεραπεύοντες τήν Δημιουργίαν» καταχειροκροτηθείς ὑπ’αὐτοῦ. Ὁ κ. Ὑπουργός, ἐξῇρε διά συντόμου λογιδίου, τήν σημασίαν τῆς εὐτυχοῦς συγκυρίας τῆς συμπτώσεως χρονικῶς τῆς ἡμέρας ἀπονομῆς τῶν διπλωμάτων καί ὀρκομωσίας τῶν νέων πτυχιούχων τοῦ Πανεπιστημίου πρός τήν ἐπισκεψιν τοῦ Προκαθημένου τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας εἰς τό κορυφαῖον τοῦτο ἐκπαιδευτικόν ἵδρυμα τῆς Φιλιππουπόλεως, ἀπένειμε δέ αὐτοπροσώπως τά διπλώματα συμβολικῶς εἰς εἴκοσι ἀποφοίτους.
Ἀκολούθως, ἡ Α.Θ.Παναγιότης ἐτίμησε διά τῆς ὑψηλῆς παρουσίας Αὐτῆς τήν ἐν τῷ ξενοδοχείῳ Dedeman παρατεθεῖσαν ὑπό τοῦ Ἐντιμ. κ. Δημάρχου Φιλιππουπόλεως δεξίωσιν, παρουσίᾳ Ἱεραρχῶν, κληρικῶν τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας, μελῶν τοῦ ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ὑπηρετοῦντος διπλωματικοῦ Σώματος καί ἐξεχόντων παραγόντων τῆς κοινωνικῆς καί οἰκονομικῆς ζωῆς αὐτῆς. Τέλος, παρηκολούθησε τήν προς τιμήν Αὐτῆς διοργανωθεῖσαν συναυλίαν ἐν τῷ ἀρχαίῳ θεάτρῳ τῆς πόλεως, κατά τήν διάρκειαν τῆς ὁποίας ἐνεφανίσθησαν μεμονωμένοι καλλιτέχναι καί παραδοσιακοί μουσικοχορευτικοί ὅμιλοι, ἐπισπάσαντες ὁλόθυμον τήν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν διά τήν ἐντυπωσιακήν, ὁμολογουμένως, παρουσίασιν καί ἑρμηνείαν τοῦ προγράμματος αὐτῶν.
Τήν Κυριακήν, 18ην ἰδίου, ἡ Α.Θ.Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, παρέστη συμπροσευχόμενος ἀπό τοῦ ἱεροῦ Βήματος κατά τήν τελεσθεῖσαν ἐν τῷ Μητροπολιτικῷ Ναῷ τῆς Ἁγίας Μαρίνης Θείαν Λειτουργίαν, προεξάρχοντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Φιλιππουπόλεως ἐν συλλειτουργίᾳ μετά τῶν Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Ἰόππης κ. Δαμασκηνοῦ, Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου κ. Μακαρίου καί Θεοφ. Ἐπισκόπου Βελικίου κ. Σιωνίου.
Ἠκολούθησε περίπατος εἰς τήν παλαιάν πόλιν, κατά τήν διάρκειαν τοῦ ὁποίου ὁ Πατριάρχης ἐπεσκέφθη τόν Ἱ. Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης καί τό Μουσεῖον τῆς Μεσαιωνικῆς ἱστορίας τῆς πόλεως, οἰκίαν ποτέ τῆς οἰκογενείας Δημητρίου Γεωργιάδου, ἐκ τῶν προυχόντων τῆς Φιλιππουπόλεως, ἥτις συνιστᾷ χαρακτηριστικόν δεῖγμα ἀναστηλωθείσης κατοικίας ἀστικῆς οἰκογενείας τῆς περιοχῆς χρονολογουμένης περί τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος. Εἰς τόν αὔλειον χῶρον τοῦ Μουσείου ὁ Πατριάρχης ἔσχε τήν εὐκαιρίαν τῆς προσωπικῆς συναντήσεως μετ’ἐκπροσώπων τῆς πολιτιστικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς τῆς πόλεως, οἵτινες προσέφεραν αὐτῷ μετά πολλῆς εὐλαβείας δείγματα τῆς καλλιτεχνικῆς των δημιουργίας, ἡ ὁποία εἶναι ὁμολογουμένως πλουσία ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, δι’ὅ καί ἡ Φιλιππούπολις δικαίως χαρακτηρίζεται ὡς πόλις τῆς ποιήσεως καί τῶν τεχνῶν.
Τήν μεσημβρίαν ηὐλόγησε τό πρός τιμήν Αὐτοῦ παρατεθέν ἀποχαιρετιστήριον ἄριστον ἐν ἐστιατορίῳ τῆς παλαιᾶς πόλεως, τό ὁποῖον ὑπῆρξε ποτέ τεκκές δερβησικοῦ τάγματος καί ἀναχώρησε μετά τῆς τιμίας συνοδείας Αὐτοῦ ὁδικῶς μέ προορισμόν τήν Σόφιαν, ἔνθα ἐν ἀρχῇ ἐπεσκέφθη τόν Ἐξοχ. κ. Georgi Parvanov, Πρόεδρον τῆς Δημοκρατίας τῆς Βουλγαρίας, μεθ’οὗ ἔσχεν ἐγκάρδιον συζήτησιν ἐπί ἡμίσεαν περίπου ὥραν ἐπί θεμάτων κοινοῦ ἐνδιαφέροντος. Ἀπό τοῦ Προεδρικοῦ Μεγάρου κατηυθύνθη εἰς τόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νιέφσκυ, ἔνθα ὑπεδέχθησαν Αὐτόν ὁ Μακ. Πατριάρχης Βουλγαρίας κ. Μάξιμος, περιστοιχούμενος ὑπό μεγάλου ἀριθμοῦ Ἱεραρχῶν καί κληρικῶν παρουσίᾳ καί τοῦ ἐν Σόφιᾳ Νουντσίου τοῦ Βατικανοῦ, προσφωνήσας τόν Πρῶτον τῆς Ὀρθοδοξίας διά καταλλήλου ὁμιλίας, ὁ δέ Πατριάρχης ἀντιφωνῶν ηὐχαρίστησε τόν Πατριάρχην καί τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς κατά Βουλγαρίαν Ἐκκλησίας διά τήν δοθεῖσαν Αὐτῷ εὐκαιρίαν τῆς ἐπισκέψεως ἔτι ἅπαξ αὐτῆς καί ηὐλόγησε τούς συγκεντρωθέντας πιστούς. Ἀπό τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ μετέβη εἰς τάς παρακειμένας ἐγκαταστάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας, ἔνθα ἀνέμενεν Αὐτόν ὁ Ἐξοχ. κ. Bozhidar Dimitrov, Ὑπουργός ἄνευ Χαρτοφυλακίου, ἁρμόδιος ἐπί τῶν Βουλγάρων τῆς διασπορᾶς καί τῶν θρησκευτικῶν ὑποθέσεων τῆς χώρας, ἔσχεν ἐκ τοῦ σύνεγγυς ἐπικοινωνίαν πρός τούς Ἱεράρχας τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας καί προσέφερεν αὐτοῖς ἀναμνηστικά δῶρα.
Ἀργά τό ἑσπέρας ὁ Πατριάρχης ἀνεχώρησεν ἐκ Σόφιας διά τοῦ ἀεροσκάφους τῆς Βουλγραρικῆς Κυβερνήσεως προπεμφθείς τιμητικῶς ὑπό τῶν Σεβ. Μητροπολίτου Φιλιππουπόλεως, τῆς Ἐξοχ. Πρέσβεως τῆς Ἑλλάδος ἐν Σόφιᾳ καί τοῦ Διευθυντοῦ Θρησκευμάτων τῆς χώρας, μέ προορισμόν τήν Πόλιν, ὑπαντηθείς ἐν τῷ διεθνεῖ ἀερολιμένι Sabiha Gökçen τῆς Πόλεως ὑπό τῶν προπεμψάντων Αὐτόν εἰς τήν κατά πάντα ἐπιτυχῆ ἱεράν ταύτην Πατριαρχικήν ἀποδημίαν, δι’ἧς τοῦτο μέν ἐτονώθη τό θρησκευτικόν αἴσθημα τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας Φιλιππουπόλεως, τοῦτο δέ ἐπεβεβαιώθησαν καί ἐνισχύθησαν ἔτι περαιτέρω οἱ ἀδελφικοί δεσμοί μεταξύ τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας καί τῆς θυγατρός ποτέ Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας, ἐχάρισε δέ εἰς τά μετασχόντα αὐτῆς μέλη τῆς τιμίας Πατριαρχικῆς Συνοδείας πολλάς καί πλουσίας συγκινήσεις.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΗΘΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

2010-08-01T00:03:00.000-07:00

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το Δ.Σ. της ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ διαπιστώνει με ανησυχία την τελευταία περίοδο
την προσπάθεια ορισμένων ιδιωτών να εκμεταλλευτούν τα αγνά
αισθήματα του Ελληνικού λαού με συνθήματα της οργάνωσης θείων
λειτουργιών σε Ναούς που για ιστορικούς λόγους λειτουργούν σαν
μουσεία εκτός της Ελληνικής επικράτειας. Ενέργειες όπως αυτές
αποτελούν σοβαρό εμπόδιο στις προσπάθειες για την διάσωση των
Ναών καθ’ όσον ενισχύουν τις φωνές φανατισμού και δυσπιστίας . Ο
Ελληνισμός της Ανατολής έχει υποστεί ανυπολόγιστες ζημιές από
ενέργειες τέτοιου τύπου που είχαν αλλότριους σκοπούς από τους κατ’
επίφαση αναφερόμενους και βέβαια καθόλου την υποστήριξη των
δικαίων του Ελληνισμού.

Πολιτική ανευθυνότητα και «ζήλος ου κατ΄επίγνωσιν»
του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου
Γεωργίου Τσέτση

Η πρόσφατη, μετά τυμπανοκρουσιών, κινητοποίηση του Ελληνοαμερικανού πολιτευτή Κρις Σπύρου, όπως, εν ονόματι της «Παγκόσμιας Ενορίας Αγίας Σοφίας» την οποία ίδρυσε προ πενταετίας [και που «εδρεύει» κάπου στις ΗΠΑ!!!], τελεσθεί Θεία Λειτουργία στην Αγιασοφιά την 17η προσεχούς Σεπτεμβρίου, ημέρα μνήμης των Αγίων Μαρτύρων Σοφίας, Πίστεως, Αγάπης και Ελπίδος, [γιορτή που, σημειωτέον, δεν έχει καμιά σχέση με την Σοφία του Θεού στην οποία είναι αφιερωμένος ο μνημειώδης αυτός Ναός], θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως φαιδρή και επιπόλαια, αν δεν περιέκλειε κινδύνους, ικανούς να πλήξουν τόσο την υπόσταση της εναπομείνασας στη Βασιλεύουσα Ρωμιοσύνης, όσο και τη ζωή και μαρτυρία της Μητέρας Εκκλησίας της, του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου.

Την φαιδρότητα του εγχειρήματος του εν λόγω πολιτευτού αποκαλύπτουν τα παιδαριώδη επιχειρήματα τα οποία προβάλλει, με περισσή μάλιστα έπαρση, προκειμένου να προωθήσει την πρωτοβουλία του. Ομιλεί περί «Παγκόσμιας Ενορίας» χωρίς να γνωρίζει αυτό που ξέρει ίσως και ο πιο ταπεινός και αμόρφωτος ορθόδοξος πιστός. Ότι δηλ. μια Ενορία, ως το μικρότερο ζωντανό κύτταρο του Σώματος της Εκκλησίας, ευρίσκεται «εν-ορίοις», δηλ. σ΄ένα περιωρισμένο χώρο, και συνεπώς δεν έχει παγκόσμιο, αλλά αυστηρά τοπικό χαρακτήρα.

Το τραγικότερο είναι ότι ο ελληνορθόδοξος (;) αυτός Δημοκρατικός πολιτευτής, επαίρεται πως στην κίνησή του «συμμετέχουν άτομα με διαφορετική εθνική καταβολή και προασανατολισμό», και πως «ενορίτες της παγκόσμιας αυτής “Ενορίας” δεν είναι μόνο ορθόδοξοι χριστιανοί, αλλά και Καθολικοί, Προτεστάντες, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι, Τούρκοι (sic), Βουδιστές, ακόμη και άθεοι»!!

Και γεννάται το διπλό ερώτημα: Η Αγιασοφιά την οποία θέλει να ελευθερώσει ο κ. Σπύρου εν ονόματι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα είναι ο Καθεδρικός Ναός της οικουμενικής Ορθοδοξίας, ο οποίος θα εποπτεύεται από μια «Ενορία» πανθρησκειακής σύνθεσης που εδρεύει στο New Hampshire; Και η Λειτουργία που θα «τελέσει» τον Σεπτέμβριο (με ποιόν παπά, όμως, και με ποιόν ψάλτη;) στην Αγιασοφιά, και στην οποία κάλεσε τον...Πρωθυπουργό της Τουρκίας και πληθύν όλην πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών από ολόκληρο τον κόσμο, τι θα είναι; Ορθόδοξη αναίμακτη Λατρεία ή μια πανθρησκειακή εκδήλωση;

Το χειρότερο όμως και γελοιωδέστερο είναι ότι ο κ. Σπύρου, αποφασίζων και διατάσσων, έχρισε την εαυτού «Ενορία» «θρησκευτική κληρονόμο-διάδοχο της Μεγάλης Εκκλησίας» (We, “the International Congregartion of Agia Sofia”, are the religious heirs to the Great Church) [βλ. το από 16ης Σεπτ. 2009 «προσκλητήριο» γράμμα του στον κ. Ταγίπ Ερντογάν!], και με μιά κογκρεγκασιοναλιστική αντίληψη, η οποία υποβόσκει σε μερικές ορθόδοξες ελληνοαμερικανικές ενορίες των ΗΠΑ, διατείνεται πως «η Εκκλησία είναι των πιστών και όχι του Δεσπότη ή του Πατριάρχη» [βλ. συνέντευξή του στο από 26 Σεπτ. 2009 φύλλο του Press Time]. Ωσάν να μπορεί να υπάρξει Εκκλησία άνευ Επισκόπου! Και ωσάν μπορεί να τελεσθεί μια οποιαδήποτε ιεροπραξία σε ενα δεδομένο τόπο, χωρίς την συγκατάθεση και ευλογία του οικείου Αρχιερέως.

Και εάν μεν ο περί ου ο λόγος πολιτευτής στερείται ορθοδόξου εκκλησιαστικού φρονήματος, αγνοεί την κανονική παράδοση της Εκκλησίας του, και συνεπώς επιμένει να οργανώσει μια Θεία Λειτουργία στην Αγιασοφιά, «θέλουν-δε θέλουν οι Βαρθολομαίος και Ερντογάν» καθώς δηλώνει, όσοι Ορθόδοξοι Αρχιερείς συγχρωτίζονται μαζί του και φαίνεται να τον ενθαρρύνουν στο εγχείρημά του αυτό, είναι ανάγκη να αλλάξουν ρότα. Όταν μάλιστα τυχαίνει να ανήκουν στην πνευματική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Και κυρίως να υπενθυμίσουν στον «μακρόθεν εστώτα και θερμαινόμενον» κ. Σπύρου, ότι τον αιώνα που μας πέρασε, το Γένος υπέστη πάμπολλα δεινά από παρόμοιες συμπεριφορές θερμοκέφαλων «εθνοσωτήρων».

Να μη ξεχνούμε πώς ξεριζώθηκε ο εύρωστος ελληνισμός της Μικράς Ασίας και της Θράκης, πώς πήρε τον δρόμο της προσφυγιάς ο έλληνας του Πόντου, πώς χάθηκε η μισή Κύπρος, και πώς μέσα στη δίνη της πολιτικής διελκυστίνδας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας την τελευταία πεντηκονταετία, καταποντίστηκε και η ακμάζουσα Ρωμιοσύνη της Πόλης. Και τούτο, χωρίς αυτή να φταίει απολύτως σε τίποτα.

Σ΄ένα σημείο ο Κρίς Σπύρου έχει δίκαιο. Όταν στο μήνυμα του με την ευκαιρία της ιδρύσεως της «Ενορίας» του, λέγει πως «Η Αγία Σοφία παραμένει το αιώνιο σύμβολο της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως». Ουδείς αντιλέγει. Και βέβαια κάθε ορθόδοξη ψυχή ματώνει και θλίβεται βλέποντας το Παλλάδιο αυτό της Ορθοδοξίας να έχει καταντήσει πλέον χώρος μουσειακός. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχθούμε, μας αρέσει ή όχι, πως η Αγιασοφιά κατέστη σύμβολο και για την altera pars. Γι΄αυτό και οποιαδήποτε συζήτηση γύρο από το λεπτό αυτό θέμα, πρέπει να γίνεται με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, όχι δε με προκλήσεις και φωνασκίες, που παράγουν μεν θόρυβο, αλλά δεν κομίζουν τίποτε το θετικό.

Σε μια περίοδο κατά την οποία η Ομογένεια και το Σεπτό Κέντρο στην Πόλη άρχισαν κάπως να ανασάνουν και να προσβλέπουν με αισιοδοξία σ΄ένα καλλίτερο μέλλον στη γη αυτή όπου τους έταξε ο Θεός από αμνημονεύτων χρόνων, λίγη αιδώς και κοσμιότητα δεν θα έβλαπταν.

Ξαναχτύπησε η ΔΡΑΓΩΝΑ

2010-07-12T11:14:00.000-07:00

Σήμερα το πρωί 21 Ιουνίου 2010, στις 9:20, στο Σκάι, στην εκπομπή του Άρη Πρωτοσάλτε μίλησε η ειδική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας κα Δραγώνα για το Νέο Δημοτικό Σχολείο που θα ξεκινήσει πιλοτικά από το σχολικό έτος 2010-2011.
Είπε ότι από την Α΄ και τη Β΄ Δημοτικού τα παιδιά θα μαθαίνουν αγγλικά για να συνειδητοποιήσουν ότι υπάρχουν και άλλες γλώσσες εκτός από την ελληνική. Επίσης, είπε ότι τα ελληνικά είναι μία μικρή γλώσσα (!) σε παγκόσμιο επίπεδο γιατί πολύ λίγοι άνθρωποι μιλάνε ελληνικά.
(Μήπως ξεχνάει η κυρία αυτή την εμβέλεια που είχε η ελληνική γλώσσα στην αρχαία ελλάδα, στα ελληνιστικά χρόνια, στην περίοδο του βυζαντίου; Μήπως είναι στο χέρι μας να την ξανακάνουμε μία παγκόσμια γλώσσα;)
Σε ερώτηση του δημοσιογράφου για το αν θα μπορούσαν αντί των αγγλικών στην Α΄ δημοτικού να διδάσκονται τα αρχαία ελληνικά, εκείνη απάντησε ότι
τα αρχαία ελληνικά είναι πλέον μία νεκρή γλώσσα!
Γνωρίζουμε οτι σε αυτή την κρίσιμη συγκαιρία για την πατρίδα μας είμαστε υπό τον έλεγχο ξένων δυνάμεων στα οικονομικά μας. Δεν είναι όμως απαραίτητο να πουλάμε την ιστορία και την γλώσσα μας που λάμπρυνε τον κόσμο ολόκληρο!
Ας μαζέψουν επιτέλους η κυρία Υπουργός παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου και ο κύριος πρωθυπουργός τέτοιες φωνές που προσβάλλουν και μειώνουν ακόμη περισσότερο την πατρίδα μας! Δεν τιμάνε κανέναν!

Θερμά συγχαίρουμε !!!

2010-05-30T15:49:00.000-07:00

Το "Ψαλτήρι" συγχαίρει την λίαν αγαπητή καθηγήτρια ερμηνείας δογματικών κειμένων της θεολογικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Δέσπω Λιάλιου για την εκλογή της στην θέση της αντιπρυτάνεως του εν λόγω πανεπιστημίου. Η εκλογή τέτοιων ακαδημαικών στα ανώτατα αξιώματα δίνει σε όλους μας ελπίδα για αναβάθμιση και αξιοκρατία του ελληνικού πανεπιστημίου.

Διοργανώθηκε ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας τό 1ο Περιφερειακό Φεστιβάλ Νέων στό Μεσολόγγι

2010-05-17T08:22:00.001-07:00

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
======= ▫ =======

Ἐν Ἱερᾷ Πόλει Μεσολογγίου, τῇ 17ῃ Μαΐου 2010

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ

Διοργανώθηκε ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας
τό 1ο Περιφερειακό Φεστιβάλ Νέων στό Μεσολόγγι

Μέ σκοπό τήν ἐπικοινωνία καί ἀλληλογνωριμία μεταξύ τῶν νέων, πραγματοποιήθηκε μέ ἐπιτυχία τό Σάββατο 15 Μαΐου στήν Ἱερά Πόλη τοῦ Μεσολογγίου τό 1ο Περιφερειακό Φεστιβάλ Νέων μέ τίτλο «ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΟΥΡΑΝΟ», ἕνας νέος θεσμός πού ξεκίνησε ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί μέ τό συντονισμό τῆς Ὑποεπιτροπῆς τῶν Καλλιτεχνικῶν Ἐκδηλώσεων τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Χριστιανικῆς Ἀγωγῆς τῆς Νεότητας.
Τό Μαθητικό Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε μέ τή συμμετοχή ἑκατοντάδων νέων στό κλειστό Γυμναστήριο ΔΑΚ Μεσολογγίου καί διοργανώθηκε ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας. Συμμετεῖχαν νέοι τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων Κεφαλληνίας καί Ζακύνθου, ἐνῷ ἄν δέν ἦταν ἡ συγκυρία τῶν μαθητικῶν ἐξετάσεων, θά ὑπῆρχε συμμετοχή νέων καί ἀπό πολλές ἄλλες Μητροπόλεις.
Συμμετεῖχαν ἀγόρια καί κορίτσια ἀπό τίς Ἐκκλησιαστικές Νεανικές Συνάξεις τά ὁποῖα παρουσίασαν ἑορταστικό πρόγραμμα, μέ χορωδίες μικρῶν καί μεγάλων παιδιῶν καί μέ παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα, ἐνῷ στήν εἴσοδο τοῦ Γυμναστηρίου παρουσιάσθηκε ἔκθεση μέ ἔργα ἀπό τίς δραστηριότητες τῶν νέων, ὅπως εἰκαστικές δημιουργίες, ἐκδόσεις, φωτογραφίες, κ.ἅ.
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κ. Κοσμᾶς εὐχαρίστησε τήν Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο γιά τήν ἐπιλογή τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας νά διοργανώσει τό Φεστιβάλ γιά τήν Αἰτωλοακαρνανία καί τά νησιά τοῦ Ἰονίου. Στήν ἐναρκτήρια ὁμιλία του, καλωσορίζοντας τούς συμμετέχοντες, ἀνέφερε μεταξύ ἄλλων:
«Σᾶς καλωσορίζουμε στό Μεσολόγγι, στήν πόλη τῶν ἡρῴων καί τῆς ἐλευθερίας, στήν πόλη στήν ὁποία ἡ ἑνότης, ἡ ἀγάπη, ἡ συνεργασία τῶν Ἐλευθέρων Πολιορκημένων, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἐδημιούργησαν τό θαῦμα τῆς Ἐξόδου.
Ἐδῶ, κάτω ἀπό τόν ἴδιο οὐρανό τοῦ Μεσολογγίου, Ἕλληνες ἀδελφοί ἀπό διάφορες περιοχές τῆς πατρίδος, ἔγιναν ἕνα σῶμα καί μέ «μία ψυχή, συναθλοῦντες» ἀντιστάθηκαν στόν ἀγαρηνό ἐχθρό καί ὤρμησαν ὡς λέοντες πῦρ πνέοντες δίδοντας τό μεγαλύτερο μήνυμα ἐλευθερίας καί δόξης σέ ὅλο τόν κόσμο.
Ἐδῶ, στόν ἴδιο χῶρο τοῦ Μεσολογγίου, κάτω ἀπό τόν ἴδιο οὐρανό, νέοι καί νέες, ἀπό διάφορα μέρη, συναντηθήκατε γιά νά ἀναπτύξετε συνεργασία οἰκοδομῆς καί προόδου. Θά κατατεθοῦν σήμερα οἱ καλοί καρποί τῶν καλλιτεχνικῶν σας χαρισμάτων πού θά βοηθήσουν ὅλους σας καί ὅλους μας, ὅταν φυσικά ὑπάρξει μία προϋπόθεση: Ὅταν ζώντας κάτω ἀπό αὐτόν τόν οὐρανό, δέν ξεχνοῦμε Ἐκεῖνον, πού πληρώνει, πού γεμίζει τόν οὐρανό μέ τήν παρουσία Του καί εὐλογεῖ τή γῆ μας μέ τήν θεία Τοῦ ἀγάπη.
Ὁ οὐρανός μας δέν εἶναι ἄδειος. Πλήρης εἶναι ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ μας. Ὀφείλουμε νά γνωρίσουμε τόν Τριαδικό μας Θεό, νά Τόν πιστέψουμε, νά Τόν ἀκούσουμε, νά Τόν κάνουμε ὁδηγό στή ζωή μας».

Ἐκ τοῦ Γραφείου Τύπου καί Ἐπικοινωνίας
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Μουσική Σ'υνθεση από προηγούμενο τέυχος μας

2010-05-12T15:16:00.000-07:00

"Η ΑΓΑΠΗ ΟΥ ΖΗΤΕΙ ΤΑ ΕΑΥΤΗΣ" *γράφει ο Χ. Τζούλης

2010-04-27T11:56:00.000-07:00

"Η ΑΓΑΠΗ ΟΥ ΖΗΤΕΙ ΤΑ ΕΑΥΤΗΣ"
Του Χρήστου Χ. Τζούλη*

Η αγάπη δεν είναι μόνο λειτουργία, χάρη, αρετή, η οποία μεταβιβάζεται στον έξω κόσμο, στο αντικείμενο. Αυτός που αγαπά, είναι ο ίδιος πλούσιος σε δώρα πνευματικά και ηθικά και λαλεί και διαλέγεται και πράττει απ' το περίσσευμα της ψυχής του και των διαλογισμών του.
Η αγάπη είναι περίσσευμα αγαθού βιώματος και γέννημα ωραίων σκέψεων. Ο Θεός αγάπησε τον κόσμο ως ποίημα των χειρών του και είδε πόσο ήταν καλός, καθώς λέει η Ιερή Βίβλος.
Όλος ο πολιτισμός είναι έμπνευση και έργο αγάπης. Ο άνθρωπος χάρηκε για το μεγάλο δώρο της ζωής, για την ημέρα, η οποία ανέτειλε, για την έλευση της νύχτας, για την επιστροφή της άλλης ημέρας, για τον ατελεύτητο κύκλο των χρόνων. Είδε τη ζωή ως χώρο για σύνθεση, για δική του δημιουργία, για έρευνα, εξέλιξη και πρόοδο.
Με την αγάπη ο άνθρωπος είδε το Θεό ως Δημιουργό και ως καλή συνείδηση όλου του κόσμου. Με την αγάπη αισθάνθηκε τον εαυτό του ως μέρος του όλου σύμπαντος, ισορρόπησε μέσα στην αλληλουχία της δημιουργίας και έψαλε τα έργα του Θεού και τα έργα τα δικά του.
Πώς να δεχθεί διαφορετικά τη ζωή ο άνθρωπος, εάν δεν πιστεύει σ' αυτή και δεν την περιμένει όπως το καλό νερό, όπως την καλή τροφή ή όπως τη γόνιμη ιδέα και σκέψη για δική του δημιουργία; Η ζωή είναι γεμάτη από συντελεσμένες μορφές, αλλά και από αρχές, από καταβολές, από προθέσεις.
Από αγάπη φερόμενος ο άνθρωπος, ημέρωσε περισσότερο τη φύση, εξευγένισε πολλά από τα δέντρα της, έφερε στην αυλή του τα άγρια ζώα και χάρισε σ' αυτά οικειότητα και θέρμη. Κι εκείνα, τα έως χθες ανήμερα και άγρια, γνώρισαν τον άνθρωπο, τον πλησίασαν και αφιέρωσαν τη δική τους ζωή στην υπηρεσία του.
Ο άνθρωπος έχει τόση ανάγκη αγάπης, όση έχει και τροφής. Όλοι οι ψυχολόγοι και οι παιδαγωγοί θεωρούν την αγάπη προς τα παιδιά ως το μόνο χώρο άνετης ψυχοσωματικής ανάπτυξης. Οι ψυχίατροι τις νευρώσεις και τα συμπλέγματα κατωτερότητας τα αποδίδουν στην έλλειψη της αγάπης από το περιβάλλον ανατροφής του παιδιού. Η αγάπη στερεώνει τον άνθρωπο στην μικρή ηλικία για να αισθανθεί ότι περιβάλλεται από προστασία, την ώρα που τοποθετεί τον εαυτό του στο περιβάλλον και καταλαμβάνει έναν δικό του χώρο ζωής, σκέψης και δημιουργίας.
Η οικογενειακή αγάπη ανοίγει όλους τους δρόμους προβληματισμού, σκέψης, ενέργειας. Κυρίως ανοίγει στο μικρό παιδί τον ουρανό των ονείρων και τον ήπιο προγραμματισμό της ζωής του. Γι' αυτό τα παιδιά πρέπει συνεχώς να εισπράττουν αγάπη, στοργή, αφοσίωση, αφού αποτελεί θεμελιώδη παράγοντα κι εμείς ας τους την παρέχουμε αφειδώλευτα.
Η αγάπη ενεργοποιεί τον άνθρωπο. Ο αγαπώμενος σε κάθε στιγμή θέλει να αποδίδει στην κοινωνία έργο, κατά το δυνατόν τέλειο, για να είναι άξιος αυτού του έξοχου βιώματος της αγάπης, το οποίο δέχεται από τους συνανθρώπους του. Πώς ήταν δυνατόν ο Ιωάννης, ο αγαπημένος του Ιησού μαθητής, να εγκαταλείψει το Δάσκαλο σε όλη την περιφορά του πάθους του; Ή πώς ήταν δυνατόν οι μαθητές του Σωκράτη να λείπουν την ώρα του δικού του μαρτυρίου και να μην ετοιμάσουν στο Δάσκαλο την έξοδο από το δεσμωτήριο, την οποία εκείνος επίμονα αρνήθηκε;
Η αγάπη είναι ακόμη η προϋπόθεση της ευνομίας. Ενώ ο νόμος είναι η έξωθεν επιταγή και κατηγορική προσταγή, η αγάπη είναι το ευγενές βίωμα, το οποίο δέχεται τη ζωή ως κοινότητα συμβιωτική και ομότυχη.
Η αγάπη αποτελεί επίσης προϋπόθεση επιτυχίας στη δραστηριότητα του ανθρώπου. Κάθε πράξη, κάθε απόπειρα δημιουργίας, πρέπει να είναι πλεόνασμα και απόρροια αγάπης. Τότε αυτός που ενεργεί εμπνέεται στα έργα του και η εργασία του απηχεί όλο τον κόσμο και όλο τον οραματισμό της ψυχής του, γιατί κάθε δημιουργία υπάρχει ως αντικείμενο στον κόσμο και ως υποκείμενο στην ψυχή του δημιουργού. Αλλά για να πλησιάσει και να κατακτήσει το χώρο και το επίπεδο της πραγματοποίησης, πρέπει να είναι απαύγασμα αγάπης. Όλες οι αγαθές πραγματοποιήσεις της βούλησης του ανθρώπου είναι αγάπης προϊόντα. Η έλλειψη της αγάπης φανερώνει υποταγή στην ξερή ανάγκη, είναι εξαναγκασμός και δουλεία στον κόσμο των αντικειμένων. Η χωρίς αγάπη εργασία αποτελεί αντιγραφή ή έκφραση μυϊκών δυνάμεων χωρίς τη μέθεξη της ψυχής στο έργο και στην έκφρασή του.
Ο εφευρέτης αγαπά τις πραγματοποιήσεις του ως κάτι πέραν του ύψους της δικής του ζωής, ως κάτι το αθάνατο. Γι' αυτό η φράση του Αρχιμήδη, "εύρηκα, εύρηκα", δημιούργησε ολόκληρους θρύλους και διηγήσεις για το μεγάλο φιλόσοφο και γεωμέτρη. Μήπως ο Επαμεινώνδας δε θεωρούσε ως κόρες του τις δύο μάχες του; Σε παραστάσεις σώζεται η Ιλιάδα και η Οδύσσεια προσωποποιημένες και καθήμενες κοντά στο δημιουργό τους, τον Όμηρο, ως αγαπημένες θυγατέρες του.
Κυρίως η αγάπη του πνευματικού δημιουργού προς τα ενεργήματά του, προς τα έργα του, υπερβαίνει το δεσμό της βιολογικής συγγένειας, διότι πριν από τη συγκεκριμένη δημιουργία υπήρχε το ισχυρό βίωμα τη αγάπης.
Χωρίς την αγάπη ο άνθρωπος και ο κόσμος θα πέθαινε, θα έμενε ακατασκεύαστος, ασχημάτιστος, νεκρός, ως άμορφο και χωρίς προορισμό νεκρό αντικείμενο. Υπάρχει τεράστια σχέση αγάπης του φυτικού κόσμου, των δένδρων και των ανθέων προς τα έντομα και τα ζώα. Τις σχέσεις αυτές αγάπης δεν τις επινοεί η ποίηση, αλλά τις δέχεται ως αποτέλεσμα της τελεολογίας της ζωής και η Φυσική Επιστήμη.
Κυρίως, όμως, η αγάπη διασφαλίζει την ειρηνική συνεργασία όλων των ανθρώπων και έχει ισχύ διεθνική. Σήμερα η αγάπη τείνει να περιορισθεί στο υποκείμενο, ως αρετή έγκλειστη και ανέκφραστη. Όμως αυτά τα ορύγματα της ατομικής σωτηρίας δεν έχουν γενικότερη επίδραση και απήχηση.
Οι άνθρωποι ζουν κάτω από την απειλή φοβερών κινδύνων, τους οποίους δημιούργησε η ανακάλυψη της ατομικής ενέργειας. Πόσο αυτό είναι αληθινό, διαφαίνεται και από τον τρόμο, τον οποίο έζησαν οι δημιουργοί αυτής της επιστήμης, ο ανθρωπιστής Αϊνστάιν και ο μεγάλος οραματιστής και Χριστιανός επιστήμονας Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ.
"Πώς μπορώ να δημιουργήσω", γράφει Γάλλος συγγραφέας, "εάν σκέπτομαι ότι από στιγμή σε στιγμή μπορούν να με κάνουν κομματάκια"; Και ο ιστορικός και φιλόσοφος Τόϋμπι θεώρησε την εποχή μας ως το προβίωμα ενός νέου Πελοποννησιακού πολέμου. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, όπως ο φιλόσοφος Σβάϊτσερ, οι οποίοι πεθαίνουν στη ζούγκλα για να σώσουν τους καθυστερημένους λαούς. Όμως τόσο άλας δεν αρκεί στη μεγάλη έρημο της ψυχής του σύγχρονου ανθρώπου....
Η αγάπη δεν είναι μόνο ο ουρανός για τα όνειρα, δεν είναι η προδιάθεση για το άσμα ή για τα τρυφερά δάκρυα σε ώρα ηθικής και πνευματικής ευφορίας. Είναι βαθειά εσωτερική μας ανάγκη. Ο ίδιος ο Θεός μήπως δε ρώτησε τον Πέτρο, αν τον αγαπά;
Οπότε σήμερα,, φυλετικές διακρίσεις και άλλες διχογνωμίες μεταβάλλουν τους ανθρώπους σε μυλόπετρες. Η αγάπη είναι το κύριο βίωμα, το οποίο θα αποπλύνει το σκεπτικισμό του ανθρώπου για να τον καταστήσει ενεργό, δραστήριο, δημιουργικό, όπως εξήλθε από τη σκέψη του δημιουργού του.
Η αγάπη είναι η καλύτερη επικύρωση του μεγάλου σκοπού της ζωής του ανθρώπου, δηλαδή της τελείωσής του κατά το ρήμα και το υπόδειγμα ζωής και έργου του Θεού του. Εάν λείπει αυτή, είναι σαν να έλειψε όλη η δημιουργία του Θεού και να κείτεται η γη ως νεκρός πολεμιστής. Διότι, όπως έγραψε ο θεόπνευστος ποιητής Παύλος, "εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί". [Προς Κορινθίους Α', Κεφ. ΙΓ', στιχ. 1 - 3].
*ομότ. καθηγητής Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
πολιτιστικά δρωμενα

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ * γράφει ο Γρηγόριος Φιλ. Κωσταράς

2010-04-18T01:41:00.000-07:00

Ι Η ανθρώπινη όψη
1. Τι μεγάλο αγαθό είναι η μνήμη ! Μετουσιώνει το παρελθόν σε παρόν, το παλαιό σε νέο. Καταργεί τις χρονικές αποστάσεις και ως πολυτίμητη λειτουργία της ψυχής και του πνεύματος ακυρώνει και το χώρο ! Έτσι, ενώ ως φυσικά όντα απέχουμε χιλιόμετρα μακριά από ένα αγαπημένο πρόσωπο, ωστόσο είμαστε διαρκώς κοντά του: Οι πεφιλημένες σκιές εκείνων, που έφυγαν "για πάντα", γίνονται η πιο γλυκειά, η πιο φωτεινή και παρήγορη συντροφιά. Μέσα σε απόλυτη σιωπή, τους σκέφτεσαι, επικοινωνείς μαζί τους, ανασύρεις από τον βυθό της μνήμης και της καρδιάς τις βουλιαγμένες εκεί εγχαράξεις και τις προβάλλεις στον πνευματικό σου ορίζοντα σαν ένα καινούργιο φεγγοβόλημα.....
2. Γυρίζω 60 χρόνια πίσω, στα πυκνά θρανία του εξατάξιου Δημοτικού σχολείου μου στο Πυργί( Βελάουστα) . Είναι η ώρα της πρωινής προσευχής. Όρθιοι οι μαθητές "συνοδεύουν" την Δασκάλα τους, γοητευμένοι από τη μελωδική φωνή της:"Συ που κόσμους κυβερνάς" ή "Σε Σένα πλάστη και Θεέ....". Αμέσως το μάθημα θα αρχίσει από μας, τους μαθητές της ΣΤ΄ τάξεως πρώτα. Σαν το μαέστρο, που με τη μπαγκέτα διευθύνει την ορχήστρα, η Δασκάλα μας- η αλησμόνητη Ευφροσύνη Τσακάλου-Παπαγαλάνη, από τα αγιασμένα χώματα της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου- κανοναρχούσε και δίδασκε κατά το Ωρολόγιο Πρόγραμμα. Έναυλες είναι ακόμη στην ακοή μου οι αναλύσεις της. Σαν να είναι αυτή η στιγμή, βλέπω το πρόσωπό της φωτιζόμενο από ένα τρυφερό , στοργικό, μητρικό χαμόγελο και στα καταγάλανα μάτια της να καθρεπτίζεται η απεραντοσύνη της θάλασσας με τους αέναους κυματισμούς της. Σ΄αυτήν, τη Δασκάλα του τη Φρόσω, αφιερώνει τις επόμενες σκέψεις ο μαθητής της, της ΣΤ΄τότε Δημοτικού.
3. Η Δασκάλα μας ήταν Μία και Μοναδική. Όμως, για τον Ένα και Μοναδικό δεν υπάρχει" ήταν", αλλά "είναι"! Δεν υπάρχει "όχι πλέον"! Η εκδημία του καταργεί τις φυσικές αποστάσεις και δυναμώνει την επικοινωνία. Ψυχικές αποστάσεις με τον Ένα ή τον Μοναδικό δεν υφίστανται. Γιατί συνδέεσαι, επι-κοινωνείς μαζί του. Αντίθετα, στον ίδιο χώρο, στο ίδιο βαγόνι μαζί με πολλούς επιβάτες, νοιώθεις ξένος, τυλιγμένος στην ερημία, από έλλειψη επικοινωνίας. Η ψυχή του Μοναδικού σε έλκει, σε καλεί κοντά της! Αδιάκοπα. Η παρουσία του σε γεμίζει πνευματική ομορφιά και η θερμότητα της προσέγγισής του διαλύει τον παγετό της μόνωσης, της απόμακρης μοναξιάς σου.
4. Η προσέγγιση αυτή, η σύνδεση Δασκάλου-Μαθητή, δεν είναι επιπόλαιη και ιδιοτελής ούτε επιφανειακή και παροδική, αλλά αναβλύζει από μια βαθειά ψυχική ανάγκη και έχει μέσα της κάτι το σπαρακτικά συγκινητικό. Πηγάζει από την επίγνωση του Αναντικατάστατου ! Έχει και αυτή η σύνδεση, αυτός ο Διδασκαλικός δεσμός, την Μοναδικότητά του ! Είναι κάτι που δεν διατυπώνεται. Πώς, άλλωστε, να διατυπωθεί η συγκίνηση, η σεισμική, από την οποία συνέχεται κανείς, όταν μπροστά στο Μοναδικό "σχίζει το στήθος του, γυμνώνει την καρδιά του και ζητεί την κραυγή, την δυναμένη να εκφράσει τον κοπετό της ψυχής του ; "2. Το άρρητο αυτού του δεσμού σχολίασε ο βαθυνούστατος Πλάτων: "Ρητόν γαρ ουδαμώς εστίν" !3. Εκτός και αν κανείς "οικείος τε και άξιος του πράγματος, θείος ών"!4.
5. Πώς -τώρα - να κρύψεις τη Μοναδική Δασκάλα μέσα σε ένα σωρό από λέξεις ! Πώς να περιενδύσεις την αίσθηση της ανθρώπινης παρουσίας της με ένα λόγο, μεσάζοντα ανάμεσα στη Μνήμη και τη Ζωή, που, όσο περιεσκεμμένος κι αν είναι, απειλείται - λόγω συναισθηματικής φόρτισης - να διαλυθεί και να ξαστοχήσει ; Ούτε επίσης Απολογισμός μπορεί να γίνει ενός εκπαιδευτικού έργου, που - μέσω των μαθητών συνεχίζεται, ενός πνευματικού βηματισμού που ολοκάθαρα ακούεται. Ούτε τελευταίος Αποχαιρετισμός μπορεί να δοθεί, αφού η Μοναδική γεμίζει και την πιο αλαργινή απόσταση με την ανθρώπινη ακτινοβολία της και το ξεχείλισμα της ψυχικής και πνευματικής Ύπαρξης.
Αποχαιρετισμός για τη Δασκάλα μας θα ήταν το ΚΑΛΕΣΜΑ για υπευθυνότητα, ακαταγώνιστη προσπάθεια για ό,τι καλλίτερο, για ανθρωπιά - βαθειά και αληθινή, ενεργό και δημιουργική -, το ΚΑΛΕΣΜΑ για καλωσύνη και ευγένεια ψυχής, για πνεύμα θυσίας και στοργής πρός "την εύπλαστη και ευάγωγη, την νέα και απαλή ψυχή των μαθητών",5 το κάλεσμα για επανεισαγωγή στα σχολεία των ηθικών Αξιών και των χριστιανικών Αρχών, που φαίνεται να έχουν εξορισθεί από την Εκπαίδευση της Πατρίδας μας.
6. Με τέτοιες Αξίες και Αρχές η Μοναδική έχτιζε μεθοδικά και συστηματικά την προσωπικότητα των μαθητών της. Και πόσο αλύγιστη αντοχή έχουν οι "γέφυρες", οι καμωμένες με τέτοια υλικά"! Είναι αρράγιστες και αγκρέμιστες ! Στηρίζονται στις γνώσεις, που απλά και πλούσια μετέδιδε, και στα κραταιά μορφωτικά ιδεώδη που ενέπνεε ! Διακονούσε και την Εκπαίδευση και την Παιδεία ! Έτσι γίνεται η θεήλατη Παιδαγωγός και Πλαστουργός των παιδικών μας χρόνων. Στο δρόμο της ζωής μας σκόρπιζε αμάραντα ρόδα ουράνιας ομορφιάς με το ζεστό, διδακτικό και θελκτικό της λόγο, με την αγνή χάρη της ψυχικής της καλωσύνης και τη λάμψη του αδαμάντινου χαρακτήρα της και αναδεικνυόταν σεπτή Ιέρεια της Επιστήμης και της Αρετής στον άχραντο ναό της Παιδείας :Δασκάλα, μυσταγωγός και οδηγός και ιεροφάντης, αληθινός "Άτλαντας" της ζωής και της παιδικής ψυχής. Είναι σαν να γράφτηκαν για εκείνη οι στίχοι του μεγάλου Κωστή Παλαμά:
"....Σμίλεψε, Δάσκαλε, ψυχές
κι΄ό,τι σ΄απόμεινεν ακόμη στη ζωή σου,
μην τ΄ αρνηθείς, θυσίασ΄το
ως τη στερνή πνοή σου...."
Αυτό έκανε η Δασκάλα μας δια βίου, με ρωμαλέους Παλμούς Εθνικής και Χριστιανικής έγνοιας και με απόλυτη συνείδηση του κοινωνικού και ανθρωποποιού της χρέους.
ΙΙ Η μεταφυσική άπ-οψη
7. Τέτοιοι ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ άνθρωποι γίνονται για τις παρούσες και τις μέλλουσες γενεές αιώνιοι συνοδοί και οδηγητές. Χρόνια και χρόνια, η Μνήμη ευγνωμονούσα, θα παροντοποιεί με ευλάβεια το περασμά τους, όχι μόνο από συγκίνηση και καθήκον, αλλά κυρίως για να μη λησμονηθούν τα ηθικά αποθέματα, οι κανόνες που κληροδότησαν στη μαθητιώσα νεολαία. Άν οι κοινωνίες ήταν πράγματι γεωργημένες πνευματικά και πολιτιστικά, θα προσέτρεχαν στο ΚΑΛΕΣΜΑ του ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ, για τον οποίον οι πύλες της ψυχής δεν κλείνουν και οι λαμπάδες της μνήμης δεν σβήνουν: Η θύμιση θα τον εξυψώνει και θα τον δαφνοστεφανώνει. Δεν είναι και τούτο μια μορφή αθανασίας1; Η ‘απουσία” δεν είναι μια φωτεινή παρουσία ;
8. Υπ΄αυτήν την ένοια δεν υπάρχει ”απουσία”, εκδημία, τελευταίος ασπασμός, αμετάκλητος και οριστικός αποχαιρετισμός, χωρισμός <για πάντα>! Τον “για πάντα” χωρισμό τον υπερβαίνουν τα συναισθήματα της αγάπης, της λατρείας, της νοσταλγίας και της πίστεως. Αυτά είναι οι γέφυρες, για να βρεθούμε από τον φυσικό στον μετα-φυσικό κόσμο, εκείνον τον κόσμο, όπου εισήλθε η αγαπημένη Δασκάλα μας, σε έναν κόσμο που δεν τον ξέρουμε, δεν τον βλέπουμε και που δεν θα έπρεπε καν να τον ονομάζουμε στη γλώσσα μας “κόσμον”. Στο δρόμο του πάντως, καθ΄οδόν προς αυτόν, είμεθα όλοι και μπροστά στο τελειωτικό του όριο, τον θάνατο, δεν υπάρχει “αργά” ή “γρήγορα”. Έτσι, τώρα, συνειδητοποιούμε ότι είμεθα όλοι μαζί σε έναν κοινό τόπο :Ένδημοι και απόδημοι, ως σύντροφοι κοινού πεπρωμένου ! Και άποροι ! Άποροι εδώ θα πεί “απορούντες”, “ερωτώντες”:
- Τί είναι εκείνο ή Ποιος είναι εκείνος, που μας καλεί στο θάνατο; Ή μήπως είναι ο ίδιος Εκείνος, που μας καλεί στη ζωή όλους;6 Ο Θεός βέβαια !
Με το τελευταίο ερώτημα μπορεί να μας συμβεί το σπάνιο: Δηλαδή να κατανοήσουμε ότι είμαστε, ότι περιεχόμαστε, σε έναν κοινό κόσμο και ότι είμαστε μαζί με τους εκδημούντες κατά τρόπον βαθύ και πιο εγκάρδιο από όσο στον προηγούμενο κοινό βίο, σε εκείνον το συνέχεια από τη σελίδα 11
βίο, που τόσο συχνά με τους σκοπούς του και τις καθημερινές του μέριμνες μας αποτρέπει από τον κρίσιμον αυτόν προβληματισμό ! Με τον οποίον, όμως, αίρονται οι αποστάσεις και κερδίζεται η μεγίστη εγγύτητα προς κάθε εκδημήσαντα..... Καθήκον μέγιστο !
9. Αλλά υπολείπεται και ένα δεύτερο καθήκον, που καταλύει τον χωρισμό : Να “εισαγάγουμε” την αγαπημένη μας Δασκάλα στη ζωή μας, να εγκολπωθούμε το παράδειγμά της, να ακούμε την κρυστάλλινη φωνή της και να μην αφήνουμε να χαμηλώνει - πόσο μάλλον να σβήνει - το διδασκαλικό της φώς : Να το κρατάμε ανέσπερο ! Έτσι φέρνουμε αναμεσά μας την Δασκάλα μας σε έναν τρίτο, κοινόν τόπο, όπου εκμηδενίζουμε τον δήθεν χωρισμό, σκουπίζουμε την οδύνη και τα δάκρυα και εκτοπίζουμε κάθε θρηνώδη απόγνωση ! Το επισημαίνει ο Έγελος7: Όχι, η ζωή εκείνη δειλιάζει μπροστά στο θάνατο και που με τα πρώτα ρίγη ή στο πρώτο συναίσθημα “το βάζει στα πόδια”. Όχι, αυτή δεν είναι η αληθινή χριστιανική και πνευματική ζωή, αλλά μόνον εκείνη η ζωή, που “βαστάει το θάνατο”, που τον αντέχει, που τον αναδέχεται και ζει εν αυτώ. Είναι η αληθινή !
10. Σε επίρρωση των ανωτέρω θεωρήσεων, ο μέγας Γκαίτε, λίγα χρόνια αργότερα, στις “Συνομιλίες με τον Έκκερμαν”(την 2α Μαϊου 1824) θα υπογραμμίσει:”Η ιδέα τού θανάτου με αφήνει εντελώς ήρεμο, γιατί έχω την απόλυτη βεβαιότητα, πως το πνεύμα μας είναι από ουσία άφθαρτη, που προχωρεί από αιωνιότητα σε αιωνιότητα....8” Βέβαια στις φλέβες του Εγέλου και του Γκαίτε τρέχει το φιλοσοφικό αίμα του Σωκράτους, του Πλάτωνος, του Αριστοτέλους και των Τραγικών, μαζί ασφαλώς με την εκτυφλωτική και σωτήρια λάμψη του Χριστιανισμού, που “επάτησε τον θάνατον, που εισέδυσε έως τα καταχθόνια των ψυχών και των πνευμάτων και επλήρωσε τις ανθρώπινες καρδιές με Φως εξ Ουρανών και Ζωή και μεταφυσική Ελπίδα !
ΙΙΙ Ακροτελεύτιο νεύμα
11. Ο Σωκράτης, η πλέον ηρωϊκή και τραγική μορφή της παγκόσμιας φιλοσοφίας αλλά και ο πιό γνήσιος ερμηνευτής της βαθύτερης ουσίας της, όχι μόνον περιφρονεί αλλά καλεί τον θάνατο 9. Διότι είναι πεπεισμένος ότι το πνεύμα είναι αθάνατο, “είναι ο ήλιος που μόνο το θνητό μας μάτι τον θαρρεί πως χάνεται. Πράγματι όμως, ποτέ δεν εξαφανίζεται. Πηγαίνοντας αδιάκοπα, φωτίζει 10” ακόμη, διότι πιστεύει ότι “.... τα τε γάρ άλλα ευδαιμονέστεροί εισιν οι εκεί των ενθάδε, και ήδη τον λοιπόν χρόνον αθάνατοι εισίν 11” συμβουλεύει τους δικαστές “αρετής επιμελείσθαι 12¨ και με μία δραματική ρήση, που θα προβληματίζει τους αιώνες, τους νεύει :”... ώρα απιέναι, εμοί μεν αποθανουμένω, υμίν δε βιωσομένοις. Οπότεροι δε ημών έρχονται επί άμεινον πράγμα, άδηλον παντί πλην ή τω θεώ : Ώρα να φεύγουμε, εγώ μεν για να πεθάνω, σεις δε για να ζήσετε. Ποιός όμως από τους δυο μας πηγαίνει προς το καλλίτερο, είναι άδηλο σε όλους. Το ξέρει μόνον ο Θεός”13 !
12. Η θεωρία του θεϊκού Πλάτωνος για την αθανασία της ψυχής και η παραίνεσή του “οι ορθώς φιλοσοφούντες αποθνήσκειν μελετώσιν : Να μελετούν τον θάνατο”14 κορυφώνεται στο διαιώνιο ερώτημα του αρχαίου τραγικού ποιητή Ευριπίδη: ”τις δ΄οίδεν, ειχήν τουθ΄ό κέκληται θανείν, το ζήν δε θνήσκειν εστί : Ποιός τάχα ξέρει, αν αυτό, το οποίον ονομάζουμε θάνατο, είναι ζωή και η ζωή θάνατος;15 ” ! Παρόμοιοι μεταφυσικοί προβληματισμοί γίνονται πηγή θείας έμπνευσης και ποιητικής δημιουργίας και γεφυρώνουν, επάνω από τον ποταμό του χρόνου, τον παληό με τον σύγχρονο στοχασμό. Ένα δείγμα αποτελεί το ποίημα:”Τι λοιπόν;”του Γεωργίου Δροσίνη, από την συλλογή του με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Φωτεινά Σκοτάδια”, όπου ο ποιητής με βάθος και φιλοσοφική ευγένεια δείχνει ότι δύναμη της ψυχής είναι το φτερούγισμά της “πρός τα άνω”και ουράνια η ουσία της και αγγέλλει την χαραυγή της πανάχραντης ημέρας:
13. “Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα,
κι αντί να΄ρθη μιά νύχτ΄αξημέρωτη
ξημερώνει μιά αβράδυαστη ημέρα;
Μήπως είναι η αλήθεια στο θάνατο
κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη,
ό,τι λέμε πώς ζεί μήπως πέθανε
κι είναι αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;”16
Είναι - χωρίς ερωτηματικό - αθάνατο, ό,τι έχει πεθάνει ! Αυτό είναι το ακροτελεύτιο νεύμα - απάντηση στο ΚΑΛΕΣΜΑ του ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ, ένα μειδίαμα του προσώπου, από την όχθη της συγκίνησης, αισιόδοξο ! Και μία παρακλητική προτροπή:
“Μη με καλωσορίζεις...., όταν έρχομαι, και μη με αποχαιρετίζεις, όταν φεύγω,
διότι ουδέποτε έρχομαι όταν έρχομαι, και ουδέποτε φεύγω, όταν φεύγω”! 17
14. Μιά τέτοια μεταφυσική βεβαιότητα εξαγνίζει τις ψυχές και τις ησυχάζει. Και φέρνει τις καρδιές σε μιαν απ΄ευθείας κοινωνία με την υπέρτατη αλήθεια της ζωής !

Σημειώσεις
1. Salber Linde: Lou Andreaw-Salome, Rowohlt b.Flamburg, 1990,στ.12 κ. έξ.
2. Κανελλοπούλου, Παν:Das Individuum alw Grenze dew Sosialem und ber Erken-ntnis, στο Archiv f ang. Sosiologie, τ ΙΙΙ, τεύχος 2, σ.79-92. βλ. και Καπετανάκη, Δημ.:Από το αγώνα του ψυχικώς Μόνου, ΑΦΘΕ, έτος Ε΄,τ-2, στ.171-212. Του αυτού:Μυθολογία του Ωραίου( εκδ. Χάρβεϋ, Αθήνα-Λίμνη 1988, στ.9 κ. έξ.
3. Πλατ. Ζ΄ Επιστ.,341c.
4. Ο.π., 340c όλο Κωσταρά Γρηγ. Φιλ. :M. Heidegger, ο φιλόσοφος της Μερίμνης12/1999.
5. Πλατ. Πολιτεία, Β 377α11-377b1-3?...άλλως τε και νεώ και απαλώ ο τω ουν κάλλιστα γαρ δή τότε πλάττεται, και ενδύεατι τύπος, όν άν τις βούληται...”
6. Gedenkschrift f:u Jphsnnes Hoffmeister, Hamburg 1955.
7. Hegen G.W.F. : Jenenser Realphilosophie, Leipzig, σ. 280.
8. Eckermann T.P.: Συνομιλίεςμε τον Γκαίτε(μετ. Ν. Καζατζάκη, εκ. οίκος Φέξη) εν Αθήναις 1913, σ.40.
9. Guardini Romano: Der Tod des Sokrates,εκδ. 1987, σ. 60 Βλ. Hegen (Vorlesungen :uder der Geschichte der Rhilosorhie,I) Suhrkamp 1999,σ.446.
10. Eckrmann T.P., όπ.παρ. , Κωσταρά Γρηγ.Φιλ. : Φιλοσοφική Προπαιδεία, Αθήνα 2003, ογδόη έκδοση, σ.σ. 379κ. έξ.
11. Πλάτ. Απολογία Σωκράτους, 41c
12. Όπ. Παρ., 41e.
13. Όπ. Παρ.,42. βλ. Κωσταρά Γρηγ.Φιλ. :Η πολιτιστική πορεία, τ.Ι, Αθήναι α965,σ. 81κ. εκ Του ιδίου: Γνωριμία με τον Ορτέγκα υ Γκασσσέτ, Αθήνα 2005, σ.σ. 212 κ. έξ.
14. Πλάτ. Φαίδ., 67e” όσοι σωστά φιλοσοφούν πρέπει να μελετούν τον θάνατο” !
15. Ευριπίδου, Απόσπασμα 833(fragmente).
16. Δροσίνη Γεωργίου “ Φωτεινά Σκοτάδια” ( Τι λοιπόν; ).
17 Το χωρίον είναι ειλημμένο από τον ΙΙ τόμο του τριτόμου, πολυσέλιδου έργου του μεγάλου σύγχρονου υπαρξιακού φιλοσόφου Karl Jaspers.Ο τίτλος αυτού του έργου είναι “philosophie” (Φιλοσοφία). Ο Ι τόμος φέρει τον ειδικό τίτλο: Weltorientierung (: Προσανατολισμός στον κόσμο), ο ΙΙ, ογκώδης επίσης, τόμος:Existenzerhellung (Υπαρξιακός φωτισμός ) κα ο ΙΙΙ τόμος: Metaphysik (Μεταφυσική). Το χωρίον που παραθέτω, είναι από τον ΙΙ τόμον, σ.71 (σ.51κ. έξ. βλ. Το έξοχο Κεφ. Kommunikation-Επικοινωνία), Berlin 1931-1933.
*Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
*στην φώτο η Δασκάλα Ευφροσύνη Παπαγαλάνη συνεργάτιδα του περιοδικού μας.

Καλό ταξίδι Παναγιώτη...

2010-04-17T04:57:00.000-07:00

Πριν λίγες ημέρες πληροφορηθήκαμε τον απροσδόκητο χαμό του αδελφού μας Παναγιώτη Κουτσούκη.
Δυναμικός, ορθόδοξος, ρέκτης της βυζαντινής μουσικής παράδοσης, ένας χαμογελαστός άνθρωπος ο Παναγιώτης από μικρός μοχθούσε για την πίστη και τις αξίες του…
Γραμματέας του Συλλόγου Ιεροψαλτών Αιτωλοακαρνανίας, ιεροψάλτης, ραδιοφωνικός παραγωγός εκκλησιαστικών εκπομπών, αρθρογράφος στον τοπικό τύπο, θεολόγος, αγωνιστής της πίστης και της ζωής ο Παναγιώτης βρέθηκε έξαφνα μακριά μας αλλά κοντά στην αγκαλιά του Κυρίου.
Έφυγε από τα πρόσκαιρα προς τα αιώνια, μετοίκησε εκ της οδού στην πόλη «η πόλις άνω εστί» και έτσι πλέον θα βρίσκεται καθημερινά κοντά μας πιο εύκολα τώρα μέσα απ τις αναμνήσεις μας και τις σκέψεις μας γι’ αυτόν.
Ο Παναγιώτης αποτέλεσε έναν από τα ιδρυτικά μέλη της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού μας το 2006, για τον γράφοντα μια αδελφική φιγούρα ¨ως μεγαλύτερος ηλικιακά¨ από την νηπιακή ακόμη ηλικία.
Καλό παράδεισο αδερφέ Παναγιώτη «όπως και εσύ συνήθιζες να μου εύχεσαι». Καλή αντάμωση!

Λίγα λόγια για την κατάνυξι... του:Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη ΑΙΤ/ΝΙΑΣ κ.κ. ΚΟΣΜΑ

2010-04-15T13:20:00.000-07:00

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο δεύτερο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων μάς διασώζει την ομιλία του Αποστόλου Πέτρου προς τους Ιουδαίους, ακριβώς μετά το θαύμα της Πεντηκοστής στο υπερώον της Ιερουσαλήμ.
Μετά την ομιλία, γράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, "ακούσαντες κατενύγησαν τη καρδία...". Όταν άκουσαν αυτά τα αφυπνιστικά λόγια του Αποστόλου Πέτρου, ήλθαν σε κατάνυξι, συγκινήθηκαν βαθειά.
Μέσα από όλα αυτά διαφαίνεται η ευλογημένη κατάστασις της κατανύξεως, η οποία ιδιαιτέρως αυτές τις ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι αναγκαία και σωτήρια για όλους μας.
Τι είναι κατάνυξις;
Κατάνυξις είναι η ιερά συγκίνησις πού νοιώθουμε στην καρδιά μας όταν συναισθανθούμε τα αμαρτήματά μας εμπρός στο Θεό. Είναι το άγιο και θερμό συναίσθημα που σπάζει την πέτρινη καρδιά μας, που την μαλακώνει, που ανάβει μέσα μας φωτιά πνευματική, η οποία καίει τα αμαρτήματά μας, μας φωτίζει και μας βοηθάει να στρεφόμαστε ολόψυχα προς το Χριστό μας. Εκείνος που κατανύσ-σεται, φέρει το "εγώ" του προς τον Θεόν, ζει με τον Θεόν, εξαρτάται από το θέλημά Του. "Τούτω (τω Θεώ) η ψυχή συναφθείσα, αρρήτου ηδονής επαισθάνεται" λέει ο όσιος Νικήτας.
Έχει μεγάλη σημασία για την πνευματική μας ζωή η κατάνυξις. Ο Άγιος Συμεών, ο νέος Θεολόγος, γράφει: "Εργασίας εστί καρπός η κατάνυξις και καρπών πρόξενος μάλλον δε ποιητική πασών των αρετών και δημιουργός αύτη καθέστηκε, καθώς πάσα Γραφή θεόπνευστος μαρτυρεί".
Χωρίς κατάνυξι δεν μπορούμε να μελετήσουμε Αγία Γραφή ή ένα πνευματικό βιβλίο, δεν μπορούμε να προσευχηθούμε, να εκκλησιασθούμε, να λατρεύσουμε το Θεό μας, να ζήσουμε την αναγκαία για την σωτηρία μας άσκησι, την αληθινή μυστηριακή ζωή.
Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, για να φανερώσει την σπουδαιότητα της κατανύξεως, γράφει: "Δεν θα μας κρίνει ο Θεός αν δε θαυματουργήσουμε, θα μας κρίνει όμως αν δεν ταπεινωθούμε και δεν κατανυγούμε για να αισθανθούμε τις αμαρτίες μας και να οδηγηθούμε στη μετάνοια".
Είναι ανάγκη λοιπόν, να προσέξουμε την σπουδαιότητα της κατανύξεως για την πνευματική μας προκοπή και σωτηρία και να φροντίσουμε να την αποκτήσουμε, μόνο όταν ταπεινώσουμε τον εαυτό μας και θερμάνουμε την καρδιά μας με την αγάπη του Χριστού μας. Οι ταπεινές ψυχές είναι δεκτικές στην κατάνυξι. Παράδειγμα αποτελεί ο Απόστολος Παύλος. Αγαπούσε πολύ το Θεό μας και ένοιωθε κατάνυξι και συνοχή καρδίας μέχρι δακρύων.
Επίσης, η αυτοσυγκέντρωσι και η αυτοεξέτασι θα μας καλλιεργήσει την κατάνυξι. Όταν βαδίζουμε απρόσεκτα, όταν πολυλογούμε, όταν αστειευόμαστε συνεχώς, όταν δεν συγκεντρωνόμαστε για να μελετήσουμε, να προσευχηθούμε, να συζητήσουμε σοβαρά και υπεύθυνα, και όταν ακόμη εισερχόμαστε στον Ιερό Ναό με κομπασμό, με θρασύτητα, με αναίδεια, με απρόσεκτο βλέμμα και επιπολαιότητα, τότε δεν μπορούμε να κατανυγούμε.
Αν μάθουμε να αγαπάμε το "ταμείον", αν εκεί συγκεντρώνουμε νου και καρδιά και με συναίσθησι ανακρίνουμε τον αμαρτωλό εαυτό μας και μιλάμε με προσοχή στον Κύριό μας συνειδητοποιούντες το τι κάνουμε εκείνη τη στιγμή, θα κατανυγούμε. Τότε θα ζούμε με συναίσθησι, θα αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας, θα θερμάνουμε την πίστι και αγάπη στο Θεό μας, θα Τον πλησιάζουμε πιο ζωντανά, θα Του μιλάμε πιο θερμά, πιο προσεκτικά. Τότε θα ακούμε το Θεό μας καλύτερα και η ωφέλειά μας θα είναι ασυγκρίτως μεγαλυτέρα.
΄Έχουμε αγώνα για να γνωρίσει η ψυχή μας την κατάνυξιν. Τώρα, την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, αν μελετήσουμε καλά το Τριώδιο, θα βοηθηθούμε να προσεγγίσουμε την αρετή της κατανύξεως.
Ας το επιδιώξουμε όλοι μας.
**Το περιοδικό δεν υποστηρίζει, δεν έχει, το πολυτονικό πρόγραμμα υποστήριξης κειμένων.

"ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ" *του Ανδρέα Νανάκη

2010-03-15T03:23:00.000-07:00

Με αφορμή τις συζητήσεις για το χωρισμό Κράτους - Εκκλησίας προβληματιζόμαστε σε σχέση με τα προτεινόμενα και τα μείζονα ανακύπτοντα ερωτήματα.
Όλοι συμφωνούμε ότι το εθνοκρατικό σχήμα των δύο προηγούμενων αιώνων 19ου - 20ου με τους ομοιογενοποιητικούς του μηχανισμούς μεταβάλλεται και τούτο μάλιστα με γοργούς πλέον ρυθμούς. Το μαρτυρούν οι μεταναστεύσεις, η υπογεννητικότητα, το δημογραφικό πρόβλημα, ο διαμορφούμενος μισθοφορικός στρατός, συγκροτούμενος από Έλληνες ευτυχώς. Και πάντα ταύτα, όχι μόνο στην ελληνική επικράτεια, αλλά και στα άλλα ιστορικά κράτη της ευρωπαϊκής ένωσης, όπου θα λέγαμε ότι ζούμε την «εκδίκηση» της αποικίας.
Είναι εμφανές ότι πορευόμεθα σε νέες κοινωνίες, πολυπολιτισμικές, όπως άλλωστε διαβίωναν αιώνες αιώνων, στη βαλκανική και τη μικρασιατική χερσόνησο οι πριν από εμάς.
Συνεπώς, καλούμεθα να προσεγγίσομε τις νέες σχέσεις της πολιτείας με την εκκλησία, στα νέα κοινωνικά δεδομένα και σε μια νέα προοπτική. Η αρχή θα μπορούσε να είχε γίνει με αφορμή τις ταυτότητες. Με μια άλλη τότε δυναμική, και σε συνεργασία με το κέντρο της ορθοδοξίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά και τα άλλα ελληνόφωνα πρεσβυγενή Πατριαρχεία (Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων) και τον Αλβανίας Αναστάσιο, ας ξεκινούσε τότε, επισήμως και από τις δύο πλευρές η συζήτηση για τον επαναπροσδιορισμό των σχέσεων εκκλησίας - πολιτείας. Οι άλλες εθνικές εκκλησίες το μείζον αυτό θέμα μπορούν να το διαπραγματεύονται αφ' εαυτών, με την κυβέρνησή τους. Σ' αυτές όμως έχουμε ταύτιση των ορίων τους με το εθνικό κράτος, που απλά διαθέτουν και κάποιες κοινότητες στη διασπορά. Για τον ελληνισμό το πράγμα διαφέρει και μάλιστα πάρα πολύ. Ας ενθυμηθούμε για παράδειγμα, τον προβληματισμό και την αγωνία μας στην πρόσφατη περιπέτεια του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
Τις νέες αυτές σχέσεις πολιτείας και εκκλησίας καλούμαστε να τις μελετήσουμε σε συνάρτηση με τη νέα πραγματικότητα της Ευρώπης των πολιτισμών και της κοινωνίας των πολιτών. Την ίδια όμως περίοδο, στην ελληνική επικράτεια, ένα τμήμα, ένα μέρος της κοινωνίας των πολιτών, αριθμητικά καθόλου ευκαταφρόνητο, το αντίθετο μάλιστα, θέλει ή θα θέλει και τούτο όλοι συμφωνούμε πως είναι αναφαίρετο δικαίωμα του, να αυτοπροσδιορίζεται μέσα από την ορθόδοξη εκκλησία. Να συστοιχίζεται, να συνυπάρχει και να πορεύεται με όλα και με όσα συγκροτούν την πνευματική παρακαταθήκη και την πολιτιστική παράδοση της ορθόδοξης κατ' ανατολάς εκκλησίας, με κέντρο αναφοράς το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Το εθνικό μας κράτος, από την αρχή της συγκρότησης του, έθεσε υπό την κυριαρχία του και τον έλεγχό του την εκκλησία, γιατί η εκκλησία εξέφραζε τη λαϊκή συνείδηση. Στο Σύνταγμα της Επιδαύρου το 1822 προσδιορίζονται Έλληνες «όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικράτειας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν». Η μεγάλη συμμετοχή του λαού, που συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας, στις μείζονες εκκλησιαστικές γιορτές, Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Ανάσταση, όπως και στα μεγάλα προσκυνήματα ή πανηγύρια, επέβαλαν στο κράτος από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του, την ανάγκη του ελέγχου της εκκλησίας μέσα από πολιτειοκρατικά συστήματα. Και αυτό δεν είναι φαινόμενο μόνο ελληνικό. Το κράτος θα πάρει εκτάσεις και η εκκλησία θα τις παραχωρήσει, χωρίς να έχει τις περισσότερες φορές άλλη επιλογή. Η τακτική αυτή δρομολογείται στο πλαίσιο μιας, κυρίως θεωρητικής, συνύπαρξης. Ουσιαστικά τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο έχει η πολιτεία, που πέρασε από τη πολιτειοκρατία στη συναλληλία, ενώ σήμερα με τον εκδημοκρατισμό της, ομιλούμε πλέον και οι δύο πλευρές για τους διακριτούς ρόλους εκκλησίας - πολιτείας.
Μέσα στην ευρωπαϊκή ένωση, με τα νέα δεδομένα των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, όπου το Κράτος της κοινωνίας πλέον των πολιτών, αποκτά ένα νέο ρόλο, η ορθόδοξη εκκλησία στην ελληνική επικράτεια θα συγκροτεί πολυάριθμο και δυναμικό κοινωνικό μέγεθος. Τα μέλη της θα θέλουν και θα έχουν πιστεύουμε το δικαίωμα, να εκκλησιάζονται, να βαπτίζονται, να τελούν τις ακολουθίες τους και να μετέχουν στη λειτουργική και μυστηριακή ζωή της. Δικαιούνται να έχουν τους ναούς τους, να ανακαινίζουν τα μοναστήρια τους και τις εκκλησίες τους ή να κτίζουν νέες. Να έχουν τους θρησκευτικούς λειτουργούς, για τη μισθοδοσία των οποίων η εκκλησία παραχώρησε στο κράτος τα δύο τρίτα της περιουσίας της. Να έχει η εκκλησία, ως κοινότητα ορθοδόξων πολιτών, την ελευθερία και τη δυνατότητα για τη διαφύλαξη χάριτι Θεού της πολιτιστικής ταυτότητας και της πνευματικής παρακαταθήκης, που βιώνει ως προσωπική και συλλογική εμπειρία , γιατί η εκκλησία είναι το σώμα του ζώντος Χριστού, που πορεύεται στον Κόσμο για είκοσι και πλέον αιώνες, εν μέσω των πολλών και ποικίλων περιπετειών της ιστορίας.
Η διαφύλαξη και η συνέχεια του πολιτισμού προϋποθέτουν οικονομικούς πόρους. Η δωρεάν λειτουργία των σχολών βυζαντινής μουσικής και αγιογραφίας στη μητρόπολη μας επιβάλλει ένα σοβαρό χρηματικό ποσόν, όπως και η δημιουργία των χώρων που θα στεγάσουν τους μαθητές. Συνεπώς είναι απαραίτητη για την ορθόδοξη εκκλησιαστική κοινότητα του 21ου αιώνα, τουλάχιστον η εναπομείνασα περιουσία, μοναστηριακή ή άλλη, μεγάλο μέρος της οποίας το κράτος έλαβε σε εποχή που ο ρόλος του και ο προορισμός, αλλά και οι σχέσεις του με την εκκλησία ήταν διαφορετικές. Με συνακόλουθη, βέβαια, τη χρηστή διαχείριση της.
Στον αιώνα μας σύνολες οι πολιτικές δυνάμεις, για να είναι συνεπείς προς τις διακηρύξεις τους, καλούνται να σεβαστούν την εκκλησία, ως πορευόμενη κιβωτό μοναδικής πνευματικής παρακαταθήκης και πολιτιστικής παράδοσης στην παγκόσμια κοινότητα. Σκοπός και προορισμός της πορείας αυτής είναι η αποκάλυψη του μυστηρίου του Θεού στον άνθρωπο, μέσα από τη λειτουργική, μυστηριακή και κοινωνική ζωή της ορθόδοξης κοινότητας. Με όλα τα συνακόλουθα για την πολιτεία οφέλη.

*Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου Καστελλίου,
καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
* το ως άνω δημοσιεύουμε με την άδεια και τις πατρικές ευχές του Σενασμιωτάτου κ.κ. Ανδρέα

Έκθεση Αγιογραφίας : Ιδόντες Προσκυνήσωμεν & Πιστών Ευφρανθώμεν

2010-03-05T11:59:00.000-08:00

Εγκαίνια: 16 Μαρτίου 2010 στις 7:30μμ

Διάρκεια έκθεσης: 16-28 Μαρτίου 2010

Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 6.00-9.00μμ

Πνευματικό Κέντρο Δήμου Κορυδαλλού

Γρ. Λαμπράκη & Καρυταίνης 4

Εκθεσιακός Χώρος, 1ος όροφος, τηλ. 210 4963914

Ο Δήμος Κορυδαλλού και το Πνευματικό Κέντρο ‘Μελίνα Μερκούρη’ μέσα στο κλίμα των ημερών την Τρίτη 16 Μαρτίου και ώρα 7:30μμ εγκαινιάζει την δεύτερη κατά σειρά έκθεση αγιογραφίας με τίτλο Ιδόντες Προσκυνήσωμεν & Πιστών Ευφρανθώμεν στην οποία λαμβάνουν μέρος 18 αγιογράφοι, μέλη του Πανελληνίου Συλλόγου Αγιογράφων Ελλάδος και εκπαιδευτές αγιογραφίας διαφόρων Δήμων.

Φορητές εικόνες και τοιχογραφίες ακολουθώντας την παραδοσιακή βυζαντινή τεχνική της αυγοτέμπερας,της νωπογραφίας ή της ξηρογραφίας, αλλά και έργα κατασκευασμένα με σύγχρονα υλικά πάνω σε μουσαμά αποτυπώνουν με τον χρωστήρα τους την θεολογία των γραφών και την παράδοση της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Συμμετέχουν οι:

Ευάγγελος Βαρδαβάκης

Νικόλαος Βλαχογιάννης

Αθανάσιος Γεωργαντάς

Iωάννης Κ. Δημητράκης

Κωνσταντίνος Ζάγκας

Βασίλης Θεοδωρακάκος

Ελένη Καπετανάκη

Αδαμαντία Καρατζά

Χρήστος Χ. Καρύδης

Αγγελική Κωνσταντουλάκη

Γεωργία Λέλλου

Μοσχάνθη Μπαρόλα

Παναγιώτα Μπουτσικάκη

Κωνσταντίνος Παντελάκης

Κωνσταντίνος Σάκκας

Μαρία Σιδέρη

Ανάργυρος Σκαλιώτης

Μαρία Σκηνίτη

Τα εγκαίνια πλαισιώνονται από Εκκλησιαστικούς Ύμνους της Μ. Εβδομάδος από την χορωδία ‘Μέλος Εναρμόνιο’ με χοράρχη τον κ. Πέτρο Αράπογλου στην αίθουσα ‘Πλειάδες’ του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Κορυδαλλού

Υπεύθυνος έκθεσης: Δρ. Χρήστος Χ. Καρύδης

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

2010-03-04T08:50:00.000-08:00

Η Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, γνωστοποιεί στον ιερό Κλήρο και τους ευσεβείς Χριστιανούς ότι:
Την ερχομένη Κυριακή 7 Μαρτίου (Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. ΚΟΣΜΑΣ θα ιερουργήσει στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Αγρινίου, όπου στο τέλος της θείας Λειτουργίας θα τελέσει μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού Μητροπολίτου Αγιάς και Συκουρίου κυρού Παύλου Καρβέλη, του από Παραμυθίας, Φιλιατών και Γηρομερίου.
Ο μακαριστός ιεράρχης είχε ισχυρούς δεσμούς με την Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, αφού διηκόνησε ως ιεροκήρυξ σε αυτή για πολλά έτη και μέχρι την εκλογή του σε Μητροπολίτη Παραμυθίας, ενώ το έτος 1974 μετά την έκπτωσή του από την Ιερά Μητρόπολη Παραμυθίας επέστρεψε στην Αιτωλοακαρνανία και εγκαταβίωσε στην Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Μυρτιάς, στο κοιμητήριο της οποίας βρίσκεται και ο τάφος του.
Η Ιερά Μητρόπολη προσκαλεί το ευσεβές πλήρωμα της Εκκλησίας όπως ενώσει τις προσευχές του στον Ύψιστο υπέρ αναπαύσεως της μακαρίας ψυχής του αοιδίμου Ιεράρχου.

Εμπειρίες : Ένα ταξίδι στους Αγίους τόπους * της κ. Γλύκερίας Αρχοντάκη

2010-02-23T01:14:00.001-08:00

Ένα ταξίδι στους Αγίους Τόπους είναι μοναδική εμπειρία στη ζωή κάθε Χριστιανού.Γεμίζει η καρδιά, τα μάτια, οι αισθήσεις σου, πλημμυρίζεις από εικόνες, από εικόνες που είδε και Αυτός, ο Θεάνθρωπος, που ήρθε στον κόσμο για να μας σώσει, ο Κύριος και Βασιλεύς !
Μετά από ένα τέτοιο ταξίδι, δεν είσαι και δεν μπορείς να μείνεις ο ίδιος άνθρωπος.
Κορυφαίες στιγμές αποτελούν η βάπτιση στα νερά του Ιορδάνη ποταμού, από αυτή τη στιγμή και μετά πρέπει να αποφασίσεις και να παλέψεις για το καλύτερο, το δικό σου και των διπλανών. Βιώνεις την σκηνή όπου το Άγιο Πνεύμα έρχεται με την μορφή περιστεράς για να φωτίσει το μυαλό και να δώσει την ευκαιρία για μια νέα ζωή.
Η άνοδος στο Όρος Σαραντάριο, όπου ο Χριστός αγωνίστηκε με την Αμαρτία για σαράντα ημέρες, κάνει τον Χριστιανό να καταλάβει πόσο πρέπει κι ο ίδιος να αγωνιστεί, να παλέψει και να βγει νικητής στους καθημερινούς πειρασμούς και τις απογοητεύσεις της ζωής.
Ο Χριστιανός πρέπει να είναι αισιόδοξος και καρτερικός.
Η Οδός του Μαρτυρίου, με αποκορύφωμα το Γολγοθά, τον τόπο όπου ο Θεάνθρωπος Κύριος έδωσε την ζωή του για μας, μεταφέρουν το μήνυμα ότι, μετά από ταλαιπωρίες, προβλήματα και δυσκολίες, αν η πίστη μείνει ακλόνητη και το ηθικό υψηλό, η Ανάσταση θα έρθει σίγουρα για όλους μας.
Είναι μια εμπειρία που με την βοήθεια του Κυρίου βίωσα σε αυτό το προσκηνυματικό ταξίδι και θέλησα να την μοιραστώ μαζί σας.
Εύχομαι καλή και ευλογημένη σαρακοστή !

*Νομικού MSc Δημοσίου ΔΙκαίου

Η "Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία" στο Μέγαρο Μουσικής

2010-02-12T06:31:00.000-08:00

Η "Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία" στο Μέγαρο Μουσικής υπό την διεύθυνση του Μουσικολογιωτάτου κ. Λυκούργου Αγγελόπουλου πραγματοποίησε συναυλία αφιερωμένη στην Βυζαντινή Μουσική Τέχνη και το Φυσικό Περιβάλλον στις 4/02/10.
Στην συναυλία παρευρέθηκαν πολλοί φιλόμουσοι, ιεροψάλτες, ιερείς και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος. Την εκδήλωση λάμπρυνε με την παρουσία της η Αυτού Θειοτάτη Παναγιώτητα ο Οικουμενικός Πατριάρχης ο οποίος είπε μεταξύ άλλων.

Ο τὰ πάντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος δημιουργήσας Θεός, ἐδημιούργησε μὲ πολλὴν σοφίαν, μὲ πολλὴν εὐαισθησίαν, μὲ πολλὴν ἀγάπην καὶ μὲ πολλὴν καλαισθησίαν τὸν κόσμον• ἄξιον τῆς σημασίας τῆς λέξεως εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, δηλαδή, κόσμημα! Καὶ κορωνίδα τῆς Δημιουργίας ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον• βασιλέα ἀλλὰ καὶ φύλακα τοῦ κόσμου! Ἡ ἁμαρτία διετάραξε τὰς σχέσεις τοῦ ἀνθρώπου τόσον μὲ τὸν Θεόν, ὅσον καὶ μὲ τὸν συνάνθρωπον καὶ μὲ τὸν περιβάλλοντα κόσμον, μὲ τὰ γνωστὰ εἰς ὅλους θλιβερὰ ἀποτελέσματα. Ὑπῆρξε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι, δυστυχῶς, τὸ μεγάλο «φάλτσο» εἰς τὴν θαυμαστὴν ἁρμονίαν, τὴν ὁποίαν ἐμελούργησεν ὁ Θεός! Ἀλλ’ ἦλθεν ὁ Χριστὸς καὶ μὲ τὸ βιολὶ τῆς ἀγάπης Του, τὸν Τίμιον Σταυρόν, ἐπλημμύρισε τὰ πάντα μὲ τὴν παναρμόνιον μελῳδίαν τῆς σωτηρίας! Συνεχίζων τὸ ἔργον Του ὁ δεύτερος Παράκλητος, τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, ἀδιακόπως διορθώνει τὰς ἰδικάς μας παραφωνίας καὶ μουσουργεῖ τὴν ἀλήθειαν διὰ τῆς ὅλης ζωῆς καὶ τοῦ καθόλου Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας: διὰ τοῦ εὐσεβοῦς δόγματος, τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας, τοῦ καθαροῦ ἤθους, τῆς ἀσκητικῆς διαγωγῆς, τῆς φιλοκαλικῆς θεωρίας, τῆς ἀναγωγικῆς ἱερᾶς τέχνης (ἁγιογραφίας, ὑμνογραφίας, θεοπρεποῦς μέλους κ.λπ.). Εἰς τὸ ποσοστὸν ποὺ τὸ πιστεύομεν, τὸ ἀποδεχόμεθα καὶ ἀγωνιζόμεθα φιλοτίμως νὰ τὸ βιώσωμεν, ἡ ἁρμονία ἀποκαθίσταται, ὁ ἄνθρωπος ἄνω θρώσκει, ἡ δημιουργία ὑγιαίνει, ἡ ζωὴ προχωρεῖ, ὁ κόσμος ξαναγίνεται κόσμημα, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔρχεται καὶ ποιεῖ τὰ πάντα καινά, ἅγια καὶ αἰώνια! Ἐνθυμηθῆτε τοὺς Ἁγίους, παλαιοτέρους καὶ νεωτέρους, καὶ θὰ καταλάβετε!

Το πρόγραμμα της συναυλίας περιλάμβανε «Ἱκετήριο Ἀκολουθία διὰ τὴν προστασίαν τοῦ περιβάλλοντος», στο Α' μέρος και στο Β΄μέρος «Ἀκολουθία τῶν Τριῶν Παίδων» και οι δύο απεδόθησαν θαυμάσια ανταποκρίνόμενες πλήρως στον τίτλο «Ανθρωπος καὶ Περιβάλλον - Οψεις μέσῳ των Τεχνών. Μουσική: Απὸ τὸ Βυζάντιο στὸν Ελληνισμό».

Τριετες Μνημοσυνο Mακαριστού Μητρ. Αιτωλίας και Ακαρνανίας Θεοκλήτου

2010-02-12T00:10:00.000-08:00

Τριετες Μνημοσυνο Μητρ. Θεοκλητου

Την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2010 συμπληρώνονται τρία χρόνια από την κοίμηση του μακαριστού Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρού ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ. Ο μακαριστός ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ εποίμανε τον ευλογημένο λαό της Αιτωλοακαρνανίας για περισσότερα από σαράντα (40) χρόνια και αναδείχθηκε πρότυπο επισκόπου, υπόδειγμα αληθινού ποιμένος, μιμητού του πρώτου Ποιμένος και μεγάλου Αρχιερέως Χριστού.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. ΚΟΣΜΑΣ τιμώντας τη μνήμη του προκατόχου του, την Παρασκευή το πρωί, κατά την έναρξη της ιερατικής συνάξεως που θα πραγματοποιηθεί στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Αγρινίου, μαζί με όλους τους ιερείς της Ιεράς Μητροπόλως, θα τελέσει επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως του αειμνήστου.
Την Κυριακή Α’ Νηστειών (της Ορθοδοξίας) 21 Φεβρουαρίου 2010, θα ιερουργήσει στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, όπου και θα προστεί του επισήμου μνημοσύνου του αειμνήστου, παρουσία των αρχών της περιοχής.
Στη συνέχεια θα τελέσει τρισάγιο στον τάφο του στην Ιερά Μονή Παναγίας Ελεούσης Αιτωλικού, ενώ με προτροπή του, την Κυριακή της Τυρινής (14 Φεβρουαρίου) θα τελεσθεί σε όλους τους Ιερούς Ναούς της Ιεράς Μητροπόλεως επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως της μακαρίας ψυχής του αοιδίμου Ιεράρχου.

Επίσκεψη της Α.Θ.Π του Οικουμενικού Πατριάρχου στα συσσίτια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

2010-02-05T00:35:00.000-08:00

Η Αυτού Θειοτάτης Παναγιώτης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ κατά την διάρκεια της επισκέψεώς του στην Ελλάδα και αφού συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών στο γραφείο του στην Αρχιεπισκοπή σε μια όπως ελέχθη όχι εθιμοτυπική συνάντηση αλλά «επίσκεψη αδελφού προς αδελφό» βρέθηκε την Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου στα συσσίτια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών όπου τον υποδέχτηκε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ. Τα συσσίτια που βρίσκονται στο κέντρο των Αθηνών στην πλατεία Ομονοίας φιλοξενούν καθημερινά αστέγους, εξαρτημένους από ουσίες και μετανάστες στους οποίους μοιράζουν 1600 μερίδες φαγητού.
Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης βλέποντας το έργο της Αρχιεπισκοπής δήλωσε :
«Είμαι ευγνώμων στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών ο οποίος οδήγησε τα βήματά μου προκειμένου να δω το θαυμάσιο και τεράστιο κοινωνικό έργο που επιτελείται από την Εκκλησία της Ελλάδος. Είδα στα μάτια των ανθρώπων τον πόνο αλλά και την ανακούφιση από τη θαλπωρή της Εκκλησίας. Εκφράζω τα συγχαρητήριά μου στον Αρχιεπίσκοπο γι’ αυτήν τη χριστιανική πρωτοβουλία, να περιθάλψει τους ενδεείς αδελφούς μας. Η Εκκλησία δείχνει το σεβασμό της προς το ανθρώπινο πρόσωπο, την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου με αγάπη και διακριτικότητα, χωρίς να ταπεινώνει και να εξευτελίζει τους συνανθρώπους μας. Αποχωρώ συγκλονισμένος μ’ αυτά που είδα και έζησα».
Ενώ ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών ευχαριστώντας τον Οικουμενικό Πατριάρχη είπε τα εξής : «Η Εκκλησία εφαρμόζει το λόγο του Κυρίου: ''επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με''». Και πρόσθεσε: «Είναι άλλο πράγμα να κρίνει και να κατακρίνει κανείς από τον καναπέ του σπιτιού του και άλλο να βρίσκεται εδώ, να βλέπει τον ανθρώπινο πόνο και να αποφασίζει ποιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής».

Η ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΓΙΟΡΤΑΣΤΗΚΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΟΥΜ

2010-01-29T09:15:00.000-08:00

Μέ τήν συμμετοχή ὅλων τῶν μαθητῶν, ὅλων τῶν βαθμίδων τοῦ Δημοτικοῦ, τοῦ Γυμνασίου καί τοῦ Λυκείου καί μέ τήν παρουσία τῶν διδασκάλων, τῶν καθηγητῶν και τῶν Διευθυντῶν τῶν δύο σχολείων τῆς κυρίας Εὐγενίας Γεωργιάδου καί τῆς κυρίας Σοφίας Παξιβάνη, τελέσθηκε σήμερα ἡ Θεία Λειτουργία, στό τέλος τῆς ὁποίας πραγματοποιήθηκε καί ἀρτοκλασία.
Προηγουμένως τά παιδιά εἶχαν ἀκούσει κατάλληλη καί ἐπίκαιρη ὁμιλία ἀπό τόν Θεολόγο Καθηγητή κύριο Μύρωνα Κουτσαγγέλη.
Τῆς Θείας Λειτουργίας χοροστάτησε ὁ Σεβασμιώτατος, ὁ ὁποῖος στό τέλος μίλησε ξεχωριστά γιά ἕνα ἕκαστον Ἱεράρχη, μεταφέροντας ἕνα μήνυμα ἀπό τόν Βασίλειο τόν Μέγα, ἕνα μήνυμα ἀπό τόν Γρηγόριο τόν Θεολόγο καί ἕνα μήνυμα ἀπό τόν Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο.
Τόνισε ὅτι καί οἱ Τρεῖς ἦταν οἱ ἄνθρωποι τῆς πράξης καί κατόπιν τῆς θεωρίας.
Εὐχήθηκε στό Θεό, ἔστω καί ἕνα ἀπό τά παιδιά μας σήμερα, στίς παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες πού ζοῦμε, νά πάρει κάτι ἀπό τό πνεῦμα τοῦ ἑνός ἤ καί τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τούς ὁποίους σήμερα τιμᾶ καί προβάλλει ἡ Ἐκκλησία.
Ἀπό τόν Βασίλειο τήν λιτότητα Του, ἀπό τόν Γρηγόριο τήν ὑψηλή Του Θεολογία καί ἀπό τόν Χρυσόστομο τήν μεγάλη Του ἀγάπη γιά τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο, πού εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.
Καί οἱ τρεῖς ἦταν “ἐραστές” τοῦ Θεοῦ. Καί ὡς ἐρωτευμένοι μέ τό Θεό δέν μποροῦσαν παρά νά ἀγαποῦν μόνιμα, σταθερά καί ἀδιάκοπα ὅ,τι Ἐκεῖνος ἔπλασε.
Μέ αὐτά τά λόγια κατέληξε ὁ Σεβασμιώτατος τήν ὁμιλία του καί παρότρυνε καί πάλι καί παρεκάλεσε ὅλους τούς καθηγητάς, τούς διδασκάλους, τά παιδιά καί τήν παροικία ὅλη, νά συμβάλλουν ὁ καθένας μέ τό δικό του τρόπο στήν ἐπικείμενη, εὐλογημένη καί ἱστορική ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχου, κατά τά τέλη Φεβρουαρίου, ἐδῶ στό Χαρτούμ.
Γιά δεύτερη φορά, ἐδόθησαν στά παιδιά εἰδικά φανελάκια, τά ὁποῖα καί θά φοροῦν κατά τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχου.
Ἔτσι μέ ἁπλότητα ἔληξε ἡ Μεγάλη Γιορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ἐδῶ στό Χαρτούμ. (Iερά Μητροπολις Χαρτούμ)

Η συνεργάτιδα μας αείμνηστη Ευφροσύνη Τσακάλου - Παπαγαλάνη στον Ατλαντα Προσωπικοτήτων της Αιτωλοακαρνανίας.

2010-01-27T13:07:00.000-08:00

१३६ Ψαλμός υπό του Χοράρχου Χρήστου Βουλδή *

2010-01-17T09:31:00.000-08:00

πρωτοψάλτου Ι.Ν.Αγ. Θωμά Αγρινίου

Το μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας του κόσμου * του Πανοσιολογιωτάτου π. Αντωνίου Βούλκου

2010-01-17T09:25:00.000-08:00

*προισταμένου Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Ξάνθης

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΙΣ(06.01.2010).

2010-01-14T00:22:00.000-08:00

Μετ’ ἐκκλησιαστικῆς μεγαλοπρεπείας καί τάξεως ἑωρτάθη ἐν τοῖς Πατριαρχείοις ἡ λαμπρά ἑορτή τῆς ἐν τοῖς ρείθροις τοῦ Ἰορδάνου Ἐπιφανείας τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, κατά τόν Ἑσπερινόν μετά τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου τήν παραμονήν, Τρίτην, 5ην ἰδίου, ἐν μέσῳ πυκνοῦ ἐκκλησιάσματος ἐξ ὁμίλου Καθηγητῶν τοῦ 4ου Λυκείου Τρικάλων, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Ἐλλογ. κ. Γεωργίου Γενιτζάκη, Λυκειάρχου, ἐκ πολυμελοῦς ὁμίλου τοῦ Σώματος Ἑλλήνων Προσκόπων (Σ.Ε.Π.), ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Ἐντιμ. κ. Χρήστου Σταθοπούλου, Προέδρου αὐτοῦ, ἐκ μελῶν τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος Μπάρι, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Ἐντιμ. κ. Ἰωάννου Θεοδοσίου, Ἰατροῦ, Προέδρου αὐτῆς, καί ἐκ τῶν 4ου, 8ου καί 11ου ΚΑΠΗ Θεσσαλονίκης καί τῆς Μικτῆς Χορῳδίας αὐτῶν, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Ἐντιμ. κ. Θεοδώρου Ἀσπασίδη, Δικηγόρου, πρός οὕς ὁ Πατριάρχης ἀπηύθυνε πατρικούς λόγους.

Τήν ἑπομένην, Τετάρτην, 6ην ἰδίου, προέστη τῆς Πατριαρχικῆς καί Συνοδικῆς Θείας Λειτουργίας τῆς Ἑορτῆς, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ, Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Σεβαστείας κ. Δημητρίου καί Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ.

Ἐν τῷ τέλει τῆς Δοξολογίας, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐτέλεσε τόν Μέγαν Ἁγιασμόν, ἁγιάσας ἐν συνεχείᾳ τούς συλλειτουργούς Αὐτοῦ ἁγίους Ἀρχιερεῖς, τούς Κληρικούς τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς, τούς Ἐξοχ. κ. κ. Ἰωάννην Πανάρετον, ἐκπροσωποῦντα τήν ἔντιμον Κυβέρνησιν τῆς Ἑλλάδος, καί Φώτιον Ξύδαν, Πρέσβυν τῆς Ἑλλάδος ἐν Ἀγκύρᾳ, ᾧτινι καί ηὐχήθη ἐπί τῇ ὀνομαστικῇ αὐτοῦ ἑορτῇ, καί τόν Ἐντιμ. κ. Βασίλειον Μπορνόβαν, Γενικόν Πρόξενον τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα.

Κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Πέργης κ. Εὐάγγελος καί Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανός, ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης κ. Νεκτάριος Σελαλματζίδης, Ἐπίτροπος τοῦ Παναγίου Τάφου ἐν τῇ Πόλει, ὁ Ἐξοχ. Πρέσβυς κ. Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, Γεν. Γραμματεύς τοῦ Ὀργανισμοῦ Οἰκονομικῆς Συνεργασίας Μαύρης Θαλάσσης «ΟΣΕΠ» («ΒSEC» Black Sea Economic Cooperation Organization), ὁ Ἐξοχ. κ. Γεώργιος Παυλίδης, Νομάρχης Ξάνθης, ὁ Ἐντιμ. κ. Στέφανος Ταμβάκης, Πρόεδρος τοῦ Συμβουλίου Ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ (Σ.Α.Ε.), μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Ἀρτέμιδος, στελέχη τοῦ ἐνταῦθα Δημοκρατικοῦ Κόμματος («Demokrat Parti»), ἄλλοι ἐπίσημοι, ὡς καί πλῆθος προσκυνητῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καί πιστοί ἐντεῦθεν.

Μετά τό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, μετά τῶν Σεβ. Ἀρχιερέων, καί τῶν κωδώνων κρουομένων χαρμοσύνως, μετέβη ἐν πομπῇ εἰς τήν ἀποβάθραν τοῦ Φανα- ρίου, ὅπου προέστη τῆς τελετῆς τῆς Καταδύσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἰς τήν θάλασσαν καί ηὐλόγησε τούς κατακλύσαντας τάς ὁδούς εὐλαβεῖς πιστούς. Τόν Σταυρόν ἀνέσυρεν ἐκ τῆς θαλάσσης ὁ Ἐντιμ. κ. Παναγιώτης Κουζινός, ἐξ Ἴμβρου, κάτοικος νῦν Ἀθηνῶν, εἰς ὅν ὁ Πατριάρχης ἀπένειμεν ἐπιστήθιον χρυσοῦν σταυρόν εἰς εὐλογίαν, ὡς καί ἀναμνηστικά εἰς τούς ὑπολοίπους κολυμβητάς.

Άξιον Αγάπης * το χαμομηλάκι

2010-01-05T00:40:00.000-08:00

Άξιον Αγάπης,

το παιδικό χεράκι που υψώνεται,
αναζητώντας το δικό μας,
η πληγωμένη παιδική καρδιά,
τα ψελλίσματα και τα ακαθόριστα λογάκια,
ο στριμωγμένος φόβος
στις σκοτεινές γωνιές της άδικης τιμωρίας.

Άξιον Αγάπης
το δάκρυ σε γελαστά ματάκια,
το χεράκι που διπλώνει
τα χρυσόχαρτα της κοντοήμερης θύμησής
και τα απιθώνει στο συρτάρι της καρδιάς του,
πλάι στα χρώματα
και τις ξυλομπογιές των ονείρων του,
για να μείνουν εκεί, για πάντα,
ενθυμήματα Αγάπης…

Άξιον Αγάπης
το ορφανεμένο παιδάκι
που γυρεύει αγκαλιά να ακουμπήσει,
το εργατάκι που σπουδάζει
στους δρόμους την απανθρωπιά μας,
που ανιχνεύει ώρα την ώρα
το βιαστικό μας προσπέρασμα
έχοντας καταχωνιασμένη
μα σε επιφυλακή ακοίμητη
την άσβεστη ελπίδα του….

Άξιον Αγάπης
το πλατύ παιδικό χαμόγελο,
κουβαλητής της ανθοφόρας Άνοιξης,
δώρο – αντίδωρο
στο δικό μας-μίζερα ανέξοδο-,
τυχαίο ή αμήχανο
γεμάτο οίκτο, υπομειδίαμα....

Oι κραυγές παιδιών κακοποιημένων,
οι δαγκάνες του πόνου
στα τρυφερά τους μέλη,
ο απίστευτος πόνος της προδοσίας,
τα παραπονεμένα «γιατί;;;» της αδικίας,
που ποτέ και από κανέναν
δε θα απαντηθούν.

Άξιον Αγάπης
οι αγκαλιές που σφίγγουν
αρκουδάκια και κούκλες πάνινες,
σωσίβια και καταφύγια ζωής,
μιας και λύκοι-υπάνθρωποι
κλάδεψαν βίαια
κάθε άλλη τους χαρά....

Tα μαύρα από πείνα ματάκια
που «χορταίνουν» από τα πιάτα
που δεν φροντίσαμε να γεμίσουμε,
οι ψυχούλες που είναι πρόθυμες
να συγχωρήσουν
κάθε μας σε βάρος τους αμάρτημα,
έγκλημα ή απάνθρωπη αδιαφορία.

Άξιον Αγάπης
κάθε παιδί – Χαμομηλάκι
όπου γης,
όποιας φυλής,
όποιας πατρίδας.

*Επικοινωνήσαμε με τους φίλους μας από το "χαμομηλάκι" γιατί συγκινηθήκάμε και ενθουσιαστήκαμε από την προσπάθειά τους η οποίοι μας έδωσαν το παραπάνω πόνημα για να το δημοσίευσουμε στο "ψαλτηρι" μας.Μας άγιξε στην καρδιά μας... η κραυγή αγωνίας από πονεμένες παιδικές ψυχές που από την χαραυγή της ζωής τους στάθηκαν άτυχες και γνώρισαν το πιο σκληρό πρόσωπο του αδυσώπητου σύγχρονου "ανθρώπου" και ακόμη χειρότερα το άγγιγμα του ανθρωποειδούς που στοχεύει στο σώμα και την ψυχή τους...Καλή συνέχεια στο "χαμομηλάκι"!!! Θα 'μαστε παντα εδώ και ΄μεις συμπαραστάτες στην προσπάθειά του.Παρακάτω δυο λόγια για το τι είναι το "χαμομηλάκι"

"Επειδή πολλοί δεν ξέρουν τι σημαίνει μια παγωμένη καρδιά μέσα σε παιδικό στέρνο,
Επειδή δε γνωρίζουν οι πολλοί τι είναι να σκίζει ο πόνος την καρδιά ενός παιδιού,
Επειδή πάμπολλα παιδάκια κακοποιούνται με πολλούς, φοβερούς τρόπους,
Επειδή το ξύλο δε βγήκε από τον παράδεισο αλλά από τη δική μας κόλαση,
Επειδή πολλοί γονείς, κάνουν σφάλματα ολέθρια στην ανατροφή των παιδιών τους,
Επειδή παιδάκια-σκλάβοι φτιάχνουν με πληγωμένα χεράκια τα πολύτιμα χαλιά μας,
Επειδή ένα άδειο πιάτο πετάμε μπροστά σε εκατομμύρια πεινασμένα ματάκια,
Επειδή τα παιδιά-θύματα πολέμων αναφέρονται αδιάντροπα ως παράπλευρες απώλειες,
Επειδή το κακό, που παράγινε, γέμισε λύπη την ψυχή μας….

Και μετά, επειδή η λύπη έγινε οργή
μια συντροφιά, η δικιά μας, από φίλους αγαπημένους,
φτιάξαμε αυτή τη σελίδα,
για να μη μείνουμε στην οργή και τη λύπη, αλλά…
Επειδή η ΑΓΑΠΗ μας για τα παιδιά είναι μεγάλη
είπαμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε…
να φωνάξουμε,
να ακουστούμε,
να ενημερωθούν όλοι για το κακό που συντελείται,

Επειδή πιστεύουμε ότι
αν … αν,
ΟΛΟΙ, ΟΛΟΙ
προσπαθήσουμε
ΠΟΛΥ, ΠΟΛΥ, ΠΟΛΥ
τότε
ΠΟΛΛΑ
ΠΟΛΛΑ μπορούν να γίνουν,

Για να γίνουν όλα καλύτερα για τα παιδιά,
Για να βλέπουμε παιδάκια γελαστά,
Για να έχουν ΟΛΑ τα παιδιά το πιάτο τους γεμάτο,
Για να έχουν ΟΛΑ τα παιδιά μια αγκαλιά να κρύβονται,
Για να μπορούν ελεύθερα να μαθαίνουν και να παίζουν,
Για να προστατεύονται από τις αρρώστιες,
Για να γίνουν αυστηρότεροι οι νόμοι εναντίον των παιδεραστών,
Για να εφαρμόζονται οι νόμοι οι σχετικοί με την παιδική κακοποίηση,
Για να διοριστούν ικανοί παιδοψυχολόγοι στα σχολεία όλων των βαθμίδων
και άλλα πολλά….

Και βαφτίσαμε τη συντροφιά μας,
ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΧΑΜΟΜΗΛΙΟΥ,
επειδή το χαμομηλάκι βρίσκεται παντού,
στην εξοχή και την πόλη
και για να το δεις πρέπει να σκύψεις,
για να μην το πατήσεις πρέπει να προσέξεις.
Δεν κάνει φιγούρα, είναι ταπεινό σαν τα παιδάκια,
μικρό και ταπεινό,
αλλά η απαλή και διακριτική μοσχομυρωδιά του
γεμίζει τον αέρα και ευφραίνει τις καρδιές μας.
Αγαπάει τον ήλιο και στρέφει στο Φως το κεφαλάκι του,
και είναι ιαματικό με τρόπους πολλούς,
και καλλωπιστικές ιδιότητες έχει,
και είναι ευλογημένο….

Δεν φιλοδοξούμε να γίνουμε γνωστοί ως φυσικά πρόσωπα,
δεν επιδιώκουμε κέρδος υλικό ή άλλο,
θέλουμε απλά να γίνει γνωστή η σελίδα μας,
να αυξηθεί ο αριθμός των φίλων της ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ ΤΟΥ ΧΑΜΟΜΗΛΙΟΥ
για να βοηθήσουμε έστω και ένα, ένα παιδάκι – χαμομηλάκι."
http://hamomilaki.blogspot.com

ΑΝΑΛΥΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΜΔ’ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ * του πανοσιολ. π. Σεραφειμ Κουλιανόπουλου

2010-01-04T07:16:00.000-08:00

Ο συγγραφέας αυτής της ομιλίας είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Μέσα σε αυτήν την ομιλία του δεν υπάρχουν στοιχεία, ούτε των σπουδών του, ούτε της καταγωγής του, άλλα ούτε γενικά δεν αναφέρονται στοιχεία σχετικά με τον βίο του.

Η ομιλία αυτή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου μπορεί να ενταχθεί σε μία σειρά από λόγους δηλαδή σε μία συλλογή από λόγους.

Για το πότε και που εξεφώνησε αυτήν την ομιλία ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δεν έχουμε πληροφορίες, οι μόνες πληροφορίες που αναφέρονται και μέσα στο κείμενο είναι ότι την ομιλία αυτή την εξεφώνησε την ώρα που ήρθαν, που έφτασαν οι πρεσβύτεροι – οι προϊστάμενοι της Εκκλησίας της Μιλήτου στο μέρος όπου ήταν ο Ιερός Χρυσόστομος, αφού πρώτα τους είχε προσκαλέσει ο ίδιος.

Αυτό το κείμενο είναι μία πραγματική ομιλία και μπορεί να ενταχθεί στο ομιλητικό είδος του λόγου.

Αυτή η ομιλία μας μιλάει για ένα λόγο τον οποίο τον εξεφώνησε ο Ιερός Χρυσόστομος την ώρα που έφτασαν οι προϊστάμενοι της Μιλήτου στο μέρος όπου ήταν ο Ιερός Χρυσόστομος, τους μιλάει για το πώς πρέπει να είναι ήσυχοι και ήρεμοι άνθρωποι και να μην προβάλουν ποτέ τον εαυτό τους, να μην περιαυτολογούν, ακόμη τους λέει ότι πρέπει να είναι ταπεινόφρονες προς όλους και τους διδάσκει μερικά παραδείγματα ταπεινοφροσύνης.

Αφού λοιπόν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει τα όσα θέλει να πει στους προϊσταμένους και τους διδάσκει τα παραδείγματα, τους αναφέρει παραδείγματα πώς να είναι κοντά στο Χριστό και για την ανδρεία στην οποία και επιμένει, σε όλα αυτά τα παραδείγματα ο Ιερός Χρυσόστομος πουθενά δεν εξυψώνει τον εαυτό του και δεν αναφέρει μέσα στα παραδείγματα τίποτα το εξαίρετο για τον εαυτό του.

Στη συνέχεια λοιπόν τους λέει ότι το Άγιο Πνεύμα τους έκανε Επισκόπους αυτούς ώστε να προσέχουν το ποίμνιο τους δηλαδή για να ποιμαίνουν την Εκκλησία του Θεού και ακόμη τους λέει ότι με την χειροτονία έχουν λάβει τρεις υποχρεώσεις από το Άγιο Πνεύμα που είναι πολλοί σημαντικές και πρέπει να τις τηρούν για το καλό του ποιμνίου τους, αυτές οι υποχρεώσεις είναι οι εξής: α) από το Άγιο πνεύμα λέγει, έχετε λάβει τη χειροτονία· διότι αυτό σημαίνει το «έθετο»· αυτή είναι η μία υποχρέωση, β) έπειτα «για να ποιμαίνετε την Εκκλησία του Θεού»· να και η δεύτερη και γ) «την οποία», λέγει, «απέκτησε με το δικό του αίμα» (αυτά τα λόγια είναι ακριβώς τα ίδια λόγια μέσα από το κείμενο).

Ο Ιερός Χρυσόστομος το λόγο του τον εκφωνεί με ενότητα και έχει μία συνέπεια στη διαπραγμάτευση του θέματος.

Στο λόγο του ο Ιερός Χρυσόστομος δεν χρησιμοποιεί ρητό, το μόνο που χρησιμοποιεί σε αυτόν εδώ το λόγο είναι ορισμένα παραδείγματα – χωρία της Αγίας Γραφής.

Αυτός εδώ ο λόγος έχει σχέση με την ομιλία γιατί μας αναφέρει μέσα, πολλά χωρία της Αγίας Γραφής και ερμηνεύει – αναλύει πολλά παραδείγματα και διδάγματα που εφαρμόζονται ακόμη και σήμερα στη ζωή των Χριστιανών.

Το ύφος που χρησιμοποιεί εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος είναι λιτό ύφος και κατανοητό όπως άλλωστε και κάθε του ομιλία – λόγος του.

Η γλώσσα του λόγου αυτού μπορεί να θεωρηθεί ως μικτή γιατί αναφέρει και απλά παραδείγματα μέσα, τα οποία να είναι κατανοητά από όλους, αλλά αναφέρει και παραδείγματα που είναι για μορφωμένους ανθρώπους όπως τους Επισκόπους και σε ορισμένα σημεία αναφέρει στοιχεία της Αγίας Γραφής.

Σε αυτόν εδώ τον λόγο ο Ιερός Χρυσόστομος δεν έχει εξάρτηση από παλαιότερους ομιλητές και η έκταση του λόγου του – της ομιλίας του είναι κανονική.

Το θέμα της ΜΔ’ ομιλίας (λόγου) του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου είναι οι προτροπές και οι συμβουλές που δίνει στους Επισκόπους ώστε να είναι ταπεινόφρονες, να είναι κοντά στο Χριστό και στην Εκκλησία, να μην περιαυτολογούν, να έχουν ανδρεία μέσα τους, να γνωρίζουν ότι έγιναν Επίσκοποι με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος για να ποιμαίνουν με ζωντάνια και μεγαλύτεροι ασφάλεια αλλά και περισσότεροι ευθύνη το ποίμνιο το οποίο τους έδωσε η Εκκλησία. Τελειώνοντας αυτήν την ομιλία του ο Ιερός Χρυσόστομος τους λέει: "Ας αγαπήσομε λοιπόν τον Χριστό· διότι η πρώτη εντολή είναι· «Ν’ αγαπήσεις τον Κύριο το Θεό σου· δεύτερη δε ομοία αυτής είναι· και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου»" και τους λέει ακόμη χαρακτηριστικά ότι την δεύτερη εντολή την πέτυχαν και αυτός αλλά και αυτοί και ότι χρειάζεται να πετύχουν την πρώτη εντολή γιατί την χρειαζόμαστε όλοι μας σε υπερβολικό βαθμό.

Ο Ιερός Χρυσόστομος μένει συνεπής στο θέμα που αναπτύσσει. Οι επί μέρους ιδέες που αναπτύσσει εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος είναι ότι: α) δεν πρέπει να είμαστε υπερήφανοι αλλά ταπεινόφρονες και β) πρέπει να αγαπούμε τον Χριστό και την Εκκλησία αλλά και τον πλησίον μας.

Όπως σε κάθε του ομιλία αλλά και λόγο ό Ιερός Χρυσόστομος έτσι και εδώ χρησιμοποιεί πολύ εύστοχα την Αγία Γραφή αλλά και τους Θείους και Ιερούς Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Αυτός εδώ ο λόγος που εξεφώνησε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έχει και Βιβλικό αλλά και Χριστολογικό χαρακτήρα γιατί μας αναφέρει και παραδείγματα μέσα από την Αγία Γραφή, παραδείγματα ιστορικά αλλά και παραδείγματα που έχουν σχέση με το Χριστό.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο λόγος αυτός του Αγίου Χρυσοστόμου έχει και κάποιον κοινωνικό χαρακτήρα γιατί καταπιάνεται με τον τρόπο τον οποίο πρέπει ο Επίσκοπος να ποιμαίνει το ποίμνιό του. Τα επιχειρήματα τα οποία χρησιμοποιεί ο Ιερός Χρυσόστομος είναι βιβλικά και ιστορικά επιχειρήματα.

Χρησιμοποιεί όπως προαναφέραμε και πιο πάνω βιβλικά και ιστορικά παραδείγματα μέσα στο λόγο του ο Ιερός Πατήρ και τα χρησιμοποιεί με πολύ μεγάλη επιτυχία.

Ο Ιερός Χρυσόστομος θα μπορούσαμε να πούμε με μεγάλη σιγουριά ότι πέτυχε το σκοπό του με αυτήν εδώ την ομιλία – με αυτόν εδώ το λόγο του, το λέμε αυτό γιατί ο Ιερός αυτός Πατήρ της Εκκλησίας μας μπορούμε να πούμε ότι όπου και αν μιλούσε πετύχαινε πάντα το σκοπό του με την ομιλία του και αυτό το πετύχαινε γιατί με τον τρόπο που τα έλεγε σε κρατούσε πάντα σε επαγρύπνηση και τα λόγια του έπιαναν τόπο.

Ο λόγος του Αγίου Ιωάννου είναι και διδακτικός και εποικοδομητικός λόγος γιατί επικεντρώνεται και καταπιάνεται με ορισμένα πράγματα και έτσι μ’ αυτό τον τρόπο κερδίζει πάντα τους ακροατές του.

Ωστόσο θα μπορούσαμε να πούμε με μεγάλη ευκολία ότι ό Ιερός Χρυσόστομος δεν παρασύρεται από τη ρητορική σε υπερβολές και δε ζημιώνει το περιεχόμενο του λόγου του.

Σήμερα αυτή η ομιλία, αυτός ο λόγος του Ιερού Χρυσοστόμου θα μπορούσε να σταθεί τόσο και από άποψη μορφής όσο και από άποψη περιεχομένου, θα μπορούσε να σταθεί γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι και θα είναι πάντα σύγχρονος.

* Ιεροδιάκονος Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

Χριστουγεννιάτικο μήνυμα Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Ειρηναίου

2009-12-24T04:38:00.000-08:00

Χριστούγεννα και πάλιν, τούτον τον χρόνο, 2009. Σήμερα και πάλιν, πάντοτε, είναι μπροστά μας τα Χριστούγεννα. Μια αληθινή πραγματικότητα, την οποία βιώνει αιώνες τώρα η Εκκλησία μας, οι Αγιοι όλων των αιώνων και ο λαός της. Μια πραγματικότητα μέσα στη ζωή μας, όχι μόνον εις τις σκέψεις, εις τον νου μας, αλλά και εις την ζωή, τα συναισθήματα, όλο μας το «είναι», όλη μας την ύπαρξη. Η πραγματικότητα αυτή εκφράζεται και σήμερα με τους λόγους του παραπάνω ύμνου: «δι' ημάς εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός». Ο Προαιώνιος Θεός εγεννήθηκε, «νέο παιδί», για εμάς τους ανθρώπους. Τι θαύμα! Τι τιμή! Τι αγάπη! Τι δόξα! Τι έκανε ο Θεός για μας με τα Χριστούγεννα και την ενανθρώπησή Του!

Ποιο είναι, όμως, το νόημα και το μεγαλείο της Γεννήσεως του Χριστού;

Αγαπητοί μου αδελφοί,

«Σήμερον Χριστός γεννάται...». Αυτή είναι μια αλήθεια την οποία παραλαμβάνομε από την Παράδοσή μας, τα βιώματα, τις εμπειρίες της Εκκλησίας, των Αγίων και του ευσεβούς λαού μας, διά μέσου των αιώνων. Σκιρτά ο λαός μας και σκιρτούμεν όλοι μας, γιατί «δι' ημάς εγεννήθη... σήμερον» ο Χριστός, ο Θεάνθρωπος. Όχι για κάποιους άλλους ανθρώπους μόνον, οι οποίοι έζησαν σε κάποιες άλλες εποχές και καταστάσεις του παρελθόντος, του μακρινού ή του κοντινού, αλλά και για εμάς τους ανθρώπους του 21ου αιώνα. Για εμάς, το πρόσωπο του καθενός μας, με το όνομα και την ιδιαιτερότητά του, αλλά και όλους. Για εμάς, τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Εμάς τους ανθρώπους του «σήμερον» με τις πολλές αδυναμίες, τις ασθένειες, τις ανασφάλειες, τις αβεβαιότητες, τους τόσους προβληματισμούς. Εμάς τους ανθρώπους, οι οποίοι όλο και λιγώτερη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση έχομε. Φόβοι, φοβίες, καχυποψίες, κακίες, λάθη, αμαρτίες, πολλά διλήμματα και ερωτήματα μας βασανίζουν. Τι είμαστε, πού πάμε, τι κάνομε, τι αξίζομε; Αξίζει να ζούμε; Πώς και γιατί; Και όχι μόνον εμείς, αλλά και οι άλλοι αδελφοί μας, όλοι. Όλος ο κόσμος... Πόσον αξίζομεν, πώς ζει ο κόσμος και πού πηγαίνει; Γιατί είναι, όπως είναι ο κόσμος εις τον οποίον ζούμε;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχουν πουθενά αισιόδοξες, ξεκάθαρες, ουσιαστικές, ελπιδοφόρες απαντήσεις. Πουθενά, παρά μόνον εις την Εκκλησία, εις την Αλήθεια, τα βιώματα και τον Πολιτισμό Της. Εμείς όλοι και ο καθένας μας χωριστά, έχομεν αξία και μέλλον και μπορούμε και πρέπει να ζούμε και να αγαπούμε την ζωή και το πρόσωπό μας και όλον τον κόσμο μας, επειδή για εμάς εγεννήθηκε παιδί νέο, ο Θεός ο Προαιώνιος.

Όλη η αξία, την οποίαν έχομεν ως άνθρωποι, βρίσκεται στο γεγονός ότι εγεννήθηκε και γεννάται για εμάς ο Προαιώνιος Θεός. Από εδώ αντλούμε όλη την αξία και όλο το νόημα της ζωής μας. Τα Χριστούγεννα, η Γέννησις του Χριστού μας βεβαιώνουν για την αξία μας. Σηκώνομε το κεφάλι μας ψηλά σήμερα. Βεβαιώνομαστε ότι αξίζει να ζούμε, να εργαζώμαστε, να δημιουργούμε να χαιρώμαστε, να προοδεύωμε και να αγωνιζώμαστε, γιατί για εμάς γεννήθηκε και γεννάται ο Χριστός. Τι άλλο θέλομε καλύτερο; Τι άλλο σημαντικώτερο περιμένομε να συμβεί εις την ζωή μας; Τι πιο αισιόδοξο; Τι πιο μεγάλο και ωραίο;

Εδώ αξίζει να βρούμε και να στηρίξωμε όλη την αξία και την αυτοεκτίμησή μας. Εδώ είναι η ουσία της ζωής μας. Οπωσδήποτε όχι εις τα τρεχάματα, τα άγχη και τα κέρδη μας. Όχι εις τις μικρές ή τις μεγάλες απολαύσεις μας, όχι εις τον υπερκαταναλωτισμό μας, όχι εις τις αμαρτίες μας. Όχι εις το μικρόψυχο «εγώ» μας. Όχι στις αυτοφυλακίσεις μας και τα ανθρώπινα τεχνάσματα και τα «βολέματά» μας, τα οποία δεν κρατούν πολύ, γιατί δεν είναι αιώνια ούτε αληθινά ούτε χρήσιμα για κανένα.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Με αυτά τα δεδομένα για τα σημερινά, τα αιώνια Χριστούγεννα, η ζωή μας αλλάζει, αξίζει, είναι ωραία, ευλογημένη, δώρο και ευλογία του Θεού.

Να γιορτάσωμε λοιπόν, σήμερα, με πολλή χαρά και αγαλλίαση στο Ηράκλειο, στα χωριά, στις πόλεις και στην ύπαιθρο, στα σπίτια, στα σχολεία, στα καταστήματα, στις Υπηρεσίες μας, ακόμη και στα χωράφια μας. Να σηκώσωμε και εμείς το κεφάλι ψηλά, όπως οι μάγοι και οι ποιμένες. Να αναπέμψωμε δοξολογία στον Θεό. Να συμψάλωμε με τους Αγγέλους το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία».

Να βεβαιωθούμεν ότι αξίζει να ζούμε και να προχωρούμε στη ζωή μας με σιγουριά, με χαρά και με αυτοπεποίθηση. Με τους δικούς μας, αλλά και με τους ξένους, οι οποίοι «εκ της Περσίας» και από άλλες χώρες έρχονται κοντά μας. Με τα παιδά μας μικρά και μεγάλα, κοντά των, μαζύ των. Με αγάπη, κατανόηση και σεβασμό προς αυτά και αυτών προς εμάς. Με τους γονείς, τους ανθρώπους, νέους και ηλικιωμένους, όλους. Να ξαναβρούμε την ομορφιά και τη ζεστασιά της ζωής μας με τα φετινά Χριστούγεννα.

Για όλους αυτούς τους λόγους και με αυτό τον τρόπο να γιορτάσωμε και τούτο το χρόνο τα δικά μας Χριστούγεννα. Όλοι μας, όπου και αν ζούμε, στα σπίτια μας, στην Κρήτη, στην Ελλάδα, σ' όλο τον κόσμο και με όλους τους ανθρώπους, παιδιά του Θεού και αδελφούς μας.

Χρόνια πολλά, ευλογημένα και ειρηνικά.

Ευλογημένο και σωτήριο το ερχόμενο νέον έτος, 2010.

Με πατρικές ευχές και πολλήν εν Κυρίω αγάπη

Ο Κρήτης Ειρηναίος

Χαρούμενες και Ευτυχισμένες Εορτές!

2009-12-15T12:40:00.000-08:00

«Γηγενείς σκιρτάτε και χαίρεσθε, τάξεις των αγγέλων ευφραίνεσθε Δέξαι Βηθλεέμ τον Δεσπότην σου, Βασιλέα πάντων και Κύριον… Φως εν τω σπηλαίω ανέτειλε και τοις εν τω σκότει επέλαμψε Χαίρουσα η φύσις αγάλλεται και πανηγυρίζει κι ευφραίνεται» (βυζ.κάλαντα)

Ευκαιρία των εορτών της Θείας Επιφανείας και του ερχομού το νέου έτους Ευχόμαστε σε όλους τους φίλους και φίλες αναγνωστες υγεία, χαμόγελο και αγάπη!

Το "ΨΑΛΤΗΡΙ" θα εορτάσει με τους ομογενείς και ορθόδοξους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στην Washington D.C από όπου θα έχουμε με το νέο έτος και ρεπορτάζ.Αν κάποιοι φίλοι/φίλες βρίσκονται εκεί τις Άγιες ημέρες θα χαρούμε να τους γνωρίσουμε!
Με εκτίμηση,
Η Συντακτική Επιτροπή

Για επικοινωνία της ημέρες των Χριστουγέννων στην Αμερική παραθέτουμε τα email των μελών της Συντακτικής επιτροπής που θα βρίσκονται στην Washington D.C.

Χαράλαμπος Καραπάνος - Αρχισυντάκτης : harrys.karapanos@gmail.com
Δημητριος Ρώτας - Φωτορεπόρτερ : seirios@tellas.gr
Ελένη Δαουτσάλη - Ρεπόρτερ : eleni.daoutsali@uni-muenster.de

Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS

2009-12-01T06:34:00.001-08:00

Η πρώτη του μηνός Δεκεμβρίου είναι αφιερωμένη στον αγώνα κατα του HIV ιού. Το AIDS είναι μια σύγχρονη μάστιγα που αφορά σε όλους μας ανεξαιρέτως, ανεξαρτήτως θρησκευτικής πεποιθήσεως, πολιτικής τοποθετήσεως, καταγωγής και εθνικής ταυτότητας. Σήμερα που τα μέσα είναι τόσα πολλά και ουσιαστικά στην ιατρική επιστήμη, που η γνώση ξεπερνά τα σύνορα, ένας συνάνθρωπος κάθε δέκα δευτερόλπετα παγκοσμίως χάνει την ζωή του εξαιτίας του ιού.
Τα αίτια πολλά αφορούν κυρίως στον σύγχρονο τρόπο ζωής που στο σύνολο του στοχεύει στο εφήμερο και μάλιστα βασιζέται στην απερισκεψία μακρία από αρχές και αντιλήψεις που μας καθιστούν πιο υπεύθυνους.
Χρέος μας να ενημερωνόμαστε, να ενημερώνουμε και να καταλάβουμε επιτέλους πως ο ιός όσο επικίνδυνος και αν είναι δεν μεταδίδεται μέσω της ανάσας του συνανθρώπου ή με ένα απλό άγγιγμα...
Δεν μας επιτρέπεται να οδηγούμε στην αποξένωση και στον αποκλεισμό από το κοινωνικό σύνολο συναθρώπους μας φορείς και νοσούντες!!! Ας ανοίξουμε τις αγκαλιές μας και ας στηρίξουμε κοινωνικά όλους τους συνανθρώπους μας πάσχοντες!

Κυκλοφορεί το 11ον τεύχος του περιοδικού "Κοσμας Αιτωλος"

2009-12-01T02:02:00.000-08:00

Κυκλοφορεί το 11ον τεύχος του περιοδικού "Κοσμας Αιτωλος" που εκδίδεται από την Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας με ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ύλη εντός της οποίας αφιέρωμα - ευκαιρία 200 χρόνων από την κοιμησή του- στον Αγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.

Ὁμιλία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κισάμου καί Σελίνου κ. Ἀμφιλοχίου, κατά τήν Θρονικήν Ἑορτήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου

2009-11-30T02:38:00.000-08:00

«Ἄνωθεν μέν Δαυΐδ ἀναστέλλει ἁμαρτωλόν, ὡς ἐμέ, διηγεῖσθαι Θεοῦ εὐλόγως τά διακαιώματα∙ ὅμως πρός πίστιν διδάσκει πάλιν, καί ἐν δάκρυσι πλείστοις ἐξαγορεύει...» (Οἶκος, Ὄρθρου Λ΄ Νοεμβρίου).

Παναγιώτατε καί Θειότατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Ὑπήκων εἰς τήν Ὑμετέραν εὐλογίαν καί προτροπήν εὑρίσκομαι ἐνώπιον τῆς πανηγυριζούσης ταύτης ὁμηγύρεως, ἐνώπιον ὑμῶν σεβαστοί πατέρες καί τιμιώτατοι ἀδελφοί, κατά τήν εὔσημον ταύτην ἡμέραν τῆς ἑορτίου μνήμης τοῦ Ἱδρυτοῦ καί Προστάτου τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ὑπερνικῶν τήν ὡς ἄνω ἀναστολήν τοῦ προφητάνακτος, ὄχι διά νά διδάξω πρός πίστιν ἤ ἐπιστηριγμόν, ἀλλά ἵνα ἐξαγορεύσω ἐκ μυχοῦ καρδίας καί ἐν συστολῇ πολλῇ τήν βιουμένην ἀνά τούς αἰῶνας Ἀλήθειαν καί ποικίλως ἐκφραζομένην ὑπό τῶν ἐν Ἀποστολικῇ διαδοχῇ κλεϊσάντων τόν πανίερον αὐτόν Θρόνον καί τά νῦν προβαλλόντων, οὐχ ἡσσόνως, τό μέγεθος καί τήν σπουδαιότητά του εἰς τήν σύγχρονον ἀνήσυχον, καί ἐν πολλοῖς, μέλαιναν πραγματικότητα.

Τήν ἀπαρχήν τῆς ἀποστολικότητός Της, τοῦτο μέν ὡς ἀποστολικῆς διαδοχῆς, ὡς παρουσίας, δηλονότι, τῆς χάριτος καί ἐμπειρίας τοῦ μυστηρίου τῆς Πεντηκοστῆς, τοῦτο δέ, ὡς ἀποστολικῆς παραδόσεως, τῆς συνεχείας, ἤτοι, τῆς συνειδήσεως και τῆς ταυτότητος τοῦ μηνύματος τό ὁποῖο προσέλαβε, ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ὀφείλει εἰς τόν κλεινόν καί πρωτόκλητον τῶν Ἀποστόλων, σήμερον ἑορταζόμενον Ἅγιον Ἀνδρέαν.

Ὁ τῆς ἀνδρείας ὄντως ἐπώνυμος ἠμπορεῖ νά μή συγκαταλέγηται ἐν τῇ χορείᾳ τῶν προκρίτων καί προτοκορυφαίων Μαθητῶν τοῦ Κυρίου, ἀναμφιβόλως ὅμως ἔχαιρε προτεραιότητος καί διακρίσεως ἔναντι τῶν ὑπολοίπων καί ἀνεγνωρίζετο ἡ οἰκειότης του πρός τόν Διδάσκαλον. Συνεργός καί διάκονος ὑπάρχων τό πρότερον εἰς τό μετανοίας κήρυγμα τοῦ Προφήτου καί Βαπτιστοῦ τοῦ Κυρίου, Ἰωάννου, ὑπῆρξεν διά βίου ἀνήρ σεμνός καί αἰδέσιμος, κατά τόν βιογράφον αὐτοῦ, καί μέ τήν βαθεῖαν φρόνησιν ἡ ὁποία ἐκόσμει τόν χαρακτῆρα του, ἀνίχνευε τήν ἀλήθειαν πού ὑπῆρχεν εἰς τό βάθος τῶν κειμένων τῆς ἰουδαϊκῆς γραμματείας καί ἐζήτει ἐπιμόνως νά ἑρμηνεύσῃ τάς ῥήσεις τῶν προφητῶν ἀναφορικῶς μέ τήν ἔλευσιν τοῦ Μεσσίου καί νά ἀνεύρῃ τί τό πραγματικόν νόημα, τίς ἡ ἀλήθεια τῶν καλυπτομένων ὑπό παραπετάσματος, ὑπό σκότους καί σκιᾶς Μεσσιανικῶν προσδοκιῶν.

Χαρακτηριστικῶς καί ἰδιαζόντως ἀναφέρει ἡ σήμερον ἀναγνωσθεῖσα περικοπή, ἐκ τοῦ κατά Ἰωάννην ἱεροῦ Εὐαγγελίου ὅτι, ὅταν ἔλαβεν χῶρα ἡ συνάντησις Ἀνδρέου καί Ἰωάννου μετά τοῦ Ἰησοῦ εἰς τόν τόπον ὅπου ἐφιλοξενεῖτο «ὥρα δέ ἦν ὡς δεκάτη» (Ἰωάν. 1.40). Ἦτο ἡ ὥρα τῆς ἀποκαλύψεως, ἡ στιγμή τῆς Ἀληθείας, τοῦ περάσματος ἀπό τήν ἁπλήν ἱστορικήν γνῶσιν εἰς τήν χριστολογικήν ἀναγνώρισιν. Ἦτο ὁ σταθμός τῆς μεταβάσεως ἀπό τήν προφητείαν εἰς τήν ἐκπλήρωσιν, ἀπό τήν ἱστορικήν πραγματικότητα εἰς τήν ἐσχατολογικήν προοπτικήν, ἀπό τόν χρόνον εἰς τήν αἰωνιότητα. Ἦτο ἡ στιγμή τῆς προσωπικῆς ὑπό τοῦ Χριστοῦ κλήσεως τοῦ Ἀνδρέου καί τοῦ Ἰωάννου, ἡ ἀποδοχή τῆς ὁποίας ἐπρόκειτο νά καταστῇ ἀφετηρία καινοῦ βίου.

Ἡ πρόσληψις τῶν ὅσων συνεζητήθησαν μετά τοῦ Ἰησοῦ ὑπό τοῦ Ἀνδρέου, δέν ἦτο ἀποτέλεσμα γνώσεως πού προῆλθεν ἀπό τόν περιβάλλοντα αὐτόν αἰσθητόν καί ἱστορικόν κόσμον, ἀπό πληροφορίας καί ἐμπειρίας πού τοῦ παρεῖχεν ὁ περίγυρός του καί ἡ ἐποχή του, ἀλλά προϊόν θείας ἀποκαλύψεως καί φανερώσεως. Μιᾶς ἀποκαλυπτικῆς στιγμῆς πού δέν ἔχει ποτέ τήν ἔννοιαν τῆς τελικότητος, ἀλλά τῆς ἀρχῆς καί ἐνάρξεως μιᾶς δυσκόλου πορείας πρός τήν πλήρωσιν καί τήν ὁλοκλήρωσιν.

Διά τοῦτο καί κατά τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς ὁ Πρωτόκλητος μαθητής «ἔνδον λαβών ἐν καρδίᾳ τό πῦρ τό νοερόν τό φωτίζον διανοίας καί φλογίζον ἁμαρτίας, λάμπει μέν ταῖς μυστικαῖς ἀκτῖσι τῶν διδαχῶν, ἐν ταῖς τῶν ἐθνῶν ἀφωτίστοις καρδίαις∙ φλέγει δέ πάλιν τάς φρυγανώδεις τῶν ἀσεβῶν μυθουργίας∙ τό πῦρ γάρ τοῦ Πνεύματος τοιαύτην ἔχει τήν ἐνέργειαν», κατά τόν ποιητήν Ἀνδρέαν Ἱεροσολυμίτην.(Στιχ. Ἰδιόμ. Λιτῆς).

Μέ κατηυγασμένην τήν διάνοιαν ἀπό τάς τελειοτάτας μαρμαρυγάς τῆς Τριαδικῆς Θεότητος μεταλαμπαδεύει εἰς τάς ἀκτάς τῆς Μαύρης Θαλάσσης, τήν Βιθυνίαν, Θράκην καί Ἑλλάδα τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, χερσῶν τήν θάλασσαν καί γεωργῶν τήν ξηράν. Ἡ ἀποστολική δέ μαρτυρία του καί τό προνοιακόν σχέδιον τοῦ Θεοῦ ἐγγίζει καί τήν μικράν τότε πόλιν τοῦ Βύζαντος, καθαγιάζοντας τήν Ἐκκλησίαν ἐκείνην ἡ ὁποία ἔμελλε καθοριστικῶς νά πρωτεύσῃ εἰς τήν περιχαράκωσιν καί ἐξάπλωσιν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.

Τό κήρυγμα ἀλλά καί ἡ ζωή τοῦ Πρωτοκλήτου δέν ἀποτελοῦν παρά διδασκαλίαν Σταυροῦ καί Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, κατηγλαϊσμένην ὑπό τῶν ἐκφαντορικῶν ἐλλάμψεων τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Τήν οὐσίαν αὐτήν τῆς ἀποστολικῆς διδαχῆς βιώνει ἔκτοτε, ἀπό τοῦ πρώτου ἐπισκόπου του Στάχυος, καί ἀνά τούς αἰῶνας μέχρι σήμερον, διαδόχως καί κατά ἀδιάσπαστον συνέχειαν, ὁ οὕτω ἐνωρίτατα ἀναδεικνυόμενος Πάνσεπτος Οἰκουμενικός Θρόνος, ἡ Πρωτόθρονος Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἡ ἱστορία Της καταγγέλει, ὡς ταπεινά φρονῶ, σελίδας μόνον δόξης καί ἀκτινοβολίας, εἴτε καταστεφομένης ὑπό λαμπρῶν καί ἐνδόξων ἐπιφανειῶν, εἴτε δοκιμαζομένης καί μεστουμένης ἀνά τόν χρόνον ὑπό ἄθλων μαρτυρίου, αἵματος, αἰχμαλωσίας καί ὑποδουλώσεως, πολλάκις ἄχρι θανάτου, γενομένη «κατά πάντα καί διά πάντα» μιμητής τοῦ Ἀρχιποίμενος Χριστοῦ, τοῦ Ἐσταυρωμένου Βασιλέως τῆς Δόξης, καί τοῦ σήμερον λαμπρῶς ἑορταζομένου ἐνδόξου πάτρωνός Της.

Καί αἱ ἔνδοξοι ἐπιφάνειαι ἀλλά καί τό ἀτιμωτικόν μαρτύριον θά ἀπετέλουν μόνον ἀνθρωπίνους ἐκφάνσεις τῆς ἱστορίας μιᾶς Ἐκκλησίας, ἔστω καί Πρωτοθρόνου, αἱ ὁποῖαι θά περιεβάλοντο, μεθ’ οὐ πολύ, διά τῆς λήθης, τῆς ἀμφιβολίας, ἤ καί τῆς ἀπορρίψεως, ἐάν εἰς αὐτάς δέν ἦτο παρόν τό Ἅγιον καί Τελεταρχικόν Πνεῦμα, ὁ Παράκλητος, τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, τό Ὁποῖον ὁδηγεῖ «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν» καί «ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας». Ἡ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι κατοχύρωσις τῆς ἀποκαλυπτικῆς ἀληθείας τῆς Ἐκκλησίας διά συγκλήσεως τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων αἱ ὁποῖαι συνεκροτήθησαν εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἤ εἰς περιοχάς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, καθιστᾷ τήν Ἐκκλησίαν τῆς Νέας Ρώμης μαρτυρικήν καί ἐν ταὐτῷ ὁμολογιακήν Ἐκκλησίαν, θεματοφύλακα τῆς Πίστεως καί τῆς Ἀληθείας. Καί ἐάν ὁ χρόνος καί ἡ ἀνάγκη διατυπώσεως τοῦ δόγματος καί ὁριοθετήσεως τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας ἔχει παρέλθει, ἡ Μητρόπολις τῆς Ὀρθοδοξίας δέν δύναται νά ἀποποιηθῇ τοῦ ἱεροῦ καί ἐπιτακτικοῦ χρέους Της καί τῆς μείζονος εὐθύνης Της, τοῦτο μέν διά τήν διατήρησιν τῆς ἐνεστώσης ἑνότητος τῆς πίστεως ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, τοῦτο δέ διά τήν οἰκοδομήν τῆς διαρραγείσης τοιαύτης μετά τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἀδελφῶν «ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης καί ἐν τῇ γνώσει τῆς ἀληθείας», διά νά χρησιμοποιήσω τούς λόγους Σας, Παναγιώτατε. (Ὁμιλ. Α.Θ.Π. ἐνώπιον τοῦ Καρδιναλίου τῶν Παρισίων Jean Marie Lustiger, Νοεμ. 2005).

Ὅτε ἔλαβε χῶραν ἡ συνομιλία τοῦ Ἀνδρέου μέ τόν Χριστόν «ὥρα δέ ἦν ὡς δεκάτη». Ἀλλά καί ὅτε οἱ Ἕλληνες ἀνέβησαν εἰς Ἱεροσόλυμα διά νά ἑωρτάσουν τό Πάσχα καί ἐζήτουν νά ἰδοῦν καί συνωμιλήσουν μετά τοῦ Χριστοῦ, ἐπλησίασαν τόν Φίλιππον καί ἐξέφρασαν εἰς αὐτόν τόν πόθον τους∙ διστάζων δέ οὗτος, μετέφερεν τό αἴτημά των εἰς τόν Ἀνδρέαν. Καί ἐκεῖνος ἔχων πεπλατυσμένην τήν καρδίαν καί εὐρύ τό πνεῦμα, ἔχων κατανοήσει τήν ἀποστολήν καί τό λυτρωτικόν ἔργον τοῦ Διδασκάλου μή ἐγκλωβιζόμενον εἰς τά στενά ὅρια μιᾶς ἐσκληρυμένης καρδίας τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἀλλά προοριζόμενον καί ἀπευθυνόμενον εἰς τόν σύμπαντα κόσμον, σπεύδει πρός τόν Ἰησοῦν καί μεταφέρει τήν ἐπιθυμίαν τῶν Ἑλλήνων. Ἦτο ἡ κρίσιμος στιγμή τῆς ἐπεμβάσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἐντός τῆς Ἱστορίας τῆς καθολικῆς Ἀνθρωπότητος, ὑπερβαίνοντας τήν στενότητα τῶν θριγκίων τῆς Ἰσραηλιτικῆς αὐλῆς.

Εἰς τήν σημερινήν ἐποχήν, κατά τήν ὁποίαν ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ὄχι μόνον κεκορεσμένος ὑπό τῶν ἐπιτευγμάτων του τῆς τεχνικῆς καί τῆς ἐπιστήμης ἀλλά καί ἐν πολλοῖς ἐγκλωβισμένος ἐπικινδύνως εἰς αὐτά.

Ὅτε αἱ πολύμορφοι ἀνέσεις, ἡ πληθώρα τῶν ἀγαθῶν, ἡ διά σπουδῆς κάλυψις τῶν οὕτω ἀφθόνως παρουσιαζομένων ὡς οὐσιωδῶν χρειῶν τῆς ζωῆς τόν καθιστοῦν τῷ ὄντι δέσμιον καί δυστυχῆ, παρά τοῦ χαρίζουν τήν ὑπεσχημένην καί ποθητήν ἐλευθερίαν καί εὐτυχίαν, πολλῷ δέ μᾶλλον τόν ὁδηγοῦν εἰς ἔντονον προβληματισμόν καί νέα ἀδιέξοδα.

Ὅτε αἱ κοινωνίαι καθίστανται πολυπολιτισμικαί καί αἱ ταυτότηται τῶν λαῶν ἀλλοιώνονται παρά τάς ὅποιας προσπαθείας ἀκριβοῦς ἀποτυπώσεως καί κωδικοποιήσεώς των.

Ὅτε ἡ ἀνεργία, ἡ χρῆσις ναρκωτικῶν καί λοιπῶν ἐξαρτησιογόνων οὐσιῶν, ἡ οἰκονομική ὀλισθηρότης τοῦ βίου, ἡ ἀμφισβήτησις τῶν παραδεδομένων ἀξιῶν καί ἡ ἔλλειψις προτύπων συμβάλλουν εἰς τήν προβολήν ἑνός ζοφεροῦ παρόντος καί προμηνύουν ἕν ἀβέβαιον, δυσοίωνον καί ἀπαισιόδοξον μέλλον.

Ὅτε ἡ ἀνελευθερία τῶν ἀπολυταρχικῶν καθεστώτων, ἤ ἡ ἐπιβολή τῆς δυνάμεως τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς ἐπί τῶν ἀσθενεστέρων λαῶν μέ στόχον τήν ἐκμετάλλευσίν των δημιουργοῦν πολώσεις, πού κάθε ἄλλο παρά ἀμβλύνουν τάς ἐντάσεις καί τάς ὀξύτητας.

Ὅτε σύμπασα ἡ κτίσις συστενάζει καί συνοδυνᾶται μετά τοῦ ἀλόγως καί ἀπερισκέπτως διαχειριζομένου τόν φυσικόν πλοῦτον ἀνθρώπου, ἐμφορουμένου καί διαπνεομένου ὑπό τοῦ ὑπερμέτρου καταναλωτισμοῦ καί τοῦ ἀνοικείου πλουτισμοῦ.

Ὅτε ἡ κατακερματισμένη καί διῃρημένη ἐκκλησιαστική περί τήν πίστιν ἑνότης ἀποπροσανατολίζει καί διχάζει ἔτι περισσότερον τόν σήμερον ἀναμφιβόλως στρεφόμενον πρός τάς πνευματικάς καί ἀνθρωπιστικάς ἐπιστήμας, πρός τήν θρησκείαν καί τήν ἐσωτερικήν ζωήν ἄνθρωπον.

Σήμερον, τήν ἐσχάτην αὐτήν στιγμήν τῆς κρισίμου καμπῆς τῆς ἀγωνιούσης καί μέ προσδοκίαν καί ἐλπίδα ἐνατενιζούσης τόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας ἀνθρωπότητος, ἡ ἔκφρασις τῆς ἀληθοῦς Θεολογίας καί τῆς Πίστεως τῶν Πατέρων κρούει τήν θύραν τῆς καρδίας τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως.

Αὕτη δέ μή μένουσα ἀνάλγητος εἰς τήν κραυγήν τοῦ πόνου τοῦ ἀπέλπιδος ἀνθρώπου, πολλῷ δέ μᾶλλον, βαστάζουσα τήν βαρύτιμον κληρονομίαν τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Κυρίου ἐπί τῶν ὤμων Της καί τήν πλουσίαν πατερικήν Διδαχήν τήν ἐκπεφρασθεῖσαν διά τήν διακονίαν καί σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἵσταται γενναίως εἰς τό ὕψος τῶν περιστάσεων αἴρουσα, ὡς ἄλλος Κυρηναῖος, τόν σταυρόν τῆς βασάνου τῆς πολυπαθοῦς ἀνθρωπότητος.

Ἰδιαίτερα μάλιστα κατά τά τελευταῖα ἔτη, εἰς τό θεόσοφον πρόσωπον τοῦ παγκοσμίως κατηξιωμένου καί θεοδωρήτου Οἰακοστρόφου Της, ἡ σύμπασα Ὀρθοδοξία ἀναγνωρίζει τόν Πατριάρχην τοῦ Γένους, τόν πιστόν θεράποντα καί λειτουργόν τοῦ Κυρίου, τόν στύλον καί ἑδραίωμα τῆς Ἐκκλησίας, τόν κληρονόμον τῆς Βασιλείας, τό πτύον τό λικμίζον τά ζιζάνια τῆς πλάνης καί τά ἀχυρώδη διδάγματά της, τόν ἐφάμιλλον τῶν μεγίστων προκατόχων τοῦ Θρόνου Του.

Ἀλλά καί ὁ καθολικός κόσμος ἐν τῷ αὐτῷ προσώπῳ εὑρίσκει τόν συνοδίτην καί συνοδοιπόρον ἐν ταῖς ζάλαις τοῦ βίου, τό ἀκεσώδυνον φάρμακον ἐν ταῖς δειναῖς ἐτάσεσι, τόν ἔνθερμον προστάτιν ἐν τοῖς πικοίλοις κινδύνοις, τόν ταχύν ἀντιλήπτορα ἐν ταῖς ἀνάγκαις, τόν ποιμένα ὁ ὁποῖος τίθησι τήν ψυχήν Του ὑπέρ τῶν λογικῶν προβάτων.
«Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφρόνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν∙ ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τό ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστός ὡς ἐβράβευσεν∙» (Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας). Αὐτό εἶναι τό κήρυγμα τῆς Μητρός, Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, αὐτή εἶναι ἡ λαλιά καί ἡ φρόνησίς Της κατά τούς γενομένους θεολογικούς διαλόγους μετά τῶν Ἑτεροδόξων καί μή ἀδελφῶν. Αὐτήν τήν πατρῴαν πίστιν ἔχει ἀνάγκην ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος νά ἐναγκαλισθῇ, νά ἀσπασθῇ καί νά ἐγκολπωθῇ καί διά τοῦ πνευματικοῦ του ἀγῶνος νά φθάσῃ εἰς τήν μέθεξιν τῆς ἅπαξ ἀποκαλυφθείσης θείας Ἀληθείας. Καί καθώς ἡ πίστις καί ὁ ἁγιασμός, ἡ προσωπική τελείωσις καί ἡ θέωσις κατανοοῦνται μόνον ὡς ἐκκλησιολογικά γεγονότα παρά ὡς ἀτομικά ἐπιτεύγματα, ἡ ἐπαναφορά ὅσων ἀφίστανται τῶν κόλπων τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας, τῆς ἐχούσης τήν βεβαιότητα τοῦ πληρώματος τῆς Ἀληθείας καί τῆς Χάριτος, καθίσταται ἀφετηριακός παράγων οἱασδήποτε προσπαθείας.

Αὐτή ταύτη δέ ἡ γνῶσις καί ἀποκρυστάλλωσις τῆς Ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ ἐπιβάλλει ἐπιτακτικήν τήν ἀνάγκην καί τῆς ἐξακολουθήσεως τῆς συνδιαλλαγῆς μετά τοῦ συγχρόνου κόσμου, ὡς χρέος ἀγάπης Χριστοῦ πρός τούς ἀδελφούς μας τούς «ἐκτός τῆς αὐλῆς ταύτης» εὑρισκομένους, καί παρουσιάσεως τοῦ πολυτίμου τούτου μαργαρίτου καί τῆς τιμαλφοῦς παραδόσεως τήν ὁποίαν κατέχομεν. Ἡ πατρική οἰκία καί ἡ γονική ἀγκάλη ἀπό τάς ὁποίας ἐν ἐλευθερίᾳ οὗτοι ἀπεσκίρτησαν εἶναι ἀνάγκη νά μένουν πάντοτε ἀνοικταί διά τήν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἱστορίας τῆς ἐπιστροφῆς καί τῆς ἐπανεντάξεως τῶν ἀνθρώπων τῶν ἐπικινδύνων ἐπιλογῶν, καί διά τήν ἐπίτευξιν τῆς ἐσχατολογικῆς προοπτικῆς, ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ σήμερον λαμπρῶς τιμώμενος Ἀπόστολος Ἀνδρέας, ἐκ τοῦ οὐρανίου στερεώματος εὑρισκόμενος μετά τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας τῶν πρωτοτόκων χαίρει καί ἐπαγάλλεται, ὅτι ὁ πολύπαθος βίος του, τό κήρυγμα, τό μαρτύριο καί ὁ σταυρικός του θάνατος ἐστάθησαν αἱ ἀδιάσειστοι βάσεις ἐπί τῶν ὁποίων ἐπήχθη καί ἐμεγαλούργησεν τό ἱερόν Θυσιαστήριον τῆς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας. Στρέφοντες δέ τούς ὀφθαλμούς μας εἰς τήν περιβάλλουσαν ἡμῖν πραγματικότητα, ἀναμφιβόλως ἀναγνωρίζομεν τήν κενωτικήν ἀγάπην τοῦ Ἱεροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας Κέντρου ἐφαπλουμένην εἰς ἑκάστην ἐσχατιάν τῆς γῆς, ἐκπεμπομένην ἐκ τοῦ τηλαυγοῦς Φαναρίου, ὀρθοτομοῦσαν τόν λόγον τῆς Ἀληθείας καί καλοῦσαν ἕναν ἕκαστον ἐξ ἡμῶν ἵνα ἐξέλθῃ τῆς οἰκείας αὐτοῦ βουλήσεως καί γνώμης, πρός ὑπάντησιν τοῦ ἠγαπημένου Νυμφίου. Καί ἀκριβῶς ὁ μυστηριώδης αὐτός τόπος εἰς τόν ὁποῖον τελεσιουργεῖται ἡ συνάντησις Θεοῦ καί ἀνθρώπου καί ἡ θέωσις ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος διά τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ.

Διά ταῦτα πάντα, «Κύκλῳ τῆς τραπέζης σου, ὡς στελέχη βλέπων τά ἔκγονά σου, χαῖρε εὐφραίνου, προσάγων ταῦτα τῷ Χριστῷ Ποιμενάρχα». (Ἦχος Βαρύς, Ἀντίφ. Γ΄τοῦ ὄρθρου.) Γένοιτο!

Το μοναστήρι της Παναγία Βλοχαίτισσας του Βλοχού Καινουρίου και ο Ευγένιος Γιαννούλης ο Αιτωλός * του Κώστα Μαραγιάννη

2009-11-26T13:00:00.001-08:00

* Συμβολαιογράφου - Συγγραφέα

Μουσική Σύνθεση

2009-11-22T08:20:00.001-08:00

Μουσική Σύνθεση

2009-11-22T08:19:00.000-08:00

Έφυγε η δασκάλα μας

2009-11-22T08:17:00.000-08:00

Eκοιμήθη ο Μακαριστός Πατριάρχης Σερβίας Παύλος

2009-11-15T13:03:00.000-08:00

Παραθέτουμε μέρος δηλώσεως του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ για την κοίμηση του Παύλου Σερβίας.

"Τελέσαντες τρισάγιον εις το τέλος του εσπερινού της εορτής του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ματθαίου εδεήθημεν όλη ψυχή και καρδία υπέρ αναπαύσεως της μακαρίας αυτού ψυχής εν χώρα ζώντων, ήδη δε συλλυπούμεθα την σεβασμίαν Ιεραρχίαν, τον ευαγή κλήρον και τον πιστόν λαόν της αδελφής Εκκλησίας της Σερβίας, οι οποίοι όλοι κλαίουν δια την απώλειαν του σεπτού Πρωθιεράρχου των.

Μόνον ο Πατριάρχης Παύλος χαίρει σήμερον δια την μετάβασίν του εις τους ουρανούς.

Επικαίρως επαναλαμβάνομεν τους λόγους του Σέρβου ποιητού Μ. Μπέτσκοβιτς δια τον αοίδιμον Πατριάρχην:

«Κανείς εις την θορυβωδεστάτην εποχήν μας δεν ωμίλει τόσον χαμηλοφώνως και κανείς δεν ηκούετο μακρύτερα. Κανείς δεν ωμίλει ολιγώτερον και η ομιλία του να έλεγε περισσότερα. Κανείς εις την τόσον εθελοτυφλούσαν εποχήν μας δεν αντίκρυζε την αλήθειαν με περισσοτέραν αταραξίαν».

Αιωνία αυτού η μνήμη!"

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ * Υπο Σωτηρίου Δογάνη

2009-11-13T09:35:00.000-08:00

Το λίκνο της Ελληνικής πορείας και παράδοσης στην ιστορία της Μουσικής Τέχνης

Ως άνθρωποι του σήμερα με ό,τι χαρακτηρίζει τη μοναδικότητά μας, ζούμε εν πολλοίς, τη ζωή του προφανούς. Η εμφάνιση νομιμοποιείται ως εμφάνιση και το εμφανές πριμοδοτείται ως πασιφανές Πρωτογενώς η αμφισβήτηση προϋποθέτει σκέψη και για τη σκέψη τίποτα δεν είναι προφανές διότι η θέση αυτή νομοτελειακά απορρίπτεται στο επίπεδο της αντίληψης από εκείνους που ζουν και εκφράζονται μέσα στην προφάνεια της σκέψης, η πραγματικότητα της οποίας είναι η μυστικότητά της.

Έτσι δηλώνεται η σκέψη. Έτσι άρχισε η σκέψη στους Έλληνες που την ακολούθησαν στο βάθος της και την προσάρτησαν ως γνώρισμα στην εθνική τους ταυτότητα! Πρεσβευτές αυτών των διαχρονικών θέσεων οι Έλληνες, μετέδωσαν και εξακολουθούν να μεταλαμπαδεύουν στον κόσμο Πολιτισμό και Πνεύμα.

Έτσι δημιουργήθηκε η μακραίωνη Εθνική μας Παράδοση. Μια Παράδοση μέσα από μια ζωή που είναι πάντα μυστική, εδραζόμενη στην αποκάλυψη του απύθμενου βάθους της ανθρώπινης ψυχής. Μια τέτοια αέναη αποκάλυψη έχει να επιδείξει το ανεξίτηλο Ίχνος του Πολιτισμού μας στο διάβα των αιώνων, μια αποκάλυψη που συντελείται στην Τέχνη όπως αυτή δομείται έχοντας βαθιές ρίζες της την παραδοσιακή μας λαϊκή μελωδία και τραγούδι και το μέλος της βυζαντινής εκκλησιαστικής μας μουσικής.

Τρόπος ζωής, πηγαία έκφραση, καθημερινός λόγος και παίδευση η μουσική στην Ελλάδα, αντλεί την καταγωγή της από την περίοδο της αρχαιότητάς της. Η Πυθαγορική οκτάχορδος κλίμακα του μεγάλου αρχαίου Έλληνα μουσικού, φιλόσοφου και μαθηματικού Πυθαγόρα, προετοίμασε το έδαφος για να υποδεχθεί ως γνήσιο τέκνο της, σε πρωτόλεια μορφή ήδη κατά τους αποστολικούς χρόνους, τη Βυζαντινή Μουσική - το λαϊκό τραγούδι του Βυζαντινού Πνεύματος και την Εκκλησιαστική Υμνωδία της θρησκευτικής κατάνυξης – σε συνάρτηση με τη γέννηση του δημοτικού μας τραγουδιού από τους Ακρίτες, στις απαρχές του 8ου αιώνα.

Το Βυζάντιο, στα αναπτυξιακά πολιτιστικά και πολιτισμικά πλαίσια του οποίου παρέμεινε ζωντανή και πληθυσμιακά η δομή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αποτελείτο από δεκάδες εθνότητες όπως Έλληνες, Σύριους, Αρμένιους, Αιγύπτιους, Σκύθες, Ασιάτες, Ιλλύριους κ.ά. Η ισχύς όμως του Ελληνικού πνεύματος ως αποκύημα του ιστορικού του βάθους και μεγαλείου ήταν αφορμή προκειμένου αυτό να αφομοιωθεί από τους υπόλοιπους λαούς του Βυζαντίου, σε τέτοιο βαθμό ώστε οι γηγενείς Έλληνες να συνδέσουν άρρηκτα την ιστορική τους πορεία και ύπαρξη με το Βυζαντινό πνεύμα, όχι μόνο κατά τη γλώσσα και τον πολιτισμό αλλά και κατά συνείδηση. Έτσι λοιπόν, το μουσικό αποτύπωμα που αναπτύχθηκε στα πλαίσια του Βυζαντινού κόσμου, ανέπτυξε τις ρίζες του στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, ο οποίος, όπως άλλωστε είναι γνωστό, ιστορικά υπήρξε από τους πρώτους που δέχτηκε στους κόλπους του το δόγμα του Χριστιανισμού.

Η αρχαία μουσική σημειογραφία – η καταγραφή των φθόγγων θα λέγαμε σήμερα – μετέδωσε το ίχνος της στην παρασημαντική της Βυζαντινής Εκκλησιαστικής αλλά και της Δημοτικής μας μουσικής. Πρόκειται για τη λεγόμενη αλφαβητική σημειογραφία που θεμελιώνεται στους γραμματικούς φθόγγους της Ελληνικής αλφαβήτου.

Η Οκτάηχος της Βυζαντινής μουσικής, η οποία αποτελεί και τη μουσική βάση, τη γενεσιουργό μήτρα των δημοτικών ασμάτων στηριζόμενη στην Πυθαγορική κλίμακα, συστηματοποιήθηκε κατά βάση από τον Αγ. Ιωάννη τον Δαμασκηνό μετά την αναμόρφωση αλλά και την αναλογική αντιστοίχηση των αρχαίων ήχων: Δώριο, Φρύγιο, Λύδιο, Μιξολύδιο, Υποδώριο, Υποφρύγιο, Υπολύδιο, Υπομιξολύδιο με τους ήχους Πρώτο, Δεύτερο, Τρίτο, Τέταρτο, Πλ. του Πρώτου, Πλ. του Δευτέρου, Βαρύ και Πλ. του Τετάρτου. Οι πρώτοι βυζαντινοί εκκλησιαστικοί ύμνοι που συντέθηκαν την “εποχή της κατακόμβης” εμπνέονταν από τους τύπους της αρχαίας Ελληνικής μουσικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πρώτοι Χριστιανοί έψαλλαν τις λεγόμενες “πνευματικές ωδές”, εμπνευσμένοι από τις λεγόμενες “Ελληνικές ωδές”. Έτσι εξελικτικά η Βυζαντινή Εκκλησιαστική Μουσική συνέδεσε άρρηκτα την καταγωγή της με την Ελληνική παιδεία μια και οι μεγάλοι πατέρες και διδάσκαλοι που δημιούργησαν τα μέλη της, ήσαν Έλληνες ή ελληνίζοντες. Η βαθμιαία και αργή μεταβολή της αρχαίας λαϊκής ποίησης των Ελλήνων, οδήγησε παράλληλα και στη δημιουργία των δημωδών ασμάτων με τις παραλλαγές οι οποίες και τα χαρακτηρίζουν βάσει της εντοπιότητας των διαφόρων περιοχών αλλά και του τοπικού έθους, τραγούδια που θεματολογικά χαρακτηρίζονται ως εργατικά, γαμήλια, συμποτικά, αγερμικά κ. ά. σε αντιστοιχία με τα αρχαία: επιμύλιος ωδή, έλινος, λιτύερσης, βουκολισμός, καταβαυκάλισις, ολοφυρμός, άνθεμα, χελιδώνισμα, κορώνισμα κ.ά.

Το δημοτικό τραγούδι, κατά το αρχαϊκόν “τραγώδιον” με πατρίδα την τραγωδία, συναντά τη ρίζα του στα Ομηρικά έπη και στην Ησιόδεια ποίηση, η οποία γνωριζόμενη από το αρχαίο ιαμβικό καταληκτικό τετράμετρο, ταξίδεψε στην πορεία της ιστορίας για να θεμελιώσει τον δεκαπεντασύλλαβο δημοτικό μας στίχο, διατηρώντας αναλλοίωτη την αρχή της αδιάσπαστης ενότητας ποιητή και μουσουργού σ΄ ένα πρόσωπο, ιδιότητα η οποία τουλάχιστο έως και τον 8ο αιώνα αφορούσε πέραν της αρχαίας ελληνικής μουσικής και στην Βυζαντινή. Σημειώνεται δε ότι για το δημοτικό τραγούδι εκείνος που ταυτίζετο ανέκαθεν με τη δημιουργία του, ήταν και παραμένει ο ανώνυμος θυμόσοφος λαϊκός ποιητής, ο οποίος πάντα καταθέτει τα πηγαία ψυχικά του συναισθήματα εμπνεόμενος από τα γεγονότα της καθημερινότητάς του, στα πλαίσια αυθόρμητου στίχου και μελωδίας, καθημερινότητα όμως που είναι σμιλεμένη από τις αναζητήσεις, τους αγώνες, τα πάθη και τα όνειρα όλων των συντρόφων του - μελών της τοπικής κοινωνίας, τα οποία μέλη ενώνονται σε μια κοινή έκφραση βάζοντας στα χείλη το ίδιο τραγούδι.

Με τη δυναμική της αρχέγονης αναζήτησης του “είναι” αλλά και της ανάγκης του ίδιου ανθρώπου ως αναπόσπαστο μέρος ενός κοινωνικού συνόλου να εκφράσει το θρησκευτικό του συναίσθημα με κοινό λόγο και τρόπο, η Βυζαντινή Μουσική με τη σειρά της συντελεί μια νέα αποκάλυψη στην Τέχνη, αναφερόμενη - δια των ιερών κειμένων των Αγίων Πατέρων ενδεδυμένα από τα μυσταγωγικά μελωδικά έργα μεγάλων εκκλησιαστικών μουσουργών - στη μυστική διάσταση της προσωπικής και της πνευματικής ζωής του ανθρώπου. Το τελετουργικό της λατρείας, όπως επίσης η χωροθέτηση στη βυζαντινή εκκλησιαστική θεία λειτουργία ακόμη και του χορού των ιεροψαλτών, θεμελιώνεται στην αρχαία Ελληνική έκφραση. Έτσι λοιπόν, ο “ποδοψόφος” των αρχαίων Ελλήνων, ο μαέστρος του χορού με κρόταλο στο πόδι για να χτυπά τη “θέση” στο ρυθμό, συνάντησε την αντιστοίχησή του στον “χειρονόμο” πρωτοψάλτη στο αναλόγιο της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής Η στενή συγγένεια δομής μεταξύ των ήχων και των κλιμάκων που συναντά κανείς στους δυο αυτούς δημιουργικούς κόσμους, τόσο ακριβής που αναφέρεται ακόμα και σε κοινές διαστηματικές αλλοιώσεις που οδηγούν στην κοινή διάκριση των γενών των ήχων (Διατονικό, Χρωματικό, Εναρμόνιο), είναι τέτοια που με θαυμάσιο τρόπο διαφαίνεται σήμερα στη μελωδική ανάπτυξη ιδιαιτέρως των δημωδών μελωδημάτων της Ανατολικής Θράκης, λόγω και της γεωγραφικής σχέσης της περιοχής με το παλαιό Βυζάντιο. Άλλωστε δια τούτο δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι πολλά από τα παραδοσιακά λαϊκά δημοτικά τραγούδια της συγκεκριμένης περιοχής είναι τα λεγόμενα ψαλτοτράγουδα, μελικό είδος το οποίο συναντάται - με διάφορες παραλλαγές – σε όλη σχεδόν την επικράτεια. Σαφώς και εξαιρέτως στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρουμε το ανεκτίμητο της αξίας που φέρει η μουσική μας κληρονομιά με γεωγραφική προέλευση τα παράλια της Ιώνιας γης των αλησμόνητων πατρίδων ...

Το βυζαντινό μουσικό ερμηνευτικό γνώρισμα με προεξάρχουσες εισαγωγικές κατ΄ ήχον μελωδικές φράσεις ή αλλιώς απηχήματα όπως νε, ανανές, άγια, νενανώ, λέγετος κ.ά., κληροδότησαν στη δημώδη μουσική έκφραση ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κατά τόπους αντίστοιχα σημεία, τα λεγόμενα τσακίσματα, όπως : άϊντε, ωρέ, μωρέ, βρε, επαναλήψεις όπως: “λάλει καλό μ΄ αηδόνι μ΄ λάλει”, “το καραβάκι, σανταλένια μ΄ άϊντε, το καραβάκι που΄ ρχεται”, τα κοψίματα στο λόγο όπως: “ήρθε κο νο σμους, ήρθ΄ ασκέ νε ρι” κ.ά. Ακόμη και ο τρόπος εκτέλεσης των βυζαντινών εκκλησιαστικών μελών συγκριτικά με τα δημώδη άσματα προέρχεται από την ίδια ρίζα, μια και εξαίρεται η μονοφωνία - ψαλμωδία ή ερμηνεία από τον προεξάρχοντα της ομάδας ή έστω από όλα τα μέλη της της ίδιας μελωδικής γραμμής και η αντιφωνία – ψαλμωδία ή ερμηνεία με απαντητικό χαρακτήρα έναντι της πρώτης με την ίδια δομή, είτε επαναλαμβάνοντας είτε αποδίδοντας άλλους στίχους – έθος το οποίο απαντάται σχεδόν παντού εκτός από τα πολύφωνικά τραγούδια της Ηπειρωτικής πεντατονίας τα οποία ερμηνεύονται απ΄ αρχής ομοθυμαδόν (ομαδικά).

Παρά την κοινή καταγωγή όμως αυτών των δυο θαυμάσιων μουσικών εκφράσεων, διακρίνονται μεταξύ τους ως αυτεξούσιοι κολοφώνες της εν γένει Μουσικής. Και τούτο διότι πρωτίστως υπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς, το μεν δημοτικό τραγούδι την έκφραση του κοσμικού χαρακτήρα της καθημερινότητας με αποτέλεσμα ορμώμενο από κάθε είδους ερέθισμα να συμβάλλει τα μέγιστα στην καταγραφή της ίδιας ιστορίας στο χωροχρόνο, η δε βυζαντινή εκκλησιαστική ψαλμωδία την αέναη εσωτερική ανάγκη του πιστού να θεμελιώσει στην πίστη του την κοινωνία του με το Θείον. Επίσης, είναι γνωστό το ότι το παραδοσιακό τραγούδι σχεδόν πάντα συνοδευόταν και εξακολουθεί να συνοδεύεται από μουσικά όργανα, γι αυτό και σε πλείστες των περιπτώσεων ο ρυθμός του ανάγει και στο χορό. Τα περισσότερα δε από τα όργανα που ανάλογα απαντώνται, είναι απευθείας απόγονοι των αρχαίων μουσικών οργάνων όπως η λύρα (απόγονος της αρχαίας), το κανονάκι (απόγονος των αρχαίων οργάνων της κατηγορίας του “ψαλτηρίου” όπως το επιγόνειο, το σιμίκιον, η μάγαδις, το τρίγωνο, ο νάβλας), ο ταμπουράς (απόγονος της αρχαίας πανδούρας), το κλαρίνο και η φλογέρα (απόγονοι του αρχαίου αυλού) κ.ά. Εδώ ακριβώς πρέπει να σημειωθεί ότι η λειτουργική πράξη στα πλαίσια της πίστης των Χριστιανών κατά την παλαιοδιαθηκική εποχή εκφράζεται πολλάκις δια των ψαλμών του Δαυίδ, όπου όντως αποδίδονται με συνοδεία οργάνου – μια και κατά το αρχαίο τυπικό “ψαλμός” σήμαινε άσμα με συνοδεία οργάνου και το ρήμα “ψάλλω” έφερε την έννοια “παίζω δια των δακτύλων χορδότονον όργανον και ουχί δια του πλήκτρου”. Συγχρόνως με την εγκαθίδρυση της του Χριστού Εκκλησίας, η εκκλησιαστική λατρευτική μουσική λαμβάνει μονοφωνική έκφραση και γνωρίζει τέλεια συστηματοποίηση στα πλαίσια της ζωής του Βυζαντίου, από το οποίο αντλούμε έως και σήμερα ανεκτίμητους υμνολογικούς και υμνωδικούς θησαυρούς. Είναι τέτοιο το δέος που προκαλεί το μέλος της Βυζαντινής Μουσικής, που δεν αφήνει τον ακροατή να πέσει χαμηλώτερα από το ενδιάμεσο, μεταξύ της γήινης ύπαρξής του και της τάσης του να φτάσει σε κοινωνία με τον Θεό, καθώς η ανθρώπινη φωνή σπαράσσεται να αποδώσει την υπέργεια σύλληψη της πραγματικότητας. Οι φθόγγοι και οι οξύτητες που διαδέχονται η μια την άλλη, ταξιδεύουν την ψυχή στο στερέωμα για να την εναποθέσουν πάλι σε μια άλλη διάσταση και πραγματικότητα, σ΄ εκείνη της μέθεξης και της ψυχικής σωτηρίας.

Η Βυζαντινή Μουσική για τον Έλληνα είναι φορέας νοήματος λόγου και ζωής, του Ελληνικού λόγου και του θρησκευτικού χαρακτήρα της ζωής του. Ο λόγος του εμπλουτίστηκε με τα εκκλησιαστικά κείμενα και η υμνολογία της Εκκλησίας, ως Χριστού λόγος, έγινε κτήμα και ταυτότητα του Ελληνικού Έθνους από αιώνων. Η Ελληνική γλώσσα ανθεί καθώς ψάλλεται στην Εκκλησία κι ο λόγος που απηχεί το Πνεύμα του Θεανθρώπου μπολιάζεται απαράμιλλα με την ψαλμωδία στις ψυχές. Η Βυζαντινή Μουσική είναι οδός πλατιά και πρόσχαρη που ανάγει με δέος τον άνθρωπο της προφάνειας, στην οποία εκτενώς αναφερθήκαμε κατά την έναρξη αυτής της μικρής διάλεξης, στο μυστικό άνθρωπο.

Σε κείνον που ταξιδεύει τους αιώνες και αναζητεί να βιώσει ως καλλιτέχνης την πεμπτουσία της έκφρασής του.

Σ΄ εκείνον που ως στοχαστής ψάχνει το βάθος της σκέψης του, που ως θυμόσοφος μαρτυρεί την ουσία της ζωής.

Σ΄ εκείνον που ως καθημερινός άνθρωπος μεριμνά για την αξιοπρέπεια του βίου του.

Σ΄ εκείνον που ως αγωνιστής παλεύει να διαφυλάξει την ελευθερία του.

Σ΄ εκείνον που ως ευπατρίδης διατηρεί ακατάπαυστα τη συνείδηση της εθνικής του ταυτότητας.

Σ΄ εκείνον που ως πιστός λατρεύει και δοξολογεί αενάως το Θεό του.

Και τέλος στον διαχρονικό Έλληνα που ακοίμητα ζει περήφανος την ιστορικότητά του και ταυτόχρονα αισθάνεται την ύψιστη τιμή και υποχρέωση να σεβαστεί τις ρίζες της, να φροντίσει για την ανάπτυξή της και να την μεταλαμπαδεύσει σωστά στο μέλλον.

*Ερμηνευτή, Καθηγητή Βυζαντινής και Παραδοσιακής Μουσικής, Πρωτοψάλτη και Θεολόγου, δισκογραφικά πονήματα του οποίου 1) "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται" - Υμνωδία και Υμνολογία της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος εν χορδαίς και οργάνοις 2)"Η Ζωή εν τάφω" - Ο Επιτάφιος Θρήνος της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος εν χορδαίς και οργάνοις

Στην Αμερική η Α.Θ.Π. ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

2009-11-03T08:11:00.000-08:00

Στήν Ἀτλάνταν καί τήν πρωτεύουσαν Οὐάσιγκτων ταξίδεψε ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ , ὅπου σήμερα 3ην Νοεμβρίου θά συναντηθῇ μέ τόν Πρόεδρον Obama εἰς τόν Λευκόν Οἶκον, ἐνῷ θά παρακαθήσῃ εἰς γεύματα τά ὁποῖα θά παραθέσουν πρός τιμήν Αὐτοῦ ὁ Ἀντιπρόεδρος τῶν Η.Π.Α., ἡ ἡγεσία τοῦ Κογκρέσσου καί ἡ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν κ. Κλίντον.

* φωτογραφία από την άφιξη της Α.Θ.Π στην Washington

Tρία Χρόνια Έκδοσης του "ΨΑΛΤΗΡΙΟΥ"

2009-08-16T22:03:00.000-07:00

ΕΛ.Μ.Ε
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ
ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ
& ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΜΟΥΣΙΚΟΛΟΓΙΚΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
«ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ»
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ : ΚΑΨΑΛΗ 10 ΑΓΡΙΝΙΟ 30100

Email : to _psaltiri@yahoo.gr
www.psaltiri.blogspot.com

Αγρίνιο 17/08/09

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Τρία χρόνια έκδοσης του Μουσικολογικού – Εκκλησιαστικού Περιοδικού
« ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ»

Συμπληρώθηκαν τρία χρόνια λειτουργίας του Μουσικολογικού – Εκκλησιαστικού Περιοδικού «ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ» που εκδίδεται από την Ελληνική Μουσικολογική Εταιρία με έδρα το Αγρίνιο και αφορά στην Βυζαντινή εκκλησιαστική και την ελληνική παραδοσιακή μουσική καθώς και σε ζητήματα που αφορούν στην Ορθόδοξη εκκλησία και την πίστη μας.
Το «ΨΑΛΤΗΡΙ» είναι μια καθαρά μη κερδοσκοπική προσπάθεια από εθελοντές κυρίως νέους ανθρώπους απ’ όλη την Ελλάδα θεολόγους, ιεροψάλτες και ρέκτες της ψαλτικής. Ο αριθμός αντιτύπων ανέρχεται σε 2500 ανά τρίμηνο και διανέμεται σε ναούς της πόλης του Αγρινίου αλλά και αποστέλλεται ταχυδρομικώς σε αναγνώστες στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Η λειτουργία του βασίζεται στην θέληση των ανθρώπων που το στελεχώνουν και την προαιρετική προσφορά φίλων αναγνωστριών και αναγνωστών ενώ πάντα διανέμεται ΔΩΡΕΑΝ.
Η Ελληνική Μουσικολογική Εταιρία εκφράζει ευκαιρία της συμπλήρωσης τριών χρόνων από την πρώτη έκδοσή του τις ευχαριστίες της σε όλους τους ανθρώπους που το διάβασαν και το αγκαλιάσανε αλλά και σε αυτούς που συνέγραψαν και το υποστήριξαν με τις ιδιότητες τους :
Τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης
κ.κ. ΒΑΡΘΛΟΜΑΙΟ
Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. ΚΟΣΜΑ
Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πέργης κ.κ. ΕΥΑΓΓΕΛΟ
Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Θεοδωρουπόλεως κ.κ ΓΕΡΜΑΝΟ
Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεξικού κ.κ. ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ
Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καστορίας κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μουάνζας κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ
Τον Πανοσιολογιώτατο π. Δοσίθεο Κανέλο Ηγούμενο Ι.Μ. Τατάρνης Ευρυτανίας
Τον Πανοσιολογιώτατο π. Αμβρόσιο Κουτσουρίδη, Πρωτοσύγκελο Ι.Μ. Γερμανίας
Τον Πανοσιολογιώτατο π. Παύλο Ντανά, Ιεροκήρυκα Ι.Μ Αιτωλίας και Ακαρνανίας
Τον Πανασιολογιώτατο π. Νεκτάριο Κιούλο , Αστυνομικό Υποδιευθυντή
Τον Πανοσιολογιώτατο π. Νικόλαο Λαγουμτζή, Συνταγματάρχη ε.α
Τον Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Ιωάννη Βεργίνη εξ Αμερικής
Τον Ιερολογιώτατο π. Σεραφείμ Κουλιανόπουλο εκ της Αρχιεπισκοπής Αθηνών
Τον Εξοχότατο Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Αρη Σπηλιωτόπουλο
Την Εξοχοτάτη κ. Άννα Διαμαντοπούλου Βουλευτή ΠΑΣΟΚ
Τον Εξοχότατο Νομάρχη Αιτωλοακαρνανίας κ. Ευθύμιο Σώκο
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Περικλή Μαυρουδή , Καθηγητή ΑΕΣΘ εκ Θεσσαλονίκης
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Εμμανουήλ Χατζημάρκο, Πρωτοψάλτη – Χοράρχη- Συνθέτη εκ Βόλου
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Χρόνη Αιδονίδη, Παραδοσιακό Τραγουδιστή-Συνθέτη εξ Αθηνών
Την Μουσικολογιωτάτη κ. Νεκταρία Καραντζή, Πρωτοψάλτρια – Ερμηνεύτρια Παραδοσιακού τραγουδιού εξ Αθηνών
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Ιωάννη Δακαλάκη ,Πρωτοψάλτη- Πρόεδρο Ιεροψαλτών Μεσολογγίου εκ Μεσολογγίου
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Κυριαζή Δασκαλούδη , Πρωτοψάλτη εκ Λαρίσσης
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Απόστολο Παπαχρίστο, Πρωτοψάλτη εξ Αγρινίου
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Χρήστο Βουλδή, Πρωτοψάλτη- Χοράρχη εξ Αγρινίου
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Χ. Θεοτοκάτο, Πρωτοψάλτη- Χοράρχη εκ Πατρών
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Χρήστο Μουσελίμη, Λαμπαδάριο- Πρόεδρο Ιεροψαλτών Αιτωλοακαρνανίας εξ Αγρινίου
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Ανδρέα Αγγελή, Πρωτοψάλτη- Αντιπρόεδρο Ιεροψαλτών Αιτωλοακαρνανίαςεξ Αγρινίου
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Νεκτάριο Παπαθανασίου, Πρωτοψάλτη εξ Αγρινίου
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Γεώργιο Βρούλια, Πρωτοψάλτη- Ιστορικό εκ Πατρών
Τον Μουσικολογιώτατο κ. Κωνσταντίνο Λειβαδάρο, Πρωτοψάλτη- Χοράρχη εκ Γλυφάδας
Τον Ελλογιμότατο κ. Γρηγόριο Κωσταρά, καθηγ. Φιλοσοφικής σχολής Παν. Αθηνών
Τον Ελλογιμότατο κ. Χρήστο Τζούλη, καθηγ. Παιδαγωγικού τμήματος Παν. Ιωαννίνων
Την Ελλογιμότατη κ. Αναστασία Καλλιοντζή, Δικηγόρο- Θεολόγο- Συγγραφέα.
Τον Ελλογιμότατο κ. Σπυρίδωνα Φλογαίτη, Δικηγόρο- καθ. Νομική Παν. Αθηνών
Tον Ελλογιμότατο κ. Χρήστο Καρύδη Δρ Συντήρησης Έργων Τέχνης & Αρχαιοτήτων
Την Ελλογιμοτάτη κ. Μαρία Ράπτη Δρ Παιδαγωγικής
Την Ελλογιμοτάτη κ. Ερα Αρχοντάκη, Στέλεχος Υπουργείου Οικονομικών, Νομικόν MSc
Την Ελλογιμοτάτη κ. Σπυριδούλα Κολτσίδα, Δικηγόρο MSc
Την Εντιμοτάτη κ. Μαρία Ματάλα, φιλόλογο- αγιογράφο
Τον Εντιμότατο κ.Εμαν. Θεοδωρόπουλο, Δικηγόρο
Τον Εντιμότατο κ. Κων/νο Μαραγιάννη, Συμβολαιογράφο- Συγγραφέα
Τον Εντιμότατο κ. Ιωάννη Κωστάκη, Θεολόγο- Λυκειάρχη
Την Εντιμοτάτη κ. Μαρία Βουλδή, Δασκάλα
Την Εντιμοτάτη κ. Φρόσω Παπαγαλάνη, Δασκάλα
Την εντιμοτάτη κ. Ειρήνη Βήτα, Καθηγ. Αγγλικών
Και άλλους πολλούς φίλους και φίλες μας!

Το Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου - Σαμπεζύ Γενεύης * της κ. Ρέας Πουρνάρα

2009-07-28T00:33:00.000-07:00

Πέρασαν κιόλας πέντε χρόνια από την μεγαλόπρεπη εκείνη γενέθλια μέρα της τριανκονταπενταετηρίδος της ιδρύσεως του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ελβετία.

12 Αυγούστου 2004, απόγευμα, παραμονή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα. Εκλεκτοί προσκεκλημένοι εν μέσω του Οικ. Πατριάρχου κκ.Βαρθολομαίου στο Μέγαρο Αθηνά Παλλας στο Κεφαλάρι. Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, ιεράρχες του Οικ. Θρόνου, ακαδημα’ι’κοί, διακέκρημένοι ομιλητές. Η κα Μ. Γιαννάκου ως υπουργός Παιδείας, ο κ. Ε. Βενιζέλος ως πρώην υπουργός Πολιτισμού και ο μητροπολίτης Ελβετίας κ. Ιερεμίας χαιρετίζουν την σπουδαία συνγκέντρωση.

Γιορτάζουμε τον φανό της Ορθοδοξίας που μεταλαμπαδεύει το φως του Φαναρίου στην Ευρώπη με την παρουσίαση ενός εξαιρετικού λευκώματος. Η προσφώνηση του Πατριάρχη αποδίδει πλήρως το νόημα του μεγάλου αυτού βήματος μέσα από τη διορατικότητα και την σεμνότητα του Φαναρίου. Η πολυτελής έκδοση, ένα μνημηνιώδες έργο, περιέχει όλη την ιστορία των πρώτων 35 χρόνων του Κέντρου. Στο τέλος της εκδήλωσης συνομιλούμε λιγοστά λεπτά με τον Πατριάρχη. ΄΄Να προσέχετε το Κέντρο μας΄΄ μας λέει με αγάπη και σοφία.

Οδεύοντας τώρα προς τα 40 χρόνια ζωής, χαιρόμαστε και ζούμε καθημερινά ως μέλη της ελληνικής παροικίας της Γενεύης το μεγάλο αυτό όραμα του Οικ. Πατριάρχου Αθηναγόρα. Η ακοίμητη κανδήλα του Φαναρίου άναψε εδώ με δύο πατριαρχικά σιγίλλια του 1966 και του 1975 για να εκφράσει μέσα από την λατρεία και την θεολογία το πνεύμα και το φρόνημα του Οικ.Θρόνου.(1) Ευλαβείς μεγάλοι ευεργέτες και δωρητές στήριξαν με το ανίστακτο ενδιαφέρον τους τις προσπάθειες για να έχουμε σήμερα το Σαμπεζύ. Μια καταπράσινη έκταση στο ομώνυμο προάστιο της Γενεύης, κοντά στη λίμνη, με κτήρια εναρμονισμένα στο κλασσικό ελβετικό τοπίο και με την εκκλησία του Αγίου Παύλου, πατριαρχικό σταυροπήγιο, να δεσπόζει στο μέσον με την πρωτοποριακή αρχιτεκτονική της.

Θυμάμαι ακόμη να ηχούν στα αυτιά μου ομιλίες στο σπίτι για το άνοιγμα του Πατριαρχείου προς τη Δύση, για την απόκτηση μιας άλλης έδρας στη Γενεύη. Στην αρχή με απορίες, αγωνίες, κατόπι με ενθουσιασμό και υπερηφάνεια. Η ζωή μας ήταν στην Πόλη και είναι πάντα άρρηκτα δεμένη με την εκκλησία και πάντα υπό την σκέπη του Πατριαρχείου.

Και το Πατριαρχικό Κέντρο θεμελιώθηκε με την έμπνευση, πρωτοβουλία και προώθηση του Οικ. Πατριάρχου Αθηναγόρα (1966), εδραιώθηκε επί πατριαρχείας του Οικ. Πατριάρχου Δημητρίου (1975), το καμάρι του Πατριαρχείου,όπως έλεγε ο ίδιος, και διευρύνθηκε με την ίδρυση του Ινστιτούτου Μεταπτυχιακών Σπουδών Ορθοδόξου Θεολογίας με την πανχριαστινιακής εμβέλειας πράξη του Οικ. Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου (1996). Με πρώτο προ’ι’στάμενο τον μητροπολίτη Ανδριανουπόλεως, πρώην Ελβετίας, κ. Δαμασκηνό, τον ακούραστο ποιμενάρχη του επί δύο δεκαετίες (1982-2001), και τον άοκνο βοηθό του, τον επίσκοπο Λαμψάκου κ. Μακάριο, το Κέντρο διευρίνει τις δραστηριότητες του και στέκεται άξιο στους σκοπούς για τους οποίους συστάθηκε. Φιλοξενεί κατά καιρούς πολυπληθείς πανορθόδοξες συνάξεις,συνέδρια ποικίλων διμερών θεολογικών διαλόγων, λοιπές διασκέψεις και επιστημονικά σεμινάρια. Πρόσφατα τα βλέμματα όλων ήταν στραμμένα προς τα εκεί ( Ιούνιος 2009) με την Σύναξη της Διορθόδοξης Επιτροπής, που προετοιμάζει την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας, εν πνεύματι ¨ίνα ώσιν εν¨ (Ιω.ΙΖ’,11), με κύριο θέμα την διαποίμανση των ορθοδόξων χριστιανών στο χώρο της Διασποράς και με ενθαρρυντικά και ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Το Ινστιτούτο Μεταπτυχιακών Σπουδών, ¨το θυγάτριον¨ του Πατριάρχη μας, σε συνεργασία με τα Πανεπιστήμια του Φριβούργου και της Γενεύης, παρέχει τίτλο σπουδών στη γαλλική γλώσσα στους νεαρούς ικανούς φοιτητές και τις φιλόδοξες φοιτήτριες. Λέγει γι’αυτό, το 1995, για πρώτη φορά, ο Πατριάρχης επισκεπτόμενος το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών στη Γενεύη « Χάριτας οφείλομεν τω Πανοικτίρμονι Θεώ, διότι εχάρισεν εις το παρά πολλών βαλλόμενον Οικουμενικόν Πατριαρχείον το θυγάτριον αυτού τούτο, το αγαπώμενον και αγαπών. Η ύπαρξις, η συνεισφορά, η δραστηριότης αυτού πολλήν παρέχει παραμυθίαν τη ημετέρα Μετριότητι και τω σεπτώ Κέντρω, εν γένει...Τούτο οφείλεται όχι εις τας αντιξόους συνθήκας , αι οποίαι ενίοτε κατα τόπους εμφανίζονται, αλλ’εις την ταύτισιν των καρδιών πάντων ημών εν τη διακονία του Λογου του Θεού. Μικρά ζύμη, ολίγοι εργάται, μικρόν ποίμνιον εν αχανεί εκτάσει, εν θερισμώ πολλώ. Όθεν καιρός εργασίας, καιρός προσευχής, καιρός μόχθου. Μέχρις ου ο Κύριος καταπαύση το έργον ενός εκάστου ημών και καλέσει τούτον πλησίον Αυτού εις τους αιώνας.»(2)

Όντως παρακολουθούμε εμείς οι απλοί κάθε χρόνο τα επιτεύγματα του ¨ου εν τω πολλώ το ευ¨. Τους νέους αποφοίτους Έλληνες, Ρουμάνους, Κύπριους, Άραβες, Ρώσους, Σέρβους, Βούλγαρους να προστίθενται στο φυτώριο των θεολόγων με ανοικτούς ορίζοντες, με πίστη στο Θεό και αλληλεγγύη μεταξύ τους για τον δρόμο που τους ανοίγεται μπροστά τους, με την αξιοσημείωτη καθοδήγηση του νυν Κοσμήτορα καθηγητή κ. Βλασίου Φειδά και την υποδειγματική διδασκαλία των καθηγητών τους κ.κ. Κωνσταντίνου Σκουτέρη και Κωνσταντίνου Δεληκωνσταντή, υπό την στοργική υποστήριξη του μητροπολίτου Ελβετίας κ. Ιερεμία, προέδρου του Ορθοδόξου Κέντρου.

Και επισυνάπτουμε την ευχή του Οικ. Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου «... Και ευχόμεθα όπως το Κέντρον τούτο αποτελεί πάντοτε τόπον εκκλησιαστικής συναντήσεως Ανατολής και Δύσεως και δίαυλον αδελφικής μεταξύ αυτών επικοινωνίας επί τω κοινώ αγαθώ και εις Δόξαν Θεού.»(3)

1) Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Σαμπεζύ Γενεύης, Εκδόσεις «Επιμέλεια Α.Ε», σελ.91

2) Ως άνω, σελ 145

3) Ως άνω, σελ. 146

*απόφοιτος Ζαππείου Παρθεναγωγείου Κωνσταντινουπόλεως και μετέποιτα του Πανεπιστημίου Βοσπόρου - Τμήμα Διοικητικών και Οικονομικών Σπουδών.

Το θαύμα μέσα από την Γέννηση του Τιμίου Προδρόμου * του κ. Ιωάννη Γκιάφη

2009-07-22T01:11:00.002-07:00

Μέσα στη ζωή της εκκλησίας μας δεν είναι λίγες οι φορές που ο χριστιανός κατα-πλήσσεται από γεγονότα υπερφυσικά και υπερθαύμαστα. Διαδραματίζονται γεγονότα που δεν μπορεί να εξηγήσει ο ανθρώπινος νους. Και ένα από αυτά βλέπουμε να επιτελείται στον βίο του Τιμίου Προδρόμου. Ο τρόπος του ερχομού του επί της γης πραγματικά ανε-ξήγητος και υπερθαύμαστος, την στιγμή που οι γονείς του ήταν σε γεροντική ηλικία. Ο πατέρας του Ζαχαρίας ήταν ιερέας, προερχόμενος από την ιερατική τάξη του Αβιά, όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Λουκάς. Η μητέρα του Ελισάβετ καταγόταν από την οικο-γένεια του Ααρών, του αδελφού του προφήτου Μωυσή. Οι γονείς του υπήρξαν άνθρωποι με βαθιά πίστη στο Θεό και με ζωή άμεμπτη, εκτελώντας κατά γράμμα τον νόμο του Θεού. Όμως, ενώ είχαν φθάσει σε προχωρημένη ηλικία, δεν είχαν καταφέρει να αποκτήσουν παιδί και αυτό συνέβαινε λόγω του ότι η Ελισάβετ ήταν στείρα.
Κάποτε ήρθε η σειρά του ιερέως Ζαχαρία να εφημερεύσει στο ναό και να εκτελέσει τα ιερατικά του καθήκοντα . Την ώρα που προσέφερε θυμίαμα στο Θεό, εμφανίζεται Άγγελος Κυρίου και στέκεται στα δεξιά του θυσιαστηρίου του θυμιάματος. Ο Ζαχαρίας μόλις τον κατάλαβε ταράχθηκε και φοβήθηκε. Ό Άγγελος αμέσως τον καθησύχασε λέγο-ντας του ότι ‘‘οι προσευχές του εισακούσθηκαν και η γυναίκα του η Ελισάβετ θα γεννήσει γιο και θα του δώσει το όνομα Ιωάννης. Από την γέννηση του παιδιού αυτού θα χαρούν πολλοί. Η προσφορά του θα είναι μεγάλη στο έργο του Κυρίου, κρασί και άλλα δυνατά ποτά δε θα πιει.’’ Ο Άγγελος συνεχίζει προαναγγέλλοντας στον Ζαχαρία τα όσα λυ-τρωτικά για τον λαό του Ισραήλ θα κάνει ο υιός του Ιωάννης. Ο Ζαχαρίας ακούγοντας όλα αυτά λέει στον Άγγελο: « Πως μπορώ να βεβαιωθώ γι’ αυτό; Εγώ είμαι πια γέρος και η γυναίκα μου περασμένης ηλικίας» Και ο Άγγελος τότε αποκρίθηκε: « Εγώ είμαι ο Γαβριήλ που βρίσκομαι δίπλα στον Θεό. Με έστειλε να σου αναγγείλω αυτή την ευχάριστη είδηση. Εσύ όμως δεν πίστεψες στα λόγια μου, γι’ αυτό από την στιγμή αυτή θα χάσεις την λαλιά σου και δεν θα μπορείς να μιλήσεις μέχρι να γεννηθεί ο γιος σου».
Όταν τελείωσαν οι μέρες της εφημερίας του στο ναό, πήγε στο σπίτι του. Μερικές μέρες αργότερα, η γυναίκα του Ελισάβετ έμεινε έγκυος. Μετά από εννιά μήνες έκανε γιο και όταν ήρθε η ώρα της ονοματοδοσίας, ενώ όλοι έλεγαν το παιδί να πάρει το όνομα του πατέρα του, ο Ζαχαρίας έγραψε σε ένα πινακίδιο το όνομα Ιωάννης το ποίο και πήρε. Α-μέσως η γλώσσα του λύθηκε και δοξολογούσε το Κύριο. Μελετώντας κανείς τον θαυμαστό τρόπο γέννησης του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου διαπιστώνει το θαύμα, ενώ οι γονείς του ήταν άτεκνοι και η μητέρα του στείρα, μετά από πολλή προσευχή και πνευματικό αγώνα, το αίτημα τους για απόγονο γίνεται πραγματικότητα και αυτό γιατί «πάντα γαρ δυνατά τω πιστεύοντι εις τον Θεόν». Πραγματικά, εντυπωσιάζεσαι να βλέπεις σε ένα υπέργηρο ζευγάρι, να τους γίνεται από τον Θεό ένα δώρο ζωής, εξάλλου και το όνομα Ιωάννης σημαίνει ‘‘Θεού Δώρο’’. Το θαύμα, το υπερφυσικό γεγονός γίνεται, αρκεί να το πιστέψουμε. Τα θαύματα στην Καινή Διαθήκη θεωρούνται τα σημάδια, μέσω των οποίων εξαγγέλλεται η Μέλλουσα Βασιλεία του Θεού. Και ο Ιωάννης θα έρθει για να κηρύξει την μετάνοια στο λαό του Θεού γιατί η Βασιλεία του Θεού έφθασε, εννοώντας τον Χριστό (‘‘Μετανοείτε γαρ ήγγικε η Βασιλεία των Ουρανών’’).
Όμως, παρατηρείται και η δυσπιστία μπροστά στο επερχόμενο γεγονός από τον ίδιο τον Ζαχαρία, και ο Άγγελος τον επιτιμά με την αφωνία μέχρι να εκπληρωθεί η προαναγγελία. Θαύματα και ιδίως τεκνογονίας μέσα στην εκκλησιαστική ζωή έχουν πραγματοποιηθεί πολλά. Αρκεί να θυμηθούμε τον Ιωακείμ και την Άννα, τους γονείς της Παναγίας μας. Ο Θεός οικονομεί και δεν αφήνει το δημιούργημά Του να δοκιμάζεται συνεχώς, όπως εν προκειμένω από το πρόβλημα της ατεκνίας και της στειρότητας. Καθημερινά σημειώνονται θαύματα άτεκνων ζεγαριών να φέρνουν στον κόσμο παιδιά, ύστερα από έντονη προσευχή και ικεσία στον Άγιο Θεό για την επίλυση του προβλήματός τους. Δεν αποθαρρύνονται, σπεύδουν προσευχητικά στον Παντοδύναμο Θεό να Του ζητήσουν να νικήσει κάθε νομοτελειακή και φυσική τάξη και να πραγματώσει το ποθούμενό τους. Αυτό όμως δεν συμβαίνει μόνο σε περιπτώσεις ατεκνίας, αλλά και πολλών άλλων προβλημάτων που απασχολούν τον κάθε άνθρωπο.
Βέβαια, ο Απόστολος Παύλος γράφει πως, ακόμα κι αν κανείς έχει τη δυνατότητα να μιλά όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, ή την πίστη εκείνη που να μετακινεί βουνά, αλλά δεν έχει αγάπη, είναι ένα μηδενικό. ( Α Κορ. 13:1-2). Η αγάπη μόνο δίνει υπόσταση στον άνθρωπο, η αγάπη μόνο θα τον βάλει στη Βασιλεία του Θεού. Το θαύμα έχει αξία μόνο στο βαθμό που φανερώνει την αγάπη του Θεού. Λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος: «Όποιος χωρίς κάποια ανάγκη αποτολμά να ζητά από τον Θεό σύμφωνα με την επιθυμία του να γίνονται μέσω αυτού θαύματα και σημεία, αυτός πειράζεται κατά την διάνοιά του, και ασθενεί κατά την συνείδησή του. Γιατί οι αληθινοί άγιοι όχι μόνο δεν επιθυμούν τέτοια χαρίσματα, αλλά και αν τους δοθούν τα αποστρέφονται και μπροστά στους ανθρώπους ιδιαιτέρως. Διότι τα θαύματα είναι αποτέλεσμα της δωρεάς του Θεού, ενώ η ενάρετη ζωή είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας μας με τη δωρεά του Θεού.» (Ασκητικά, λόγος).
Το θαύμα πρέπει να σημειώσουμε λειτουργεί βοηθητικά για να φανερωθεί το μεγα-λείο της Βασιλείας του Θεού. Ο Ιερός Χρυσόστομος τονίζει ότι ‘‘δεν έχει καμία αξία το θαύμα, αν ως βασική προϋπόθεση δεν έχει την αγάπη απέναντι στο Θεό. Τι σημασία έχει να πιστέψεις μόνο για να γίνει το θαύμα, δηλ. να γίνει το συμφέρον σου; Το θαύμα έρχεται σαν επακόλουθο της αγάπης σου στο Θεό, ο οποίος σε ευσπλαχνίζεται.’’ Η αγάπη προς τον Θεό είναι η «πάντα πόθο νικώσα», αρκεί να την έχουμε καλλιεργήσει μέσα μας.
(δημοσιευθέν στην Εφημερίδα «Εκκλησιολόγο» των Πατρών 26/6/2009)
* Υπευθύνου Δημοσίου Σχέσεων του περιοδικού "ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ", Λαμπαδαρίου Ι.Ν Αγ. Αντωνίου Αγρινίου, Πολιτικού επιστήμονα - Φοιτ. Θεολογίας

ΑΘΩΝΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ [1749-2009] *του κ. Κουλιάτση Χρήστου

2009-07-22T01:05:00.000-07:00

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΕΝΤΕ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
260 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία συμπληρώνει 260 χρόνια ιστορίας στην Ελληνική Εκπαίδευση αποτελώντας ένα από τα αρχαιότερα σε πλήρη λειτουργία σχολείο της χώρας μας. Με αυτή την αφορμή σας αποστέλλω το παρακάτω άρθρο που αποτελεί ένα χρονικό της πορείας και της προσφοράς της παλαίφατου σχολής στα ελληνικά γράμματα .

1. ΧΡΟΝΙΚΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΘΩΝΙΑΔΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ

Η ιστορική πορεία της Αθωνιάδας ξεκινά στα πέτρινα χρόνια της τουρκοκρατίας με πρώτο εμπνευστή το Βατοπεδινό προηγούμενο Μελέτιο ο οποίος ξεκινά τις διεργασίες ιδρύσεως ενός σχολείου ανωτάτου επιπέδου. Ωστόσο οι ανυπέρβλητες δυσκολίες δεν θα αντιμετωπίζονταν χωρίς την υλική και ηθική στήριξη του πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου του Ε. Το 1750 εκδίδει Πατριαρχικό Σιγίλλιο το οποίο ρυθμίζει τα σχετικά με τη λειτουργία του σχολείου καθώς επίσης και τους τρόπους ανεύρεσης οικονομικών πόρων από πηγές του Πατριαρχείου και σημαντικών Ελλήνων της εποχής. Πρώτος Σχολάρχης της Ακαδημίας υπήρξε ο Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης με σπουδές στα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα του τότε Ελληνισμού , την Πόλη, την Πάτμο και τα Γιάννενα χωρίς ωστόσο να καρποφορήσουν οι προσδοκίες που γεννήθηκαν με την ίδρυση της Σχολής.
Το 1753 διορίζεται διδάσκαλος στην Αθωνιάδα ο Ευγένιος Βούλγαρης που έμελλε να συνδέσει το όνομά του με την Πανευρωπαϊκή λάμψη της σχολής. Γνώστης της Λατινικής, Γερμανικής. Εβραϊκής, Γαλλικής, Τουρκικής, Ρωσικής, Χαλδαϊκής και Αραβικής, δεινός ρήτορας αλλά και σπουδαίος επιστήμονας της θεολογίας, της φιλοσοφίας αλλά και των φυσικών επιστημών. Στα έξι χρόνια της θητείας του στη διεύθυνση της Σχολής αυτή θα γνωρίσει μέρες τεράστιας πνευματικής ακμής. Η παρουσία του φημισμένου δασκάλου στο Άγιον Όρος θα συνδυαστεί με την παρουσία σπουδαίων συνδιδασκάλων όπως του Παναγιώτη Παλαμά εκ Μεσολογγίου μετέπειτα πρωτεργάτη της ίδρυσης της Παλαμαίας Σχολής. Μαθητές από όλη την Ελλάδα αλλά και Έλληνες της παροικίας θα φτάσουν στην Αθωνιάδα διψασμένοι να παρακολουθήσουν την καινοτόμο διδασκαλία του σπουδαίου διδασκάλου. Το πρόγραμμα της σχολής περιλαμβάνει δύο κύκλους μαθημάτων : τα φιλοσοφικά και τα μαθηματικά κατά το πρότυπο αντίστοιχων σχολών του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Το επίγραμμα στον πυλώνα της εισόδου «ΓΕΩΜΕΤΡΉΣΩΝ ΕΙΣΊΤΩ, ΟΥ ΚΩΛΥΩ. ΤΩ ΜΗ ΘΕΛΟΝΤΙ, ΣΥΖΥΓΩΣΩ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ» φανερώνει ότι οι προϋποθέσεις που προσφέρει τώρα είναι εκείνες που είχε ποθήσει παλιότερα την εποχή των μεγάλων σχεδίων. Ο Ευγένιος Βούλγαρης θα διαδώσει τη φήμη της Αθωνιάδας σε όλο τον πνευματικό κόσμο της εποχής του. Οι πλούσιες πνευματικές του δυνάμεις , η πεισματική του θέληση, η ακμαία μαχητικότητά του και ο πληθωρικός ενθουσιασμός του είναι τα εφόδια που θα τον οπλίσουν στην αντιμετώπιση των πολλών δυσκολιών.
Μεταξύ των κορυφαίων μαθητών που θήτευσαν στη Αθωνιάδα της εποχής εκείνης ιδιαίτερη θέση κατέχουν ο Ισαπόστολος ‘Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο ‘Ανθιμος ο Ολυμπιώτης, ο Ιώσηπος Μοισιόδακας, ο Σέργιος Μακραίος, ο Όσιος Αθανάσιος Πάριος, ο Δαμασκηνός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, ο Παΐσιος Καυσοκαλυβίτης, ο Ιωάννης Πέζαρος. Επίσης διατελούν μαθητές ο Άγιος Αθανάσιος ο Κουλακιώτης, Όσιος Κύριλλος Παπαδόπουλος και ο πρώτος Σχολάρχης της θεολογικής Σχολής της Χάλκης Κωνσταντίνος Τυπάλδος. Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναφέρουμε ως μαθητή τον Εθνομάρτυρα και πρόδρομο της Ελληνικής Επανάστασης, το Ρήγα Φεραίο, η προσφορά του οποίου διαχρονικά αναγνωρίζεται ως ανεκτίμητη.
Μετά την εποχή του Βούλγαρη η Αθωνιάδα θα γνωρίσει περιόδους μειωμένης ακμής αλλά και μεγάλων πνευματικών εκλάμψεων προσφέροντας πολύτιμη πνευματική βοήθεια στο σκλαβωμένο Γένος. Οι απόφοιτοι της σχολής επιστρέφοντας στις ιδιαίτερες πατρίδες τους θα φέρουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας τα φώτα της Παιδείας που έλαβαν εκεί. Το 1821 η σχολή διακόπτει τη λειτουργία της λόγω της επανάστασης και θα επαναλειτουργήσει ξανά το 1842. Το 1844 με εράνους χτίζεται το νέο κτήριο στις Καρυές του Αγίου Όρους . Από το 1930 μέχρι σήμερα μια νέα περίοδος αρχίζει για την Αθωνιάδα όταν με απόφαση της Ι. Κοινότητας, μεταφέρεται στον εξωτερικό ξενώνα της Σκήτης του Αγ. Ανδρέα με Σχολάρχη τον Αρχιμανδρίτη Αθανάσιο Παντοκρατορινό, πτυχιούχο της Θεολογίας, μια φωτισμένη αγιορείτικη φυσιογνωμία. Από το 1940 ως το 1953 λόγω του πολέμου αναστέλλεται η λειτουργία της Σχολής. Έκτοτε συνεχίζει αδιάλειπτα την λειτουργία της αποτελώντας το αρχαιότερο σε λειτουργία σχολείο της Ελλάδας.

2. ΟΙ ΠΕΝΤΑΡΙΘΜΟΙ ΔΙΑΛΑΜΨΑΝΤΕΣ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΑΘΩΝΙΑΔΑΣ ΣΧΟΛΗΣ.

Η προσφορά της Αθωνιάδας Σχολής συνδέεται αναπόσπαστα με τη παρουσία σε αυτή πέντε σημαντικών Αγίων της Εκκλησίας μας η μνήμη των οποίων εορτάζεται με κοινή εορτή την πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου. ( Μη απόλυτα διασταυρωμένες πηγές αναφέρονται στην παρουσία στη Σχολή περισσοτέρων στον αριθμό μετέπειτα Αγίων, πιθανόν εννέα)

α. Ο Άγιος και Ισαπόστολος Κοσμάς ο Αιτωλός. ΤΟ 1749 προσήλθε και εγγράφηκε ως μαθητής στη Σχολή σε μεγάλη ηλικία από ζήλο να παακολουθήσει τα μαθήματα του Βουλγάρεως. Εκεί αφού απέκτησε πλούτο γνώσεων φλεγόμενος από αγάπη συνέβαλε στη συνέχεια τα μέγιστα στην ανάταση του Γένους με τις περιοδείες του.
β. Ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος. Ήδη απόφοιτος της Ευαγγελικής σχολής της Σμύρνης συνέδεσε σε διαφορετικές φάσεις το όνομά του ως μαθητής διδάσκαλος και αργότερα Σχολάρχης της Αθωνιάδας.
γ. Ο Αγιος Μακάριος Νοταράς. Γόνος λαμπράς οικογενείας της Κωνσταντινούπολης. Προσήλθε στην Αθωνιάδα μετά την παραίτησή του από τον επισκοπικό θρόνο της Κορίνθου αναλαμβάνοντας την πνευματική καθοδήγηση του Σχολάρχη και των μαθητών. Επί των ημερών της παρουσίας του στη Αθωνιάδα, η Σχολή αναδεικνύεται σε πραγματικό στάδιο πνευματικών αγώνων.
δ. Ο Άγιος Αθανάσιος ο Κουλακιώτης. Φοίτησε σε δύο διαφορετικές περιόδους στη Σχολή παρακολουθώντας τους διδασκάλους Παναγιώτη Παλαμά και Αθανάσιο Πάριο. Μαρτύρησε με απαγχονισμό στη Θεσσαλονίκη το 1774.
ε. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Διορίστηκε από την Ιερά Σύναξη Έφορος της Αθωνιάδας επιλύοντας πλήθος διοικητικών προβλημάτων και συμβάλλοντας κυρίως στον πνευματικό τομέα. Η προσφορά του ήταν πολυτιμότατη.

3. Η ΑΘΩΝΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΣΗΜΕΡΑ.

Σήμερα η σχολή συνεχίζει στη λειτουργία της στον ξενώνα της σκήτης το Αγίου Ανδρέου στις Καρυές του Α. Όρους. Λειτουργεί ως Εκκλησιαστικό Γυμνάσιο και ως Γενικό Εκκλησιαστικό Λύκειο ενώ ο τίτλος της Ακαδημίας τελεί υπό αναστολή.
Το απολυτήριο του Λυκείου είναι ισότιμο με των άλλων λυκείων Μέσης εκπαίδευσης. Οι Μαθητές παρακολουθούν μαθήματα Βυζαντινής Μουσικής και κατόπιν αποφάσεως του Συλλόγου Διδασκόντων και του καθηγητή της Μουσικής λαμβάνουν πτυχίο βυζαντινής μουσικής ισότιμο ωδείου.
Επίσης παρακολουθούν προαιρετικά μαθήματα Αγιογραφίας και μετά από επιτυχή συμμετοχή στις εξετάσεις λαμβάνουν τίτλο σπουδών Αγιογράφου για επαγγελματική χρήση.
Στο χώρο του σχολείου στεγάζεται οικοτροφείο στο οποίο οι μαθητές διαμένουν και σιτίζονται. Στα νεότερα χρόνια της λειτουργίας της η Σχολή έχει να επιδείξει πλήθος διακεκριμένων αποφοίτων σε όλους τους χώρους μεταξύ των οποίων καθηγητές Α.Ε.Ι αλλά και πλήθος Μητροπολιτών, ιερέων και μοναχών.
Οι μαθητές ζουν στη σχολή κατά κοινοβιακό τρόπο συμμετέχοντας ενεργά στις Ιερές Ακολουθίες της Σχολής. Επισκέπτονται τακτικά τις Ιερές Μονές του Αγίου Όρους αποκτώντας πολύτιμα βιώματα της Αγιορείτικης Παράδοσης.
Απόφοιτοι και διδάξαντες πραγματοποιούν συχνά συναντήσεις αλλά και επισκέψεις στην τροφό Σχολή μέσω του «Συλλόγου διδαξάντων και φοιτησάντων στην Αθωνιάδα Σχολή»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ : 1. ΕΠΕΤΗΡΙΣ ΑΘΩΝΙΑΔΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ. 2. ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ. 3. ΑΛΚΗΣ ΑΓΕΛΟΥ ‘ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΘΩΝΙΑΔΟΣ». 4. ΚΩΝ. ΚΟΥΜΑ «ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ» ΒΙΕΝΝΗ 1833.

* Φιλολόγου

Προσευχή * του πανοσιολογιωτάτου π. Νικολάου Λαγουμτζή

2009-07-22T00:39:00.000-07:00

«Ώσπερ πασών των αισθήσεων κρείττων η όρασις, ούτω και πασών των αρετών η προσευχή θειοτέρα», (όπως από όλες τις αισθήσεις η καλλίτερη-η πρώτη- είναι η δυνατότητα να βλέπουμε, έτσι και από όλες τις αρετές η προσευχή είναι η ποιο αγιασμένη-Θεία), αναφέρει χαρακτηριστικά ο Όσιος Νείλος, στα κεφάλαια περί προσευχής.
Ότι είναι, τα μάτια στην ζωή μας, όσο χρήσιμα, αλλά και αναγκαία είναι, αυτά τα δύο «παραθυράκια» επικοινωνίας, στην ύπαρξη μας, έτσι ωφέλιμη αλλά και απαραίτητη είναι η προσευχή για την ψυχοσωματική μας ύπαρξη.
Μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος, δίχως το ζωογόνο οξυγόνο; Ασφαλώς όχι.
Άλλο τόσο, μπορεί να διαβιώσει και η ψυχή, χωρίς την αληθινή και ζωντανή προσευχή.
Βεβαίως τίθεται το ερώτημα, ποια είναι η αληθινή, αδιάψευστη και αυθεντική προσευχή;
Πως γίνεται, και πως πραγματοποιείται;
Και πως μπορούμε εμείς να την βιώσουμε;
Να την ζήσουμε και να την εφαρμόσουμε στην ζωή μας;
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, έχοντας βιώσει την Ζωντανή προσευχή, την υπερτονίζουν δικαίως, διότι αυτή αποτελεί το κτύπημα της «θύρας» της Βασιλείας των Ουρανών.
Στην Φιλοκαλία, αναφέρεται ότι: «Ουδέν εστίν κρείττον καθαράς προσευχής». (Δεν υπάρχει τίποτα καλλίτερο από την καθαρή προσευχή).
Ένας άλλος, μεγάλος αγωνιστής της ερημικής ζωής και γνώστης της αληθινής προσευχής, ο όσιος Ιωάννης ο Σιναϊτης, ονομάζει την προσευχή, «μητέρα των αρετών», και της πλέκει μάλιστα, ιδιαίτερο εγκώμιο, προσδίδοντας της, την Ιερότητα και συγχρόνως την μακαριότητα, η οποία επιβάλλεται και αρμόζει στην προσευχή.
H προσευχή, έχει το διακριτικό εκείνο γνώρισμα, της άμεσης επικοινωνίας, με τον Θεό και Δημιουργό μας.
Όταν ακόμη, ήμουν μικρό παιδάκι, και προσπαθούσα με τις όσες ατέλειες υπήρχαν τότε και υπάρχουν –ακόμη δυστυχώς τώρα-, προσπαθούσα να μελετήσω τα εγκύκλια μαθήματα μου, στην Αθωνιάδα Σχολή, του Αγίου Όρους, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά της Σχολής μας, είχαμε, την μεγάλη ευλογία, να συναναστραφούμε με ανθρώπους, οι οποίοι, ζούσαν δια της προσευχής των, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, την κατά «Χάριν Θέωσιν ».
Έμοιαζαν αυτοί οι άνθρωποι, με αυτό το εκτοξευμένο βέλος, το οποίο εκτοξεύεται μεν, αλλά ποτέ δεν πέφτει στην γη.
Η πορεία του είναι προς «τα άνω», με τελικό «στόχο» τον Χριστό.
Αυτοί οι άνθρωποι, ήσαν απλοί, ίσως δεν είχαν κάποιον «τίτλο», τουλάχιστον γνωστό σε εμάς, είχαν όμως «ανοικτή» γραμμή, με τον Θεό.
Αυτό ήταν αντιληπτό, φαινόταν. Ήταν ξεκάθαρο.
Ήσαν, όπως αναφέρει ο π.Εφραίμ ο Βατοπαιδινός, άνθρωποι, οι οποίοι είχαν τελειώσει, το Πανεπιστήμιο της ασκητικής Ερήμου , και είχαν «διδακτορικό», στα αναγκαία, στα αιώνια και στα ουράνια.

Ένα Τηλεφώνημα η Προσευχή
Ένας από αυτούς τους Πατέρες, «τους συνεχώς προσευχομένους», ήταν και ο Γέρων -Παϊσιος.
Αυτός ο Γέροντας λοιπόν, τακτικά-τακτικότατα, μας παρότρυνε, παίρνοντας αφορμή από την στρατιωτική ζωή του, όταν υπηρετούσε στον στρατό, ως Διαβιβαστής, και μας έλεγε : «Να προσεύχεστε παιδιά. Όταν προσεύχεστε, είναι σαν να τηλεφωνείτε στον Θεό. Σαν να παίρνετε τον ασύρματο, να γυρνάτε το καρούλι, και από την μία πλευρά της γραμμής , σας μιλάει ο Θεός και από την άλλη εσείς».
Πραγματικά, είναι μεγάλη ευλογία η προσευχή.
«Μέγα αγαθόν η ευχή. Διάλεξις εστίν προς Θεόν»
Όταν μας δίδεται, η μεγάλη αυτή ευκαιρία, να συνομιλήσουμε με κάποιον πολύ επιφανή, στα κοινωνικά δρώμενα, το θεωρούμε και είναι βέβαια, μεγάλη μας τιμή.
Αναλογισθείτε λοιπόν σας παρακαλώ, τι μεγάλη τιμή είναι, για το δημιούργημα, να επικοινωνεί, με τον ίδιο τον Δημιουργό Θεό.
Τι ευλογία είναι, το αμαρτωλό, να επιτρέπεται, να συναναστρέφεται με το Θείο, το άγιο, το Υπέρλαμπρο.

* Θεολόγου - Συνταγματάρχη ε.α
** συνεχίζεται σε επόμενα τεύχη

“Φωτορύπανση” * επιμέλεια : Χαράλαμπος Καραπάνος Αρχισυντάκτης περιοδικού "το ψαλτήρι" *

2009-06-09T13:15:00.000-07:00

Αγαπητοί φίλοι, θεωρούμε οτι πέραν των θεμάτων που αφορούν στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων μας με την στενή έννοια υπάρχει μια σειρά ζητημάτων που μας απασχολούν ως ανθρώπους και μάλιστα ως ορθοδόξους χριστιανούς με κυρίαρχο αυτό της προστασίας του περιβάλλοντος την παγκόσμια ημέρα του οποίου εορτάσαμε την πέμτην του τρέχοντος μηνός.
“Διά τήν Ορθόδοξον ἡμών Εκκλησίαν, η προστασία του περιβάλλοντος, ως θείας κτίσεως, αποτελεί μεγίστην ευθύνην διά τόν άνθρωπον, ανεξαρτήτως των υλικών η άλλων οικονομικών ωφελειών τάς οποίας δύναται αύτη νά αποφέρη.Τόν κόσμον τούτον, τόν «καλόν λίαν», ο Παντοκράτωρ Θεός εκληροδότησεν εις τήν ἀνθρωπότητα μέ τήν εντολήν «εργάζεσθαι καί φυλάσσειν» αυτόν” ( λόγος Οικ.Πατρ.Βαρθολομαίου).
Ένα απ τα μείζωνα προβλήματα που αφορούν στο περιβάλλον είναι και αυτό της Φωτορύπανσης με προεκτάσεις στην αστρονομία,το φυσικό – ζωικό περιβάλλον, την οικονομία και την ζωή του ανθρώπου στα αστικά κέντρα.
Ο πλέον έκδηλος τρόπος με τον οποίο γίνεται αισθητό το πρόβλημα της φωτορύπανσης είναι η σχεδόν πλήρης εξαφάνιση των ουράνιων αντικειμένων από τον νυχτερινό ουρανό των πόλεων. Τούτο έχει επιπτώσεις στους επαγγελματίες και ερασιτέχνες αστρονόμους αλλά κυρίως για τον συνάνθρωπο, η φωτορύπανση τον αποκόπτει από τη θέα του νυχτερινού ουρανού. Η επαφή του ανθρώπου με το νυχτερινό ουρανό, τα ερωτήματα που γεννούσε η κίνηση των ουρανίων σωμάτων αλλά και η ομορφιά της θέας του Γαλαξία, των αστερισμών, των μετεώρων και όλων των ουράνιων φαινομένων αποτέλεσαν για χιλιετίες κινητήριο μοχλό και έμπνευση για τις επιστήμες, τις τέχνες, τη φιλοσοφία. Ο σύγχρονος άνθρωπος των πόλεων συχνά μεγαλώνει σε ένα τεχνητό περιβάλλον αποκομμένο από τη φύση και συγκεκριμένα στην περίπτωσή μας από το νυχτερινό ουρανό.
Η φωτορύπανση έχει σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, ειδικά στην πανίδα αλλά και στη χλωρίδα αλλά και έμμεσα από την αυξημένη κατανάλωση ενέργειας.Ο υπερβολικός τεχνητός φωτισμός μπορεί να επηρεάσει τα οικοσυστήματα με διάφορους τρόπους. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους εξής:
-Δυσκολία προσανατολισμού των ζώων. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των χελωνών careta όπου τα νεογέννητα προσανατολίζονται προς τη θάλασσα με οδηγό την ανάκλαση φωτός στη θάλασσα. Το ίδιο ισχύει και για πουλιά που παραπλανώνται από φωτεινά και ψηλά κτίρια.
-Επιπτώσεις σε συμπεριφορά και φυσιολογία νυχτόβιων ζώων αλλά και επίδραση σε φυτά που ανθίζουν τη νύχτα.
-Επίδραση στο ζωοπλαγκτόν με έμμεσες επιδράσεις σε οικοσυστήματα λιμνών αλλά και στους υδάτινους πόρους
Εμμέσως, η φωτορύπανση επηρεάζει το περιβάλλον από την ενεργειακή σπατάλη που την προκαλεί. Η σπατάλη ηλεκτρικής ενέργειας συνεπάγεται άμεσα αυξημένη παραγωγή καυσαερίων και αερίων που συντελούν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Η σπατάλη ενέργειας για φωτισμό είναι και αυτή ένα κομμάτι της σύγχρονης υπερκατανάλωδης ενέργειας που οδηγεί στην εξάντληση των ενεργειακών πόρων της Γης αλλά και στο φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Ένα άλλο πρόβλημα που προκύπτει από την φωτορύπανση αφορά στην οικονομία καθώς πηγάζει επί της ουσίας από σπατάλη ενέργειας. Τα πραγματικά αίτια του προβλήματος είναι ο υπερβολικός αλλά και ο λανθασμένος φωτισμός. Κατά συνέπεια, μεγάλα ποσά ενέργειας ξοδεύονται είτε για φωτισμό που πάει χαμένος, για παράδειγμα στοχεύοντας τον ουρανό, είτε για το φωτισμό χώρων όπου δεν είναι απαραίτητος.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μεγάλη σπατάλη ηλεκτρικής ενέργειας με το αντίστοιχο οικονομικό κόστος. Πολύ συνηθισμένη είναι η σπατάλη ενέργειας από το ίδιο το κράτος και τους δημόσιους φορείς για το φωτισμό των δημόσιων χώρων και κτιρίων. Η επιβάρυνση αυτή αφενός ζημιώνει όλους τους πολίτες οικονομικώς, αφετέρου αποτελεί σπατάλη πολύτιμων ενεργειακών πόρων.
Τέλος πέρα από επιπτώσεις στη φύση, ο υπερβολικός φωτισμός των πόλεων έχει επιπτώσεις και στην ίδια τη ζωή του ανθρώπου στην πόλη. Οι κυριότεροι τρόποι με τους οποίους η φωτορύπανση επιδρά στη ζωή του ανθρώπου είναι οι εξής:
Θάμβωση και οπτική όχληση Συχνό φαινόμενο στις πόλεις είναι ο υπερβολικός φωτισμός να προκαλεί όχληση στους πολίτες. Ενώ οι σωστές ποσότητες φωτισμού βοηθούν να βλέπουμε καλύτερα τις ώρες που έχουμε σκοτάδι, οι υπερβολικές ποσότητες φωτισμού προκαλούν θάμβωση και μείωση της δυνατότητας της όρασής μας. Συχνό φαινόμενο είναι οι δυνατοί προβολείς που χρησιμοποιούνται για διαφημιστικές πινακίδες ή άλλα δυνατά φώτα που χρησιμοποιούνται για διάφορους σκοπούς με πιο συχνά τα φώτα "ασφαλείας". Ο εκθαμβωτικός φωτισμός και η οπτική όχληση μειώνουν την ποιότητα ζωής στο αστικό περιβάλλον, από αισθητική αλλά και πρακτική άποψη.
Πρόκληση ατυχημάτων
Η πρόκληση τροχαίων ατυχημάτων είναι μια συχνή επίπτωση του υπερβολικού φωτισμού. Και σε αυτή την περίπτωση η σωστή ποσότητα φωτισμού είναι χρήσιμη και καθοριστικής σημασίας για την οδική ασφάλεια, ιδιαίτερα σε επικίνδυνα σημεία του οδικού δικτύου. Ωστόσο, ο υπερβολικός ή ο λανθασμένος φωτισμός μπορεί να οδηγήσει σε πρόκληση ατυχημάτων.Η θάμβωση του οδηγού κατά την οδήγηση μειώνει την οπτική του αντίληψη ενώ οι απότομες εναλλαγές σκοτεινών και πολύ φωτεινών σημείων δε δίνουν στο ανθρώπινο μάτι τη δυνατότητα προσαρμογής της ίριδος με αποτέλεσμα τη μείωση της οπτικής αντίληψης του οδηγού.
Επίδραση στην ψυχολογία και την υγεία
Ο υπερβολικός φωτισμός μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου. Διάφορα συμπτώματα όπως πονοκέφαλοι και αϋπνίες έχουν αποδοθεί μεταξύ άλλων και στον υπερβολικό φωτισμό. Το ανθρώπινο σώμα έχει ανάγκη από χρόνο παραμονής στο σκοτάδι για να συντελεστούν διάφορες λειτουργίες του ωστόσο το σύγχρονο "διαρκώς φωτεινό" αστικό περιβάλλον μειώνει αυτή τη δυνατότητα.
Κατανοούμε λοιπόν όλοι αγαπητοί μας αναγνώστες και αναγνώστριες ότι υ φωτορύπανση που τόσο ίσως έυκολα παραβλέπουμε ως πρόβλημα ή ακόμη και πολλοί από εμάς δεν έχουμε καν εντοπίσει ως πρόβλημα, βλάπτει ουσιοδώς την ζωή μας πολύπλευρα.
Το “Ψαλτήρι” εφεξής θα αναδεικνύει ζητήματα που θεωρεί οτι δεν εμπίπτουν καταρχάς άμεσα στο χώρο δράσης του αλλά σαφώς μας αφορούν ως Χριστιανούς Ορθοδόξους. Ευχόμαστε με την βοήθεια όλων μας και την αγάπη του Κυρίου όλοι να συντελέσουμε για την κληροδότηση ενός καλλίτερου κόσμου στις επόμενες γεννεές.

* Για την μορφή του παραπάνω άρθρου χρησιμοποίηθηκαν μέρη από την ομιλία της Αυτού Θειοτάτης Παναγιώτητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. ΒΑΡΘΛΟΛΟΜΑΙΟΥ για το περιβάλλον (παγκοσμια μέρα περιβάλλοντος Ιούνιος 2009)
Επίσης το σύνολο των πληροφοριών προέρχεται από τον ιστοχώρο www.darksky.gr που αφορά σε μια σημαντική πρωτοβουλία για την φωτορύπανση. Στηρίζοντες ολόψυχα τον αγώνα των συντελεστών της παραπάνω προσπάθειας συγχαίρουμε εκ βάθους καρδίας.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

2009-05-24T00:17:00.000-07:00

Ενημερώνουμε τους φίλους αναγνώστες με χαρά ότι εφεξής το έντυπο περιοδικό μας θα εκδίδεται με αριθμό αντιτύπων 2500. Είναι μια μεγάλη προσπάθεια που κάνουμε για να ανταποκριθούμε στην αυξημένη ζήτηση από τους φίλους αναγνώστες και αναγνώστριες.

Κατανοούμε οτι και αυτός ο αριθμός αντιτύπων δεν καλύπτει τις ανάγκες αλλά ειλικρινά η προσπάθεια βασίζεται καθαρά στην δική μας οικονομική υποστήριξη και στην προαιρετική δική σας. Καμία - στα τόσα χρόνια λειτουργίας μας 2006-2009- επιχορήγηση από το κράτος ή οποιονδήποτε άλλον φορέα δημοσίου δικαίου δεν έγινε προς την ΜΚΟ μας.

Με την βοήθεια του Κυρίου και την δική σας αγάπη συνεχίζουμε την προσπάθεια μας στο χώρο της βυζαντινής μας μουσικής παράδοσης και της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.

Για το Δ.Σ της ΕΛ.Μ.Ε

Ο Γραμματέας του Δ.Σ, Θεοδόσιος Κόκκιος
Ο Αρχισυντάκτης- Μέλος Δ.Σ, Χαράλαμπος Καραπάνος

Μήνυμα τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάχου κ.κ. Βαρθολομαίου διά τήν παγκόσμιον ἡμέραν Περιβάλλοντος (5 Ἰουνίου 2009).

2009-05-20T07:23:00.000-07:00

Ἡ σημερινή Παγκόσμιος Ἡμέρα Περιβάλλοντος εἶναι μία ἀφορμή καί συγχρόνως μία μεγάλη εὐκαιρία διά νά ἀναλογισθῶμεν ὅλοι, ἀσχέτως θρησκευτικοῦ φρονήματος, τήν περιβαλλοντικήν κρίσιν.

Κατά τάς ἡμέρας μας, περισσότερον ἀπό ποτέ, προβάλλει ἀδήριτος ἡ ἀνάγκη νά κατανοήσωμεν ὅλοι ὅτι ἡ περιβαλλοντική προστασία δέν ἀποτελεῖ ρωμαντικήν ἰδεοληψίαν ὡρισμένων ὀλίγων. Μέ τήν περιβαλλοντικήν κρίσιν καί ἰδιαιτέρως τήν κλιματικήν ἀλλαγήν νά ἀποτελῇ πλέον τήν μεγίστην ἀπειλήν διά κάθε μορφήν ζωῆς εἰς τόν πλανήτην μας, εἶναι προφανής ἡ εὐθεῖα διασύνδεσις τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος μέ ὅλας τάς ἐκφάνσεις τῆς οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς ζωῆς.

Διά τήν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Ἐκκλησίαν, ἡ προστασία τοῦ περιβάλλοντος, ὡς θείας κτίσεως, ἀποτελεῖ μεγίστην εὐθύνην διά τόν ἄνθρωπον, ἀνεξαρτήτως τῶν ὑλικῶν ἤ ἄλλων οἰκονομικῶν ὠφελειῶν τάς ὁποίας δύναται αὕτη νά ἀποφέρῃ. Τόν κόσμον τοῦτον, τόν «καλόν λίαν», ὁ Παντοκράτωρ Θεός ἐκληροδότησεν εἰς τήν ἀνθρωπότητα μέ τήν ἐντολήν «ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν» αὐτόν. Ἡ εὐθεῖα ὅμως διασύνδεσις αὐτῆς τῆς θεοσδότου ὑποχρεώσεως διά προστασίαν τῆς κτίσεως μέ κάθε πτυχήν τῆς συγχρόνου οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς ζωῆς, ἐνδυναμώνει τελικῶς τήν παγκόσμιον προσπάθειαν διά ἀναχαίτισιν τῆς ἤδη ἐκδηλωθείσης κλιματικῆς ἀλλαγῆς μέσῳ τῆς ἀποτελεσματικῆς διεισδύσεως τῆς περιβαλλοντικῆς διαστάσεως εἰς ὅλους τούς τομεῖς τῆς οἰκονομίας καί τῆς κοινωνίας.

Μέ τήν ἔναρξιν τῆς τρίτης χιλιετίας, τά περιβαλλοντικά προβλήματα -ὁρατά ἤδη ἀπό τόν 20όν αἰῶνα- ἀπέκτησαν μίαν νέαν ὀξύτητα καί ἦλθαν εἰς τό κέντρον τῆς ἐπικαιρότητος. Συμφώνως πρός τήν ἀντίληψιν τῆς Χριστιανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τό φυσικόν περιβάλλον ἀποτελεῖ μέρος τῆς Δημιουργίας, ἄρα χαρακτηρίζεται ἀπό ἱερότητα. Διά τοῦτον τόν λόγον, ἡ ὑποβάθμισις καί καταστροφή αὐτοῦ ἀποτελεῖ πρᾶξιν ἱερόσυλον καί ἁμάρτημα, ὡς περιφρόνησις πρός τό ἔργον τοῦ Θείου Δημιουργοῦ. Τό ἀνθρώπινον γένος εἶναι ἐπίσης μέρος τῆς Δημιουργίας. Ἡ ἔλλογός του φύσις καί ἡ δυνατότης ἐπιλογῆς μεταξύ τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ παρέχουν εἰς τόν ἄνθρωπον ἰδιαίτερα προνόμια, ἀλλά καί σαφεῖς ὑποχρεώσεις. Δυστυχῶς ὅμως, ἡ ἀνθρωπίνη ἱστορία παρέχει πλεῖστα ὅσα παραδείγματα καταχρήσεως τῶν προνομίων τούτων, ὅπου ἡ χρῆσις καί διαφύλαξις τῶν φυσικῶν πόρων μετετράπη εἰς ἄφρονα ἐκμετάλλευσιν καί συχνάκις εἰς τήν ὁλοσχερῆ καταστροφήν των, πρᾶγμα τό ὁποῖον ὡδήγησε κατά καιρούς εἰς τήν πτῶσιν μεγάλων πολιτισμῶν.

Πράγματι, ἡ μέριμνα καί φύλαξις τῆς Δημιουργίας ἀποτελεῖ εὐθύνην ὅλων εἰς ἀτομικόν καί συλλογικόν ἐπίπεδον. Βεβαίως, αἱ πολιτικαί ἡγεσίαι ἑκάστης χώρας ἔχουν ἰδιαιτέραν εὐθύνην διά νά ἀξιολογήσουν τάς καταστάσεις, νά προτείνουν δράσεις, μέτρα καί ρυθμίσεις, νά πείσουν τάς κοινωνίας διά τήν ὀρθότητα αὐτῶν καί νά τάς ἐφαρμόσουν. Εἶναι ὅμως σημαντική καί ἡ εὐθύνη ἑκάστου ἀτόμου τόσον εἰς τήν προσωπικήν του ζωήν καί εἰς τάς οἰκογενειακάς του δραστηριότητας, ὅσον καί εἰς τόν ρόλον του ὡς ἐνεργοῦ πολίτου.

Προσκαλοῦντες ἅπαντας εἰς ἐγρήγορσιν διά τήν διαφύλαξιν ἀλωβήτου τῆς φύσεως καί συμπάσης τῆς δημιουργίας, τήν ὁποίαν λίαν καλῶς καί μέ τοιαύτην θαυμαστήν σοφίαν ἔκτισεν ὁ Θεός, εὐλογοῦμεν ἀπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τήν Παγκόσμιον Ἡμέραν Περιβάλλοντος, δοξολογοῦντες τόν Δημιουργόν τῶν ἁπάντων, εἰς τόν Ὁποῖον ἀνήκει πᾶσα δόξα τιμή καί προσκύνησις.

Συμβουλές του Δασκάλου Χρόνη Αιδονίδη *

2009-05-13T14:22:00.000-07:00

«Όταν ψάλλεις να ψάλλεις, και όταν τραγουδάς να τραγουδάς. Πρόσεξε να μην μπερδεύεις το ένα με τ’ άλλο». Αυτό μου εδίδαξαν κι εμένα οι δάσκαλοί μου και ‘γω στο μεταφέρω. Η ψαλτική θέλει ύφος κατανυκτικό και άρα απλότητα, ενώ το τραγούδι μπορείς να το κεντάς, να το στολίζεις με λαρυγγισμούς και μελίσματα και με έκφραση και ύφος πιο ελεύθερα. (Μάρτιος 2003)

Εμείς οι παραδοσιακοί και οι λαϊκοί τραγουδιστές, επειδή τα τραγούδια τα μαθαίνεις προφορικά και όχι από κάποια δεσμευτική παρτιτούρα, έχουμε κάποιο περιθώριο αυτοσχεδιασμού και μικροεπεμβάσεων. Αυτό όμως, πρέπει να γίνεται με πολλή μεγάλη προσοχή και από πολύ έμπειρους μουσικούς. (Ιούνιος 2004)

Η ελληνική μουσική που υπηρετούμε θέλει μεράκι, αγάπη και προπαντός σεβασμό. Εσύ ιδιαίτερα που είσαι και τακτική ψάλτρια έχεις έναν λόγο παραπάνω. Οι Δάσκαλοί μου, μου έλεγαν «την παραδοσιακή μας μουσική και την εκκλησιαστική, να τις διαφυλάττεις σαν Ιερά Κειμήλια». Εγώ θα προσέθετα: Και να την υπηρετούμε όχι επαγγελματικά. (Ιούνιος 2005)

Ακούμε πολλές φορές μια ωραία φωνή από έναν ψάλτη ή τραγουδιστή αλλά μας αφήνει αδιάφορους. Αυτό τι σημαίνει; Ότι δε φτάνει μόνο ο λάρυγγας για μια σωστή ερμηνεία αλλά κι ψυχική διάθεση με ύφος και έκφραση σχετικά με το στίχο. Το τραγούδι ή ο ύμνος πρέπει να βγαίνει πρώτα από την ψυχή μας και μετά από τις φωνητικές μας χορδές. (Δεκέμβριος 2004)

* τα κείμενα - συμβουλές είναι του γνωστού σε όλους μας μουσικοδιδασκάλου Χρόνη Αιδονίδη τον οποίον ευχαριστούμε θερμά καθώς έως σήμερα είναι ανέκδοτα και πρόκειται να αποτελέσουν ύλη του εντός του έτους εκδιδόμενου βιβλίου - βιογραφίας του. Στο έντυπο περιοδικό μας θα τα βρείτε σε χειρόγραφη έκδοση απ΄το τετράδιο του Δασκάλου.